ਸਰਜਨ ਗੋਡੇ ਵਿੱਚ ਫਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ

ਸਰਜਨ ਹੁਣ ਮੇਨਿਸਕਸ ਨੂੰ ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਦੌਰਾਨ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਟਿਸ਼ੂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਨਤ ਆਰਥਰੋਸਕੋਪਿਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਰੀਜ਼ ਸਾਰੇ-ਅੰਦਰੂਨੀ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸੁਧਾਰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਗੋਡੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕੁੰਜੀ ਟੇਕਅਵੇਜ਼

• ਸਰਜਨ ਹੁਣ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਦੌਰਾਨ ਮੇਨਿਸਕਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

• ਐਡਵਾਂਸਡ ਆਰਥਰੋਸਕੋਪਿਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਮਲਾਵਰ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਘੱਟ ਦਰਦ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

• ਗੈਰ-ਸਰਜੀਕਲ ਦੇਖਭਾਲ ਛੋਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਰੀਜ਼ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਮ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

• ਫਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਰਦ ਅਤੇ ਸੋਜ, ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਡਾਕਟਰੀ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਲੈਣ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।

• ਸਰੀਰਕ ਥੈਰੇਪੀ ਰਿਕਵਰੀ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਗੋਡੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਮੇਨਿਸਕਸ ਬੇਸਿਕਸ

ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ

ਮੇਨਿਸਕਸ ਗੋਡੇ ਦੇ ਜੋੜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਢਾਂਚਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਗੋਡੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਮੇਨਿਸਕੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਸੇ ਦਰਮਿਆਨੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੇਨਿਸਕਸ। ਇਹ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਪੈਡ ਫਾਈਬਰੋਕਾਰਟੀਲੇਜ ਦੇ ਬਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੋਡੇ ਦੇ ਆਰਟੀਕੁਲਰ ਸਤਹ ਦੇ ਲਗਭਗ 70% ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸ਼ਕਲ—ਉੱਪਰ 'ਤੇ ਅਵਤਲ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਸਮਤਲ-ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟਿਬਿਅਲ ਪਠਾਰ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਨਿਸਕਸ ਕਿਨਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਸੰਘਣਾ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਪਤਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਅੰਦੋਲਨ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਜ਼ਬ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵੰਡਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ:

• ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਣੀ (72%) ਅਤੇ ਕੋਲੇਜਨ (22%), ਪ੍ਰੋਟੀਓਗਲਾਈਕਨ, ਗਲਾਈਕੋਪ੍ਰੋਟੀਨ, ਪੇਪਟਾਇਡਸ, ਅਤੇ ਫਾਈਬਰੋਚੌਂਡਰੋਸਾਈਟਸ ਕਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੈੱਲਾਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ।

• ਤਿੰਨ ਨਾੜੀ ਜ਼ੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:

• ਲਾਲ-ਲਾਲ ਜ਼ੋਨ : ਬਾਹਰੀ ਤੀਜਾ, ਅਮੀਰ ਖੂਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ।

• ਲਾਲ-ਚਿੱਟਾ ਜ਼ੋਨ : ਮੱਧ ਤੀਜਾ, ਅੰਸ਼ਕ ਖੂਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ।

• ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਜ਼ੋਨ : ਅੰਦਰਲਾ ਤੀਜਾ, ਖੂਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਦੀ ਘਾਟ।

• ਫਰੀਮਰ ਅਤੇ ਟਿਬੀਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਗੜ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਜਜ਼ਬ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸਰਜਨਾਂ ਨੂੰ ਫਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹੁੰਚ ਚੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿ ਕੀ ਖਰਾਬ ਟਿਸ਼ੂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹਟਾਉਣੀ ਹੈ।

ਫੰਕਸ਼ਨ

ਮੇਨਿਸਕਸ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਬਾਇਓਮੈਕਨਿਕਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਬਣਤਰ ਇਸ ਨੂੰ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਅੰਦੋਲਨ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਸਾਰਣੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ:

ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੌੜਨ ਅਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਝਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਪਾੜਾ ਦਾ ਆਕਾਰ ਟਿਬਿਅਲ ਪਠਾਰ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਡ ਟ੍ਰਾਂਸਮਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਆਰਟੀਕੂਲਰ ਕਾਰਟੀਲੇਜ 'ਤੇ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੇਨਿਸਕਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਫੰਕਸ਼ਨ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਫਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਅਕਸਰ ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਿਹਤਮੰਦ ਟਿਸ਼ੂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ

ਲੱਛਣ

ਇੱਕ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਨਿਸਕਸ ਅਕਸਰ ਬੇਅਰਾਮੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਲੱਛਣ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਲੱਛਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਸੋਜ ਅਤੇ ਗੋਡੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਰੀਜ਼ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਪੋਪਿੰਗ ਸਨਸਨੀ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਸਰੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੋਡਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਲੌਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਹੋਰ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ:

• ਸੱਟ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਭੜਕੀ ਆਵਾਜ਼

• ਗੋਡੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ

• ਜੋੜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਲਾਬੰਦ ਭਾਵਨਾ

• ਕਠੋਰਤਾ ਜਾਂ ਸੋਜ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਇਹ ਲੱਛਣ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕਟਰੀ ਸਲਾਹ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਨਿਦਾਨ

ਫਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਡਾਕਟਰ ਕਈ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਸੱਟ ਅਤੇ ਲੱਛਣਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੇ, ਉਹ ਕੋਮਲਤਾ, ਸੋਜ ਅਤੇ ਗਤੀ ਦੀ ਰੇਂਜ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਟੈਸਟ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਕਮਰੇ ਟੈਸਟ, ਕੁਝ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੋਡੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਮੇਜਿੰਗ ਨਿਦਾਨ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਗਨੈਟਿਕ ਰੈਜ਼ੋਨੈਂਸ ਇਮੇਜਿੰਗ (MRI) ਮੇਨਿਸਕਸ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਐਮਆਰਆਈ ਅੱਥਰੂ ਦੀ ਕਿਸਮ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੱਧਮ ਮੇਨਿਸਕਸ ਹੰਝੂਆਂ ਲਈ, MRI ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ 91.8% ਅਤੇ 79.9% ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਲੇਟਰਲ ਮੇਨਿਸਕਸ ਹੰਝੂਆਂ ਲਈ, ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ 80.8% ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ 85.4% ਹੈ। ਐਕਸ-ਰੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਟਿਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸੰਕੇਤ: MRI ਨਰਮ ਟਿਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਤਸਵੀਰਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਫਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਤਰਜੀਹੀ ਵਿਕਲਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸਹੀ ਨਿਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਲਾਜ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰਜਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਗੈਰ-ਸਰਜੀਕਲ ਦੇਖਭਾਲ ਜਾਂ ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਵਧੀਆ ਨਤੀਜੇ ਦੇਵੇਗੀ।

ਜਦੋਂ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

ਗੈਰ-ਸਰਜੀਕਲ ਦੇਖਭਾਲ

ਡਾਕਟਰ ਅਕਸਰ ਕਈ ਮੇਨਿਸਕਸ ਹੰਝੂਆਂ ਲਈ ਗੈਰ-ਸਰਜੀਕਲ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਛੋਟੇ ਹੰਝੂਆਂ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਲਾਲ ਜ਼ੋਨ ਵਿਚਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਖੂਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੈਰ-ਸਰਜੀਕਲ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ, ਬਰਫ਼, ਕੰਪਰੈਸ਼ਨ, ਉਚਾਈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਇਲਾਜ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਦਮ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਲਚਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਰਦ ਅਤੇ ਸੋਜ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਰੀਜ਼ ਬਿਨਾਂ ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਧਿਐਨ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੈਰ-ਸਰਜੀਕਲ ਇਲਾਜ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਖਿਤਿਜੀ ਹੰਝੂਆਂ ਲਈ।

• ਲਗਭਗ 70% ਮੇਨਿਸਕਸ ਹਰੀਜੱਟਲ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਗੈਰ-ਸਰਜੀਕਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

• ਉਹ ਮਰੀਜ਼ ਜੋ ਆਪਣੀ ਦੇਖਭਾਲ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਕਸਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਮ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

• ਸਰੀਰਕ ਥੈਰੇਪੀ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।

ਡਾਕਟਰ ਨਿਯਮਤ ਜਾਂਚ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਤੀ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਲਾਜ ਨੂੰ ਟਰੈਕ ਕਰਨ ਲਈ MRI ਜਾਂ ਹੋਰ ਟੈਸਟਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਨੋਟ: ਗੈਰ-ਸਰਜੀਕਲ ਦੇਖਭਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਰੀਜ਼ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੌੜਨਾ ਜਾਂ ਛਾਲ ਮਾਰਨਾ।

ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡ

ਜਦੋਂ ਗੈਰ-ਸਰਜੀਕਲ ਦੇਖਭਾਲ ਲੱਛਣਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਫਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇਕਰ ਅੱਥਰੂ ਲੌਕਿੰਗ, ਲਗਾਤਾਰ ਦਰਦ, ਜਾਂ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮਾੜੀ ਖੂਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੰਝੂ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਪੈਟਰਨ, ਜਾਂ ਸੱਟਾਂ ਲਈ ਅਕਸਰ ਸਰਜੀਕਲ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਫੈਸਲਾ ਕਈ ਕਾਰਕਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ:

ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਕੀ ਸਰਜਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਕਲਪ ਹੈ, ਡਾਕਟਰ ਐਮਆਰਆਈ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਚੋਣਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋਖਮਾਂ ਅਤੇ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਧੁਨਿਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗਠੀਏ ਦੇ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ

ਆਰਥਰੋਸਕੋਪਿਕ ਮੁਰੰਮਤ

ਸਰਜਨ ਹੁਣ ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਲਈ ਆਰਥਰੋਸਕੋਪਿਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਰਥਰੋਸਕੋਪੀ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਕੈਮਰੇ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਚੀਰਾ ਦੁਆਰਾ ਪਾਏ ਗਏ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਸਰਜਨਾਂ ਨੂੰ ਗੋਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਟਿਸ਼ੂ ਲਈ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਕਈ ਮੁੱਖ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ:

1. ਸਰਜੀਕਲ ਟੀਮ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਪਹੁੰਚ ਲਈ ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

2. ਸਰਜਨ ਗੋਡੇ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਛੋਟੇ ਪੋਰਟਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਰਥਰੋਸਕੋਪ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

3. ਸਰਜਨ ਮੇਨਿਸਕਲ ਅੱਥਰੂ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਬਣਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ।

4. ਅੱਥਰੂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਟੇ ਹੋਏ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਟਿੱਕੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

5. ਸਰਜਨ ਗੰਢਾਂ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੀਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹਮਲਾਵਰ ਵਿਧੀ ਦਰਦ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਲਾਗ ਦੇ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਕਵਰੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਰਥਰੋਸਕੋਪਿਕ ਮੁਰੰਮਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਮਿਆਰੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮੁਰੰਮਤ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ

ਸਰਜਨ ਅੱਥਰੂ ਦੀ ਕਿਸਮ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕਈ ਮੁਰੰਮਤ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ:

• ਆਲ-ਇਨਸਾਈਡ ਮੁਰੰਮਤ : ਸਰਜਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਅੰਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਲ-ਇਨਸਾਈਡ ਵਿਧੀ ਮੇਨਿਸਕਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਮੁਰੰਮਤ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਗੋਡੇ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੋਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਬਹਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਨਸਾਂ ਦੀ ਸੱਟ ਵਰਗੀਆਂ ਪੇਚੀਦਗੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਰੇਟਿਵ ਸਮਾਂ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਕਵਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

• ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਮੁਰੰਮਤ : ਸਰਜਨ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਸਿਉਚਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​​​ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਜਾਂ ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਸਿੰਗ ਲਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਨੂੰ ਗੋਡੇ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਚੀਰਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

• ਬਾਹਰੀ-ਮੁਰੰਮਤ : ਸਰਜਨ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਡੇ ਦੇ ਬਾਹਰੋਂ ਸੀਨੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਕਨੀਕ ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੇ ਅਗਲੇ (ਅੱਗੇ ਸਿੰਗ) ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।

• ਟ੍ਰਾਂਸਟੀਬਿਅਲ (ਪੁਲਆਊਟ) ਮੁਰੰਮਤ : ਸਰਜਨ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਟਿਬੀਆ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਰੂਟ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।

ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਸਾਰਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੱਥਰੂ ਕਿਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਾਂ ਲਈ ਇਲਾਜ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਤਰਜੀਹੀ ਤਕਨੀਕ ਦਾ ਸਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ:

ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਦੌਰਾਨ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੇਨਿਸਕਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸਰਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹੁੰਚ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।

ਮੇਨਿਸਕਸ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀਆਂ ਦਰਾਂ

ਸਫਲਤਾ ਦੀਆਂ ਦਰਾਂ ਤਕਨੀਕ ਅਤੇ ਅੱਥਰੂ ਸਥਾਨ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਸਾਰਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੁਰੰਮਤ ਵਿਧੀਆਂ ਲਈ ਪੂਲਡ ਅਸਫਲਤਾ ਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ:

ਤਕਨੀਕ	ਪੂਲਡ ਅਸਫਲਤਾ ਦਰ	ਸਰੋਤ ਲਿੰਕ
ਆਲ-ਅੰਦਰ ਮੁਰੰਮਤ	22.3%	ਲਿੰਕ
ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਮੁਰੰਮਤ	5.6%	ਲਿੰਕ
ਸਮੁੱਚੀ ਅਸਫਲਤਾ ਦਰ	19.1%	ਲਿੰਕ
ਆਧੁਨਿਕ ਮੁਰੰਮਤ	19.5%	ਲਿੰਕ
ਮੈਡੀਕਲ ਮੁਰੰਮਤ	23.9%	ਲਿੰਕ
ਪਾਸੇ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ	12.6%	ਲਿੰਕ
ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਮੁਰੰਮਤ	14.2%	ਲਿੰਕ
ਆਧੁਨਿਕ ਸਭ-ਅੰਦਰ	15.8%	ਲਿੰਕ

ਨਵੀਨਤਾਵਾਂ

ਹਾਲੀਆ ਤਰੱਕੀ ਨੇ ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਰਜਨ ਹੁਣ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗਠੀਏ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਮੇਨਿਸਕਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਧੁਨਿਕ ਆਰਥਰੋਸਕੋਪਿਕ ਔਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਯੰਤਰ ਮੁਰੰਮਤ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਸਟੀਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

• ਸਰਜਨ ਬਾਇਓਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਤੇ ਬਾਇਓਮੀਮੈਟਿਕ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਪਾਸਥੀ ਪੁਨਰਜਨਮ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਵਿਕਲਪ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।

• ਬਾਇਓ-ਜਜ਼ਬ ਹੋਣ ਯੋਗ ਇਮਪਲਾਂਟ ਅਤੇ ਸੁਧਰੀਆਂ ਸਿਉਰਿੰਗ ਤਕਨੀਕਾਂ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਅਤੇ ਰਿਕਵਰੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

• ਐਡਵਾਂਸਡ ਆਰਥਰੋਸਕੋਪਿਕ ਟੂਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਕਸਸੀ ਮੈਡੀਕੋ ਮੇਨਿਸਕਸ ਸਰਜੀਕਲ ਸਟੈਪਲ , ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹਮਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਡਿਵਾਈਸ ਆਲ-ਇਨਸਾਈਡ ਅਤੇ ਹਾਈਬ੍ਰਿਡ ਮੁਰੰਮਤ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਲ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

• ਮੇਨਿਸਕਸ 2-0# XC ਮੈਡੀਕੋ ਤੋਂ ਡਬਲ ਸਟ੍ਰੇਟ ਨੀਡਲ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿਉਚਰ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਲਚਕਤਾ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਰਜਨ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੰਗ ਜੋੜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਟੀਕ ਟਾਂਕੇ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਮੁਰੰਮਤ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਸਾਰਣੀ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਡਵਾਂਸਡ ਟੂਲ ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ:

ਨੋਟ: ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹਮਲਾਵਰ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਬਿਹਤਰ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰਗਰਮੀ 'ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸਰਜਨਾਂ ਕੋਲ ਹੁਣ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਕਲਪ ਹਨ। ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਚੋਣ ਅੱਥਰੂ ਦੀ ਕਿਸਮ ਅਤੇ ਸਥਾਨ, ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਉਮਰ, ਅਤੇ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਵੀਨਤਮ ਕਾਢਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਰੀਜ਼ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਰਿਕਵਰੀ ਅਤੇ ਪੁਨਰਵਾਸ

ਪੋਸਟ-ਸਰਜਰੀ ਦੇਖਭਾਲ

ਜਿਹੜੇ ਮਰੀਜ਼ ਫਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾਗਤ ਰਿਕਵਰੀ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਡਾਕਟਰ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਕੋਮਲ ਕਸਰਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਿੱਧੀ ਲੱਤ ਉਠਾਉਣਾ ਅਤੇ ਗਿੱਟੇ ਦੇ ਪੰਪ। ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਪੋਸਟ-ਆਪਰੇਟਿਵ ਦੌਰੇ ਤੱਕ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਵਾਰ ਕਸਰਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਰਦ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਐਨਸਥੀਟਿਕਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ 8-12 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋੜ ਪੈਣ 'ਤੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ। ਖੂਨ ਦੇ ਗਤਲੇ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਲਈ ਐਸਪਰੀਨ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਤਜਵੀਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਲੱਤ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣਾ ਅਤੇ ਟਚ-ਡਾਊਨ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਬੈਸਾਖੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਸੋਜ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਸਰਤ ਦੌਰਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਬਰੇਸ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਈਸ ਥੈਰੇਪੀ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਂ ਹਰ ਦੋ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ 20 ਮਿੰਟ ਲਈ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਸੋਜ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਨੋਟ: ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੇਕਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਛੇ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਦਰਦ ਜਾਂ ਸੋਜ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸਰੀਰਕ ਥੈਰੇਪੀ

ਰਿਕਵਰੀ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਥੈਰੇਪੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਗੋਡੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​​​ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਤੀ ਦੀ ਰੇਂਜ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਅੰਤਰੀਵ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚ ਕਵਾਡ੍ਰਿਸੇਪਸ ਐਕਟੀਵੇਸ਼ਨ, ਹੈਮਸਟ੍ਰਿੰਗ ਕਰਲ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ, ਅੱਡੀ ਦੀਆਂ ਸਲਾਈਡਾਂ, ਮਿੰਨੀ ਸਕੁਐਟਸ, ਕਲੈਮਸ਼ੈਲ ਅਤੇ ਅੰਸ਼ਕ ਫੇਫੜੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਖੜ੍ਹੀ ਅੱਡੀ ਉੱਚੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੈਮਸਟ੍ਰਿੰਗ ਅੱਡੀ ਦੀਆਂ ਸਲਾਈਡਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਰੀਰਕ ਥੈਰੇਪੀ ਦੇ ਟੀਚੇ:

1. ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਅੰਦੋਲਨ ਦੁਆਰਾ ਕੁਦਰਤੀ ਇਲਾਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ.

2. ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਲਈ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​​​ਕਰੋ.

3. ਲਚਕਤਾ ਅਤੇ ਗਤੀ ਦੀ ਰੇਂਜ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰੋ।

4. ਰਿਕਵਰੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਦਰਦ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ.

5. ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੰਯੁਕਤ ਸਿਹਤ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰੋ।

ਹੀਲਿੰਗ ਟਾਈਮਲਾਈਨ

ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਿਕਵਰੀ ਹਰੇਕ ਮਰੀਜ਼ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ 4 ਤੋਂ 8 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਰੀਜ਼ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 2 ਤੋਂ 3 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਬੈਸਾਖੀਆਂ ਅਤੇ ਬਰੇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਕਾਰਕਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਰਿਕਵਰੀ ਵਿੱਚ 1.5 ਤੋਂ 6 ਮਹੀਨੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਭਾਰੀ ਕੰਮ ਜਾਂ ਖੇਡਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਅਕਸਰ 3 ਤੋਂ 6 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਗਤੀ ਕਾਰਕਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਥਰੂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਮੁਰੰਮਤ ਦੀ ਕਿਸਮ, ਅਤੇ ਕੀ ACL ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੇਟਰਲ ਮੇਨਿਸਕਲ ਮੁਰੰਮਤ ਦਰਮਿਆਨੀ ਮੁਰੰਮਤ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਜ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।

• ਤੁਰਨਾ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ: 4-8 ਹਫ਼ਤੇ

• ਬ੍ਰੇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਅਤੇ ਬੈਸਾਖੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚੱਲਣਾ: 2-3 ਮਹੀਨੇ

• ਪੂਰੀ ਰਿਕਵਰੀ: 1.5-6 ਮਹੀਨੇ

• ਖੇਡਾਂ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਕੰਮ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ: 3-6 ਮਹੀਨੇ

ਸੰਕੇਤ: ਰਿਕਵਰੀ ਪਲਾਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਫਿਜ਼ੀਕਲ ਥੈਰੇਪੀ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਫਟੀਆਂ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਧੀਆ ਨਤੀਜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਟੀਚਾ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗਠੀਏ ਦੇ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

• Meniscus suturing ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਠੀਏ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।

• ਮੇਨਿਸਕਸ ਮੁਰੰਮਤ ਅਤੇ ਮੇਨਿਸਸੇਕਟੋਮੀ ਦੋਵੇਂ ਘੱਟ ਜਟਿਲਤਾ ਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੁਰੰਮਤ ਵਧੀਆ ਨਤੀਜੇ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਵਾਪਸੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮਰੀਜ਼ ਅਕਸਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਰਗਰਮੀ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨਾ ਰਿਕਵਰੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

FAQ

ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਠੀਕ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਰੀਜ਼ 2 ਤੋਂ 3 ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਬੈਸਾਖੀਆਂ ਦੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਪੂਰੀ ਰਿਕਵਰੀ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ 3 ਤੋਂ 6 ਮਹੀਨੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਠੀਕ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅੱਥਰੂ ਦੀ ਕਿਸਮ, ਮੁਰੰਮਤ ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕੀ ਇੱਕ ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਕੁਝ ਛੋਟੇ ਹੰਝੂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰੀ ਲਾਲ ਜ਼ੋਨ ਵਿੱਚ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਇਲਾਜ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਾਕਟਰ ਗੈਰ-ਸਰਜੀਕਲ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਫਟੇ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਜਲਦੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੌੜਨ, ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਅਤੇ ਮਰੋੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਮੁਰੰਮਤ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕੀ ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਹਟਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ?

ਮੇਨਿਸਕਸ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗਠੀਏ ਦੇ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਟਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਮੇਨਿਸੇਕਟੋਮੀ, ਦਰਦ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਜੋੜਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਜਨ ਹੁਣ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮੇਨਿਸਕਸ ਲਈ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਦੌਰਾਨ ਮੁਰੰਮਤ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।