Ograniczenia i ograniczenia dotyczące stosowania płytek blokujących

Użycie Płytki blokujące znacznie rozszerzyły zakres stosowania płytek do wewnętrznego mocowania złamań. Jednak ich wykorzystanie musi być zracjonalizowane i zoptymalizowane ze względu na potencjalne pułapki i ograniczenia. W tym artykule przyjrzymy się rozważaniom dotyczącym zastosowań, wyzwaniom związanym z usuwaniem i ograniczeniom, 3 aspektom zastosowania płytki blokującej.

01. Na jakie cechy szczególne i trudności należy zwrócić uwagę przy stosowaniu płytek blokujących?

Kroki i wyzwania w ograniczaniu złamań za pomocą płytek blokujących

Etapy resetowania złamania są ustandaryzowane. Płytki blokujące nie resetują złamań. 

Po umieszczeniu w segmencie kości dodanie większej liczby śrub nie spowoduje jego przesunięcia. Jeśli używana jest płytka blokująca, która akceptuje tylko gwoździe blokujące, 

oznacza to, że płytkę można zablokować dopiero po zagojeniu złamania.

Ponieważ płytki blokujące umożliwiają gojenie kości bez utraty początkowej zmiany położenia, 

Główną przyczyną nieprawidłowego złączenia płytek blokujących jest nieprawidłowe początkowe ustawienie. 

Zła zmiana pozycji spowodowana nieodpowiednią mechaniką może prowadzić do słabego gojenia, ponieważ płytka kostna pęka z powodu opóźnionego gojenia lub braku gojenia.

Zmiana pozycji bez użycia płytek blokujących jest szczególnie trudna w przypadku zabiegów małoinwazyjnych

 procedur, ponieważ odsłonięcie kości jest bardzo ograniczone. Wymaga różnorodnych zabiegów trakcyjnych (stoły trakcyjne, retraktory),

 różne przezskórne kleszcze do zmiany położenia oraz szpilki Kirschnera do manipulowania fragmentami kości i tymczasowego mocowania. 

Przed założeniem płytek blokujących i gwoździ blokujących istotne jest sprawdzenie resetu za pomocą fluoroskopii.

I odwrotnie, w przypadku korzystania z płytki blokującej, która ma również standardowe otwory na śruby, 

standardową śrubę trakcyjną można umieścić w standardowych otworach w celu wstępnego ustawienia na płycie.

 Fragmenty kości umieszcza się na płycie. Jeśli płytka jest zgodna z anatomią, można jej używać jako prowadnicy resetowania. 

Gwoździe blokujące zapewniają stabilne wyniki bez zmiany początkowego resetu. Ważna jest ta kolejność wkręcania (śruby standardowe, następnie śruby zabezpieczające) (Rysunek 4).

Rys. 4 Najpierw włóż standardowe śruby i dokręć je.

Brak reakcji dotykowej podczas dokręcania kołków blokujących

Podczas dokręcania śrub z łbem blokującym nie ma wyczuwalnego sprzężenia zwrotnego. W rzeczywistości, 

dokręcenie gwoździa blokującego następuje jednocześnie w kości korowej lub gąbczastej oraz w metalu płytki blokującej. Z tego powodu

 lekarzowi łatwo jest błędnie założyć, że gwóźdź blokujący dobrze trzyma się kości korowej lub gąbczastej (ryc. 3).

Ryc. 3 Długość robocza śrub blokujących w zależności od rodzaju kości i liczby kory.

Wkręty samogwintujące blokujące

Zastosowanie samogwintujących wkrętów blokujących oznacza, że ​​podczas wiercenia lub dokręcania nie występuje dotykowe sprzężenie zwrotne, ponieważ występują one jednocześnie.

Ich właściwości mechaniczne są podobne do właściwości śrub blokujących z pojedynczą korą podczas zastosowań z pojedynczą korą. Jeżeli są za długie, 

będą stykać się z niewywierconą drugą korą, co spowoduje nieprawidłowe ustawienie gwoździa blokującego w płytce blokującej.

W przypadku zastosowań dwukorowych mogą być one zbyt krótkie, co czyni je mechanicznymi odpowiednikami gwoździ blokowanych jednokorowych. 

Jeśli będą zbyt długie, wyjdą poza korę i mogą uszkodzić krytyczne struktury po drugiej stronie płytki.

Prawidłową długość gwoździa blokującego można uzyskać jedynie poprzez zmierzenie żądanej długości po nawierceniu lub sprawdzenie jej za pomocą fluoroskopii.

Cechy jednoosiowych śrub blokujących

Główną wadą jednoosiowych gwoździ blokujących jest to, że ich orientacja jest z góry określona. 

Mogą mieć na swojej drodze inny implant lub trzpień protetyczny, co uniemożliwia wprowadzenie implantu lub ogranicza je do mocowania jednokorowego.

Do anatomicznych płytek blokujących stosowanych w kończynach z jednoosiowymi gwoździami blokującymi o stałej orientacji, 

zoptymalizowane ze względów anatomicznych i biomechanicznych, istnieje ryzyko śródstawowego zablokowania gwoździa. 

Typowym przykładem jest złamanie dalszej części kości promieniowej. Ryzyko to jest jeszcze większe, gdy płytka blokująca znajduje się blisko stawu lub gdy anatomia jest niespełniająca norm. 

Brak złamania śródstawowego należy potwierdzić za pomocą fluoroskopii.

Technologie MIPO

Technika minimalnie inwazyjnej osteosyntezy przezskórnej (MIPO) obejmuje zabieg podskórny i/lub podmięśniowy 

i pozaokostnowe wprowadzenie płytki kostnej przez mały otwór do kości po wsunięciu, bez odsłonięcia

 miejsce złamania. Pozwala to na wykonanie mniejszych nacięć, zmniejsza ryzyko powikłań w miejscu zabiegu i sprawia, że ​​zabieg jest bardziej „biologiczny”

 ponieważ nie ma konieczności odsłonięcia każdego fragmentu kości i nie dochodzi do ingerencji w tkanki miękkie, unaczynienie okostnej czy krwiaka złamania.

Można tego dokonać za pomocą płytki blokującej i specjalnie zaprojektowanego przyrządu, który umożliwia płytkę 

manipulować i przechodzić przez skórę, aby łatwo zlokalizować otwory na gwoździe blokujące w płytce. 

Na każdym etapie należy wykonać zdjęcia fluoroskopowe w celu sprawdzenia postępu. Każdy etap tej techniki jest wyzwaniem. Pierwszym wyzwaniem jest nastawienie złamania przed stabilizacją.

 Płytka blokująca musi być wówczas prawidłowo wyśrodkowana wzdłuż kości, w przeciwnym razie ustawienie płytki blokującej będzie asymetryczne (ryc. 5). Ponadto, 

płytka blokująca musi być idealnie równoległa do kory kości, do której ma podążać i jak najbliżej kości 

możliwe bez znacznego zmniejszenia sztywności konstrukcji. Podczas ostatniego etapu blokowania trudno jest to zapewnić

 czy przewody śrub są prawidłowo ustawione na płycie blokującej i czy gwoździe blokujące są prawidłowo zaczepione podczas dokręcania.

Rysunek 5 Mimośrodowe położenie płytki blokującej i brak reakcji dotykowej podczas dokręcania śruby.

Potencjalne obrażenia skóry podczas stosowania zewnętrznych płytek blokujących kostkę

Stosowanie płytek blokujących do zespolenia zewnętrznych złamań kostki wiąże się z nienormalnie wysokim wskaźnikiem martwicy skóry. 

Grubość tych podskórnych płytek blokujących wywiera nacisk na skórę i zakłóca jej rozmieszczenie naczyń oraz gojenie. 

Coś podobnego może się zdarzyć, gdy płytki blokujące zostaną użyte w przypadku złamań szylkretowych.

Ryzyko osteoporozy i ekstrakcji śrub

W kościach osteoporotycznych blokowanie gwoździ pomaga zmniejszyć ryzyko wyciągnięcia lub wycofania śruby. 

Konstrukt nie jest wystarczająco sztywny ze względu na cieńszą korę kostną i zmniejszoną gęstość beleczek.

W takim przypadku mocowanie płytki blokującej jest zawsze mocniejsze i lepiej zakotwiczone w przypadku stosowania zanikającej lub zbieżnej konstrukcji monolitycznej (ryc. 3).

Streszczenie:

1. Śruby blokujące nie pozwalają na zresetowanie złamania na płytce kostnej.

2. Przed dodaniem śruby zabezpieczającej należy zresetować złamanie.

3. Przezskórne zespolenie w celu nastawienia złamania wymaga oprzyrządowania w formie płytki blokującej. technika MIPO jest bardziej wymagająca.

02. Wyzwania związane z usuwaniem płytek blokujących

Usunięcie płytki blokującej po zagojeniu złamania jest trudne i nieprzewidywalne, 

ale sytuację można rozwiązać. Największym wyzwaniem jest poluzowanie śruby blokującej.

W niektórych przypadkach gwinty na łbie gwoździa blokującego ulegają uszkodzeniu podczas wstawiania 

(wielokrotne dokręcanie i odkręcanie, wzór wkrętaka jest uszkodzony i nie jest idealnie sześciokątny, wkręcanie śruby odbywa się za pomocą wiertarki elektrycznej), 

co oznacza, że ​​nie da się go odkręcić. Dlatego najlepiej zapobiegać tym powikłaniom, natychmiast wymieniając dowolną śrubę na 

uszkodzony wzór głowy podczas implantacji, stosując kompletny śrubokręt i całkowicie dokręcając śrubę ręcznie (nie za pomocą wiertarki elektrycznej).

 Użycie śrub wykonanych z mocniejszych materiałów może pomóc zminimalizować ten problem.

W większości przypadków dochodzi do mechanicznego blokowania lub zakleszczenia pomiędzy gwintem gwoździa blokującego a gwintowanym otworem w płytce blokującej. 

Jest to najczęściej spotykane w przypadku tytanowych śrub blokujących z pojedynczym wałkiem o średnicy 3,5 mm. Nie ma jednego mechanizmu

 za zakłócenia. Śruby są często początkowo zbyt mocno dokręcone z powodu niezastosowania klucza dynamometrycznego znajdującego się w zestawie z instrumentem, 

które mogą zmieniać gwinty kołka blokującego i płytki blokującej. W innych przypadkach 

niezastosowanie lub użycie niewłaściwej prowadnicy wiertła spowodowało, że wkręty nie były ustawione w jednej linii podczas dokręcania, 

co spowodowało zacięcie się śrub. Aby zminimalizować ryzyko zakleszczenia podczas wstępnego mocowania,

 podczas dokręcania gwoździ blokujących konieczne jest użycie wszystkich dostępnych instrumentów: prowadnic i nasadek wiertarskich, kluczy dynamometrycznych w trybie pełnej integralności.

Technika MIPO niesie ze sobą duże ryzyko nieprawidłowego umieszczenia prowadnicy wyrównującej, 

ponieważ nie ma bezpośredniego widoku na płytkę blokującą. Nieprawidłowe ustawienie prowadnicy wiertła oznacza, że ​​wywiercony otwór 

gwóźdź blokujący i wprowadzenie gwoździa blokującego również będzie nieprawidłowe. Istnieje również ryzyko uszkodzenia wzoru główki

 gwóźdź blokujący, gdy śrubokręt nie jest prawidłowo połączony ze śrubą.

Z tych powodów chirurg musi mieć świadomość, że przed wyjęciem płytki blokującej może tak nie być 

możliwe jest poluzowanie gwoździa blokującego, co wymaga użycia wysokiej jakości śrubokrętu sześciokątnego i dodatkowego oprzyrządowania.

Gdy nie można poluzować gwoździa blokującego lub wzór łba jest uszkodzony, 

pierwszym krokiem jest umieszczenie wykrętaka (śrubokrętu stożkowego z odwróconym gwintem) w łbie śruby;

 może to wystarczyć do poluzowania śruby. Inną opcją jest wycięcie płytki blokującej po obu stronach gwoździa blokującego i użycie

 go jako śrubokręt, aby poluzować całą konstrukcję. Jeżeli w dalszym ciągu nie można poluzować śruby, można poluzować płytkę blokującą 

wiercąc go wiertłem, niszcząc główkę gwoździa blokującego lub wycinając wokół płytki w celu poluzowania gwoździa blokującego. po tym, 

do usunięcia kołków blokujących można użyć imadła. Jeżeli w dalszym ciągu nie da się go poluzować (ponieważ jest wrośnięty w kość lub nie wystaje dostatecznie), 

można go usunąć wiertłem pierścieniowym (rys. 6).

Rysunek 6 Wskazówki i porady dotyczące usuwania wkrętów blokujących zakleszczonych w płycie.

Wszystkie te problemy mogą wydłużyć operację, mogą powodować otarcia tkanek miękkich na skutek uwolnionych fragmentów metalu i wiązać się z ryzykiem infekcji. 

Stosowanie wiertła pierścieniowego zwiększa ryzyko złamań okołooperacyjnych.

Streszczenie:

1. Wyzwanie związane z usuwaniem gwoździ blokujących występuje przede wszystkim w przypadku tytanowych śrub blokujących z łbem sześciokątnym 3,5 mm.

2. Najlepszym sposobem uniknięcia tego problemu jest użycie wszystkich dostarczonych narzędzi podczas wkręcania śruby. Trudności te można rozwiązać za pomocą odpowiednich narzędzi.

03. Jakie są ograniczenia zastosowania płytki blokującej?

Złamanie płytki obojczykowej i brak zrostu kostnego

Dbając o to, aby konstrukcja nie była zbyt sztywna na skutek niewystarczającej długości roboczej płytki blokującej lub nadmiernej liczby gwoździ blokujących (ryc. 7), można zmniejszyć ryzyko złamania płytki blokującej poniżej otworów na śruby lub na styku śruba-płytka kostna.

Rycina 7. Zgojenie kości uzyskano po 60 dniach poprzez zmianę liczby i położenia śrub blokujących oraz zwiększenie elastyczności nadmiernie sztywnych struktur.

Rozpoznanie braku zrostu kostnego potwierdza się zwykle na podstawie złamania płytki. 

Późne złamanie płytki blokującej lub gwoździa blokującego jest rozwiązaniem w odpowiednim czasie, ponieważ może wystąpić mikroruch, prowadzący do zgojenia się kości.

W przypadku prostych złamań wymagających kompresji, która zależy od rodzaju złamania, a nie od zajętej kości, 

sztywna konstrukcja, w której dwa fragmenty nie stykają się ze sobą, może prowadzić do niezagojenia się i uszkodzenia zmęczeniowego płyty. 

Połączenie sztywnej szyny + gwoździa blokującego + trakcji w miejscu złamania powoduje brak zrostu kości.

Odmianą tego jest jednoczesne zerwanie gwoździa blokującego pod jego mocowaniem do płytki, 

co jest również spowodowane zbyt sztywną konstrukcją. Powoduje to wyciągnięcie jednego końca płytki „w jednym kawałku” i nie następuje wygojenie (ryc. 8).

Rycina 8 Wtórne uszkodzenie zbyt sztywnej i niezrównoważonej konstrukcji: użyto zbyt wielu śrub blokujących w części dystalnej, a proksymalna płytka łącząca nie była wystarczająco długa.

Dlatego też zespolenie złamań wewnątrztorebkowych biodra płytkami blokującymi może prowadzić do braku zrostu kości, ponieważ struktura jest zbyt sztywna, aby uderzać w miejsce złamania. 

Bez mikroruchu niezbędnego do gojenia cały ciężar jest przenoszony na implant i ostatecznie zawodzi.

asymetryczna tkanka gojąca

Strupy kostne okostnej mogą być asymetryczne, 

szczególnie przy złamaniach dalszej 1/3 kości udowej. Micromotion dzięki elastyczności umożliwia 

równomierny rozwój tkanki gojącej się po złamaniu, który występuje tylko na odpowiednich powierzchniach płytki blokującej/konstrukcji paznokcia.

 Aby kontrolować to ryzyko, należy zwiększyć długość roboczą płytki blokującej, stosując bardziej elastyczne płytki tytanowe lub stosując nowe konstrukcje gwoździ blokujących. 

I odwrotnie, zbyt elastyczne konstrukcje mogą prowadzić do przerostowego braku zrostu kości.

Odkształcenia plastyczne blach stalowych

Umieszczenie płytki jak najbliżej kory zmniejsza ryzyko odkształcenia plastycznego w środku płytki;

 gdy odległość płytki od kory przekracza 5 mm,

 wytrzymałość konstrukcyjna jest znacznie zmniejszona, a ryzyko odkształcenia plastycznego płyty i uszkodzenia płyty tytanowej jest wysokie.

Późne złamania trzonu lub przynasady na końcu płytki blokującej

Ryzyko późnego złamania na końcu trzonu lub przynasady płytki blokującej, 

szczególnie w kościach osteoporotycznych, można zmniejszyć poprzez wprowadzenie pojedynczego gwoździa blokującego korowego lub standardowej śruby bikortykalnej na końcu płytki w celu zmniejszenia naprężeń w tym obszarze.

Awaria mechaniczna

Następujące warunki zwiększają ryzyko mechanicznego uszkodzenia płytki blokującej:

1. Zespolenie złamań trzonu kości ramiennej wymaga użycia czterech gwoździ blokujących po obu stronach miejsca złamania, aby wytrzymać skręcanie i zwiększyć ryzyko uszkodzenia mechanicznego; oraz

2. Zespolenie złamań nasady kości jest trudne, ponieważ często są one niestabilne, 

zwłaszcza, że ​​miejsca złamania nie można ucisnąć gwoździami blokującymi, a kość ulega osteoporozie;

3. wielostawowe, śródstawowe i zewnątrzstawowe, wieloodłamowe złamania nasady kości są niestabilne

 (np. złamania dalszej części kości udowej, złamania dwukłykciowego plateau kości piszczelowej, złamania dalszej części kości promieniowej);

4. przyśrodkowe rozdrobnienie złamań przynasadowych z tendencją do przemieszczania się do inwersji (np. złamania bliższej części kości ramiennej, bliższej kości udowej i bliższej kości piszczelowej).

 Płytki blokujące zakotwiczone do bocznej powierzchni kości zapewniają solidną konstrukcję, która często jest wystarczająca 

w celu ustabilizowania tych złamań bez konieczności dodawania płytek typu konsolowego pośrodku lub dodawania kości, przy jednoczesnym zachowaniu biologicznego środowiska złamania. 

Stabilność zależy wyłącznie od styku płytki blokującej/gwoździa blokującego, 

co jest najbardziej obciążone po zresetowaniu, gdy nasada pozostaje odwrócona lub gdy konsola przyśrodkowa nie jest zrekonstruowana. Płytka blokująca może wówczas ulec uszkodzeniu w wyniku zmęczenia.

Dlatego też, w zależności od typu, należy rozważyć zespolenie złamań plateau dwukłykciowego kości piszczelowej za pomocą płytek blokujących tylko po stronie bocznej.

 W przypadku złamań bliższego końca kości ramiennej liczba bloków złamania, utrata wsparcia przyśrodkowego,

 i odwrócenie nasady w celu utrwalenia są znanymi czynnikami ryzyka. Aby zminimalizować ryzyko awarii konstrukcji, 

niektóre gwoździe blokujące będą podparte mechanicznie, aby zrekompensować brak wsparcia przyśrodkowego w redukcji złamań przemieszczanych zewnętrznie

Biologiczne uszkodzenie płytek blokujących

Biologiczne rodzaje uszkodzeń płytek blokujących obejmują wycięcie śruby i złamanie lub uderzenie gwoździa blokującego. 

Ryzyko to jest większe, gdy w szkielecie występuje osteoporoza, 

co oznacza, że ​​wczesną rehabilitację i powrót do obciążania należy przeprowadzić ostrożnie, zanim nastąpi zagojenie kości.

(1) Usunięcie śrub blokujących

Ekstrakcja śrubowa oznacza „całkowite” i jednoczesne usunięcie gwoździa blokującego z kości na jednym lub obu końcach płytki. W niektórych przypadkach 

gwóźdź blokujący jest usuwany wraz z kawałkiem kości wokół niego.

W obszarze nasadowym jednoczęściowa konstrukcja płytki ryglującej zwykle zapewnia odpowiednią stabilność dzięki rozproszonemu lub zbieżnemu zakotwiczeniu gwoździa ryglującego, 

a trójwymiarowa struktura zwiększa odporność na ekstrakcję śrub z kości gąbczastej.

W obszarze trzonu zbieżne i rozproszone gwoździe blokujące oraz konstrukcje z dłuższymi płytkami ryglującymi mają lepszą wytrzymałość na wyrywanie. 

Ten typ konstrukcji jest bardziej odpowiedni w przypadku złamań okołoprotezowych. W kościach osteoporotycznych 

Mocowanie śrubą dwukorową jest skuteczniejsze niż mocowanie śrubą jednokorową. W przypadku złamań okołoprotezowych śruby jednokorowe z płaską główką pozwalają uniknąć kontaktu z implantami śródszpikowymi.

Te niepowodzenia mocowania są związane ze słabą jakością kości, nawet jeśli struktura jest nienaruszona mechanicznie.

(2) Przecięcie lub uderzenie śrub blokujących

W okolicy nasady gąbczastej może dojść do przecięcia lub wbicia gwoździ blokujących w wyniku penetracji śródstawowej.

Przemieszczenia te to przemieszczenia nasadowych fragmentów kości o małej masie, przemieszczone wokół gwoździa blokującego mocowanie.

 Prowadzi to do utraty redukcji złamania nasady kości. W najlepszym przypadku nasadowy gwóźdź blokujący uderza i

 penetruje kość gąbczastą. W najgorszym przypadku gwóźdź blokujący nasadę wychodzi z nasady i przemieszcza się do stawu.

Te dwa powikłania występują najczęściej w przypadku złamań bliższego końca kości ramiennej i dalszego końca kości promieniowej. 

Do mocowania płytkowego w przypadku złamań bliższego końca kości ramiennej zaleca się, aby długość 

Należy ograniczyć gwóźdź blokujący nasadę, aby zminimalizować ryzyko wrastania i wtórnej penetracji stawu.

Te niepowodzenia zespolenia wynikają z nieodpowiedniej jakości kości i dużego początkowego przemieszczenia odłamów przed nastawieniem, 

nawet jeśli konstrukcja jest nienaruszona mechanicznie.

Rehabilitacja stawów i natychmiastowe obciążanie

Rehabilitacja i obciążanie są dozwolone wyłącznie po uzyskaniu idealnego unieruchomienia i sprawdzeniu na pooperacyjnym zdjęciu rentgenowskim.

Badania biomechaniczne wykazały, że w normalnej kości, jeśli szczelina między fragmentami jest mniejsza niż 1 mm, 

noszenie ciężarów jest możliwe bez ryzyka. po 1 milionie cykli sztywność jest taka sama jak w przypadku normalnej kości, co jest wystarczające do zagojenia.

Jeśli konstrukcja jest solidna, płytki blokujące i gwoździe blokujące o stałym kącie umożliwiają wcześniejszy powrót do pracy 

nośne, ponieważ obciążenie jest przenoszone bezpośrednio z gwoździa blokującego na płytkę ryglującą, bez ryzyka uszkodzenia mocowania na styku płytki gwoździa.

Jeżeli jednak oś wieloosiowego kołka blokującego nie jest prostopadła do płytki blokującej, niedopuszczalne jest przedwczesne obciążanie.

W przypadku MIPO wczesne obciążanie jest dozwolone w przypadku złamań zewnątrzstawowych, prostych i/lub prostych wieloodłamowych. 

Bardzo długie specyficzne struktury są wystarczająco elastyczne, z naprzemiennymi bikortycznymi gwoździami blokującymi i otworami do przenoszenia i rozkładu obciążenia.

Wniosek:

1. W badaniach biomechanicznych oceniano różne typy konstrukcji i ich właściwości mechaniczne.

Literatura pozwala zweryfikować teoretyczne nadzieje związane z tego typu fiksacją. 

Jednakże najnowsza literatura podkreśla również trudności techniczne i awarie związane z płytkami ryglującymi.

2.Główną przyczyną niepowodzeń jest niewłaściwe zaplanowanie techniki operacyjnej, 

co jest bardzo wymagające, szczególnie przy wykonywaniu zabiegów małoinwazyjnych.

3. Najpierw należy nastawić złamanie, bez blokowania śrub do płytki,

ponieważ pośrednie resetowanie płytki poprzez zablokowanie śrub nie jest możliwe.

4.Konstrukcja musi mieć odpowiednią długość i wytrzymałość, 

co oznacza, że ​​chirurg musi znać zasady i reguły regulujące użycie tych płytek. 

Dlatego konstrukcja musi być elastyczna, z ograniczoną liczbą regularnie rozmieszczonych śrub blokujących na przemian z pustymi otworami.

5. Pomimo lepszej teoretycznej stabilności początkowej płytek blokujących, 

Utrwalenie konstrukcji jest ograniczone złożonością złamania, jakością nastawienia i biologiczną jakością kości.

6.Jeżeli struktura jest nienaruszona mechanicznie, jakość kości jest dobra, a złamanie ma charakter pozastawowy, 

pacjentowi posiadającemu wystarczającą autonomię można pozwolić na obciążanie złamanej kończyny. W wielu przypadkach mocowanie płytki blokującej umożliwia wczesną rehabilitację.