محدودیت ها و محدودیت های برنامه قفل صفحه

استفاده از صفحات قفل تا حد زیادی دامنه کاربرد تثبیت داخلی صفحه شکستگی ها را گسترش داده است. با این حال، به دلیل مشکلات و محدودیت‌های احتمالی، استفاده از آنها باید منطقی و بهینه شود. در این مقاله به ملاحظات کاربردی، چالش های حذف و محدودیت ها، 3 جنبه از کاربرد صفحه قفل نگاه خواهیم کرد.

01. چه ویژگی ها و مشکلات خاصی را باید در استفاده از صفحات قفلی ذکر کرد؟

مراحل و چالش ها در کاهش شکستگی با صفحات قفل کننده

مراحل تنظیم مجدد شکستگی استاندارد شده است. صفحات قفل کننده شکستگی ها را بازنشانی نمی کنند. 

هنگامی که در قسمت استخوان قرار می گیرد، افزودن پیچ های بیشتر باعث حرکت آن نمی شود. اگر از صفحه قفلی استفاده شود که فقط میخ های قفل کننده را می پذیرد، 

این بدان معنی است که صفحه فقط پس از تنظیم شکستگی می تواند قفل شود.

از آنجایی که صفحات قفل کننده امکان التیام استخوان را بدون از دست دادن تغییر موقعیت اولیه فراهم می کنند، 

علت اصلی اتصال نادرست صفحات قفلی، تغییر موقعیت اولیه نادرست است. 

و جابه‌جایی ضعیف به دلیل مکانیک ناکافی می‌تواند منجر به بهبود ضعیف شود زیرا صفحه استخوان به دلیل تأخیر در بهبود یا عدم التیام پاره می‌شود.

تغییر موقعیت بدون استفاده از صفحات قفل کننده به ویژه در هنگام انجام کم تهاجمی دشوار است

 روش ها زیرا قرار گرفتن در معرض استخوان بسیار محدود است. این به مراحل مختلف کشش (میزهای کشش، جمع کننده) نیاز دارد.

 فورسپس های مختلف تغییر موقعیت از راه پوست و پین های Kirschner برای دستکاری قطعات استخوانی و تثبیت موقت. 

قبل از استفاده از صفحات قفل کننده و میخ های قفل کننده، بررسی تنظیم مجدد با فلوروسکوپی بسیار مهم است.

برعکس، هنگام استفاده از یک صفحه قفل که دارای سوراخ های پیچ استاندارد نیز می باشد، 

یک پیچ کششی استاندارد را می توان در سوراخ های استاندارد برای تغییر موقعیت اولیه روی صفحه قرار داد.

 قطعات استخوان در مقابل صفحه قرار می گیرند. اگر صفحه با آناتومی مطابقت داشته باشد، می توان از آن به عنوان راهنمای تنظیم مجدد استفاده کرد. 

میخ های قفل کننده نتایج پایدار را بدون تغییر تنظیم اولیه تضمین می کند. این ترتیب درج (پیچ های استاندارد، سپس پیچ های قفل کننده) مهم است (شکل 4).

شکل 4 ابتدا پیچ های استاندارد را وارد کرده و آنها را سفت کنید.

عدم وجود بازخورد لمسی هنگام سفت کردن گیره های قفل

هنگام سفت کردن پیچ های سر قفل، بازخورد لمسی وجود ندارد. در واقع، 

سفت شدن میخ قفل کننده به طور همزمان در استخوان قشر یا اسفنجی و در فلز صفحه قفل رخ می دهد. به همین دلیل،

 برای پزشک آسان است که به اشتباه تصور کند که ناخن قفل کننده به خوبی در استخوان قشر یا اسفنجی نگه داشته شده است (شکل 3).

شکل 3 طول کار پیچ های قفل کننده بر اساس نوع استخوان و تعداد قشرها.

پیچ های قفل کننده خودکار

استفاده از پیچ های قفل کننده خودکار به این معنی است که در حین حفاری یا سفت کردن هیچ بازخورد لمسی وجود ندارد زیرا همزمان اتفاق می افتد.

خواص مکانیکی آنها شبیه به پیچ های قفل کننده تک قشر در کاربردهای تک قشر است. اگر خیلی طولانی باشند، 

آنها با قشر دوم سوراخ نشده تماس می گیرند و در نتیجه میخ قفل کننده در صفحه قفل قرار نمی گیرد.

در طول کاربردهای دو قشر، ممکن است خیلی کوتاه باشند و از نظر مکانیکی معادل میخ های قفل کننده تک قشری باشند. 

اگر بیش از حد طولانی باشند، فراتر از قشر قرار می گیرند و ممکن است به ساختارهای مهم در طرف دیگر صفحه آسیب برسانند.

طول میخ قفل کننده صحیح را فقط می توان با اندازه گیری طول مورد نظر پس از سوراخ کردن یا تأیید آن با فلوروسکوپی بدست آورد.

ویژگی های پیچ های قفل تک محوری

نقطه ضعف اصلی میخ های قفل تک محوری این است که جهت گیری آنها از قبل تعیین شده است. 

آنها ممکن است ایمپلنت یا ساقه مصنوعی دیگری در مسیر خود داشته باشند که درج را غیرممکن می کند یا آنها را به تثبیت تک قشر محدود می کند.

برای صفحات قفل آناتومیکی مورد استفاده در اندام با میخ های قفل تک محوری با جهت ثابت، 

به دلایل آناتومیکی و بیومکانیکی بهینه شده است، خطر قفل شدن ناخن در داخل مفصل وجود دارد. 

یک مثال معمولی شکستگی دیستال رادیوس است. این خطر زمانی که صفحه قفل در مجاورت مفصل قرار دارد یا زمانی که آناتومی نامرغوب است بیشتر است. 

عدم وجود شکستگی داخل مفصلی باید با فلوروسکوپی تایید شود.

فن آوری های MIPO

تکنیک استئوسنتز از راه پوست با حداقل تهاجم (MIPO) شامل زیر جلدی و/یا زیر عضلانی است. 

و قرار دادن خارج پریوستال صفحه استخوان از طریق یک سوراخ کوچک به داخل استخوان پس از لغزش، بدون قرار گرفتن در معرض

 محل شکستگی این امکان برش‌های کوچک‌تر، عوارض کمتری در محل جراحی را فراهم می‌کند و این روش را «بیولوژیک‌تر» می‌کند.

 زیرا نیازی به افشای تک تک قطعات استخوانی نیست و تداخلی با بافت نرم، عروق پریوستال یا هماتوم شکستگی وجود ندارد.

این را می توان با یک صفحه قفل و یک ابزار طراحی خاص که اجازه می دهد صفحه انجام شود 

باید دستکاری شود و از طریق پوست عبور داده شود تا به راحتی سوراخ های ناخن قفل شده در صفحه پیدا شود. 

برای تایید پیشرفت باید در هر مرحله تصاویر فلوروسکوپی گرفته شود. هر مرحله از این تکنیک چالش برانگیز است. اولین چالش، تنظیم مجدد شکستگی قبل از فیکساسیون است.

 سپس صفحه قفل باید به درستی در امتداد طول استخوان متمرکز شود، در غیر این صورت تراز صفحه قفل نامتقارن خواهد بود (شکل 5). علاوه بر این، 

صفحه قفل باید کاملاً موازی با قشر استخوانی باشد که برای دنبال کردن آن طراحی شده است و به همان اندازه نزدیک به استخوان باشد. 

بدون کاهش بسیار سختی سازه امکان پذیر است. در مرحله قفل نهایی، اطمینان از آن دشوار است

 مجرای پیچ ها به درستی روی صفحه قفل تراز شده اند و میخ های قفل کننده در حین سفت کردن به درستی درگیر شده اند.

شکل 5 موقعیت خارج از مرکز صفحه قفل و عدم بازخورد لمسی در حین سفت کردن پیچ.

آسیب های احتمالی پوست هنگام استفاده از صفحات قفل کننده بیرونی مچ پا

استفاده از صفحات قفل کننده برای رفع شکستگی های خارجی مچ پا با نرخ غیر طبیعی بالای نکروز پوست همراه است. 

ضخامت این صفحات قفل کننده زیر جلدی به پوست فشار وارد می کند و در توزیع عروقی و بهبود آن اختلال ایجاد می کند. 

هنگامی که از صفحات قفل کننده برای شکستگی های پوزه عقابی استفاده می شود، ممکن است چیزی مشابه اتفاق بیفتد.

خطر پوکی استخوان و استخراج پیچ

در استخوان های پوکی استخوان، قفل کردن ناخن ها به کاهش خطر بیرون آمدن پیچ یا بیرون آمدن کمک می کند. 

ساختار به دلیل نازک‌تر بودن قشر استخوان و کاهش تراکم ترابکول‌ها به اندازه کافی سفت نیست.

در این مورد، تثبیت صفحه قفل همیشه قوی تر و بهتر در هنگام استفاده از سازه یکپارچه فاسد یا همگرا (شکل 3) لنگر می یابد.

خلاصه:

1. پیچ های قفل کننده اجازه نمی دهد که شکستگی روی صفحه استخوان دوباره تنظیم شود.

2. قبل از افزودن یک پیچ قفل، شکستگی باید دوباره تنظیم شود.

3. تثبیت از راه پوست برای کاهش شکستگی نیاز به ابزار دقیق صفحه قفل دارد. تکنیک MIPO خواستارتر است.

02. چالش های حذف صفحات قفل

برداشتن صفحه قفل پس از بهبود شکستگی چالش برانگیز و غیرقابل پیش بینی است. 

اما وضعیت قابل حل است. بزرگترین چالش شل کردن پیچ قفل است.

در برخی موارد، نخ های روی سر میخ قفل کننده در حین جاگذاری آسیب می بینند 

(سفت و شل شدن چندگانه، الگوی پیچ گوشتی آسیب دیده و کاملاً شش ضلعی نیست، جاگذاری پیچ با دریل برقی انجام می شود) 

یعنی نمی توان آن را باز کرد. بنابراین بهتر است با تعویض فوری هر پیچ با a از این عارضه جلوگیری کنید 

الگوی سر آسیب دیده در حین کاشت، با استفاده از یک پیچ گوشتی کامل و سفت کردن کامل پیچ با دست (نه با مته الکتریکی).

 استفاده از پیچ های ساخته شده از مواد قوی تر می تواند این مشکل را به حداقل برساند.

در بیشتر موارد، بین رشته های میخ قفل کننده و سوراخ رزوه شده در صفحه قفل، قفل یا گیر کردن مکانیکی وجود دارد. 

این معمولاً با پیچ‌های قفل تک شفت با الگوی تیتانیوم هگز با قطر 3.5 میلی‌متر دیده می‌شود. مکانیسم واحدی وجود ندارد

 برای تداخل پیچ ها اغلب در ابتدا به دلیل عدم استفاده از آچار گشتاور ارائه شده در کیت ابزار، بیش از حد سفت می شوند. 

که می تواند رزوه های روی میخ قفل و صفحه قفل را تغییر دهد. در موارد دیگر، 

عدم استفاده یا استفاده از راهنمای مته نادرست باعث می شود که پیچ ها در هنگام سفت تراز نباشند. 

که باعث گیر کردن پیچ ها شد. به منظور به حداقل رساندن خطر گیر کردن در طول فرآیند تعمیر اولیه،

 استفاده از تمام ابزارهای موجود ضروری است: راهنماها و سوکت های مته، آچارهای گشتاور در حالت یکپارچگی کامل هنگام سفت کردن میخ های قفل کننده.

تکنیک MIPO خطر بالای قرارگیری نادرست راهنمای تراز را به همراه دارد. 

زیرا هیچ نمای مستقیمی از صفحه قفل وجود ندارد. تراز نادرست راهنمای مته به این معنی است که سوراخ برای 

میخ قفل کننده و قرار دادن میخ قفل کننده نیز نادرست خواهد بود. همچنین خطر آسیب رساندن به الگوی سر نیز وجود دارد

 میخ قفل کننده زمانی که پیچ گوشتی به درستی با پیچ درگیر نشده باشد.

به این دلایل، قبل از برداشتن صفحه قفل، جراح باید آگاه باشد که ممکن است اینطور نباشد 

می توانید میخ قفل را شل کنید، بنابراین نیاز به استفاده از یک پیچ گوشتی شش ضلعی با کیفیت بالا و ابزار دقیق اضافی است.

زمانی که میخ قفل کننده را نمی توان شل کرد، یا الگوی سر آسیب دیده است، 

اولین مرحله این است که یک پیچ گوشتی (پیچ گوشتی مخروطی با رزوه های معکوس) را در سر پیچ قرار دهید.

 این ممکن است برای باز کردن پیچ کافی باشد. گزینه دیگر این است که صفحه قفل را در دو طرف میخ قفل کننده ببرید و از آن استفاده کنید

 آن را به عنوان یک پیچ گوشتی برای شل کردن کل ساختار. اگر هنوز پیچ را نمی توان باز کرد، صفحه قفل را می توان با آن باز کرد 

آن را با مته سوراخ کنید، سر میخ قفل کننده را از بین ببرید، یا با بریدن دور صفحه برای شل کردن میخ قفل کننده. پس از آن، 

می توان از گیره برای برداشتن پایه های گیره های قفل استفاده کرد. اگر باز هم نمی توان آن را شل کرد (به دلیل اینکه در استخوان ادغام شده یا به اندازه کافی بیرون نمی زند) 

می توان آن را با مته حلقه ای جدا کرد (شکل 6).

شکل 6 نکات و نکات برای برداشتن پیچ های قفلی که در تخته گیر کرده اند.

همه این مشکلات می توانند جراحی را طولانی کنند، می توانند باعث ساییدگی بافت نرم به دلیل قطعات فلزی آزاد شده و خطر عفونت شوند. 

استفاده از مته حلقه ای خطر شکستگی بعد از عمل را افزایش می دهد.

خلاصه:

1. چالش برداشتن میخ های قفل کننده عمدتاً با پیچ های تیتانیومی قفل کننده سر شش گوش 3.5 میلی متری رخ می دهد.

2. بهترین راه برای جلوگیری از این مشکل استفاده از تمام ابزارهای ارائه شده هنگام قرار دادن پیچ است. با استفاده از ابزارهای مناسب می توان این مشکلات را برطرف کرد.

03. محدودیت های کاربردی صفحه قفل چیست؟

شکستگی صفحه ترقوه و جوش نخوردن استخوانی

با اطمینان از اینکه سازه به دلیل طول کار ناکافی صفحه قفل یا تعداد بیش از حد میخ های قفل کننده، بیش از حد سفت نیست (شکل 7)، می توان خطر شکستن صفحه قفل را در زیر سوراخ های پیچ یا در محل اتصال صفحه پیچ/استخوان کاهش داد.

شکل 7 ترمیم استخوان پس از 60 روز با تغییر تعداد و موقعیت پیچ های قفل کننده و افزایش خاصیت ارتجاعی ساختارهای بیش از حد سفت حاصل شد.

تشخیص جوش نخوردن استخوان معمولاً با شکستگی صفحه تأیید می شود. 

شکستن دیرهنگام صفحه قفل کننده یا ناخن قفل کننده به موقع است زیرا حرکت ریز ممکن است منجر به بهبود استخوان شود.

در شکستگی های ساده که نیاز به فشرده سازی دارند، که به نوع شکستگی بستگی دارد تا استخوان درگیر، 

یک ساختار سفت و سخت که در آن دو قطعه با هم تماس نداشته باشند می تواند منجر به عدم التیام و شکست خستگی صفحه شود. 

ترکیبی از یک آتل سفت و محکم + میخ قفل کننده + کشش در محل شکستگی منجر به جوش نخوردن استخوان می شود.

یکی دیگر از این موارد، پارگی همزمان میخ قفل کننده در زیر اتصال آن به صفحه است. 

که به دلیل ساختار بیش از حد صلب نیز می باشد. این باعث می شود که یک انتهای صفحه 'یک تکه' بیرون کشیده شود و بهبودی حاصل نشود (شکل 8).

شکل 8 شکست ثانویه یک ساختار بیش از حد سفت و نامتعادل: پیچ های قفل کننده زیادی در قسمت دیستال استفاده شد و صفحه اتصال پروگزیمال به اندازه کافی بلند نبود.

بنابراین، تثبیت شکستگی‌های داخل کپسول لگن با صفحات قفلی می‌تواند منجر به جوش نیافتن استخوان شود، زیرا ساختار آن برای برخورد به محل شکستگی بسیار سفت است. 

بدون ریز حرکت مورد نیاز برای بهبود، تمام بار توسط ایمپلنت حمل می شود و در نهایت از کار می افتد.

بافت شفا دهنده نامتقارن

دلمه های استخوان پریوست ممکن است نامتقارن باشند، 

به خصوص در شکستگی های 1/3 دیستال استخوان ران. ریز حرکت به دلیل خاصیت ارتجاعی اجازه می دهد 

توسعه یکنواخت بافت ترمیم کننده شکستگی که فقط در سطوح مربوطه صفحه قفل/سازه ناخن رخ می دهد.

 برای کنترل این خطر، طول کار صفحه قفل باید افزایش یابد، یا با استفاده از صفحات تیتانیوم انعطاف پذیرتر یا با استفاده از طرح های جدید میخ های قفل کننده. 

برعکس، سازه های بیش از حد انعطاف پذیر می توانند منجر به جوش نیافتن استخوان هیپرتروفیک شوند.

تغییر شکل پلاستیک صفحات فولادی

قرار دادن صفحه تا حد امکان نزدیک به قشر، خطر تغییر شکل پلاستیک در وسط صفحه را کاهش می دهد.

 هنگامی که فاصله بین صفحه و قشر بیش از 5 میلی متر است،

 استحکام ساختاری بسیار کاهش می یابد و خطر تغییر شکل پلاستیک صفحه و شکست صفحه تیتانیوم زیاد است.

شکستگی های دیررس دیافیز یا متافیز در انتهای صفحه قفل کننده

خطر شکستگی دیرهنگام در انتهای دیافیز یا متافیز صفحه قفل، 

به خصوص در استخوان پوکی استخوان، می توان با قرار دادن یک میخ قفل کننده قشر یا یک پیچ استاندارد دو قشر در انتهای صفحه برای کاهش تنش ها در این ناحیه کاهش داد.

خرابی مکانیکی

شرایط زیر خطر خرابی مکانیکی صفحه قفل را افزایش می دهد:

1. تثبیت شکستگی های دیافیز بازو مستلزم استفاده از چهار میخ قفل کننده در دو طرف محل شکستگی برای مقاومت در برابر پیچش و افزایش شکست مکانیکی است.

2. تثبیت شکستگی های اپی فیزیال مشکل است زیرا اغلب ناپایدار هستند. 

به خصوص به این دلیل که محل شکستگی نمی تواند توسط ناخن های قفل شده فشرده شود و استخوان پوکی استخوان است.

3. شکستگی های خرد شده داخل مفصلی و خارج مفصلی اپی فیز ناپایدار هستند.

 (به عنوان مثال، شکستگی های دیستال استخوان ران، شکستگی های فلات تیبیال دو کندیل، شکستگی های دیستال رادیوس).

4. ریزش داخلی شکستگی های متافیزال که تمایل به جابجایی به سمت وارونگی دارند (مثلاً شکستگی های پروگزیمال استخوان بازو، پروگزیمال استخوان ران و درشت نی پروگزیمال).

 صفحات قفلی که به قسمت جانبی استخوان متصل می شوند، ساختار محکمی را ارائه می دهند که اغلب کافی است. 

برای تثبیت این شکستگی ها بدون نیاز به افزودن صفحات از نوع کنسول به صورت داخلی یا افزودن استخوان در حالی که محیط شکستگی بیولوژیکی را حفظ می کند. 

پایداری فقط به رابط صفحه قفل/میخ قفل کننده بستگی دارد. 

هنگامی که اپی فیز معکوس باقی می ماند یا زمانی که کنسول داخلی بازسازی نمی شود، پس از تنظیم مجدد بیشترین فشار را وارد می کند. سپس صفحه قفل ممکن است به دلیل خستگی از کار بیفتد.

بنابراین، ثابت کردن شکستگی های پلاتوی تیبیال دو کندیلار با استفاده از صفحات قفلی تنها در سمت جانبی بسته به نوع باید در نظر گرفته شود.

 برای شکستگی های پروگزیمال هومروس، تعداد بلوک های شکستگی، از دست دادن حمایت داخلی،

 و وارونگی اپی فیز برای تثبیت از عوامل خطر شناخته شده هستند. برای به حداقل رساندن خطر شکست سازه، 

میخ های قفل کننده خاصی به صورت مکانیکی حمایت می شوند تا عدم وجود تکیه گاه داخلی در کاهش شکستگی های ترجمه شده خارجی را جبران کنند.

شکست بیولوژیکی صفحات قفل

حالت های شکست بیولوژیکی صفحات قفلی عبارتند از برش پیچ و شکستگی یا برخورد با میخ قفل کننده. 

این خطرات زمانی بیشتر می شود که پوکی استخوان در اسکلت وجود داشته باشد. 

این بدان معناست که توانبخشی زودهنگام و بازگشت به تحمل وزن باید قبل از بهبودی استخوان با دقت انجام شود.

(1) برداشتن پیچ های قفل

استخراج پیچ مربوط به حذف 'کل' و همزمان میخ قفل کننده از استخوان در یک یا هر دو انتهای صفحه است. در برخی موارد، 

ناخن قفل کننده با یک تکه استخوان در اطراف آن کشیده می شود.

در ناحیه اپی فیزیال، ساختار صفحه قفل کننده یک تکه معمولاً به دلیل لنگرگاه ناخن قفل کننده پراکنده یا همگرا، ثبات کافی را فراهم می کند. 

و ساختار سه بعدی مقاومت در برابر استخراج پیچ از استخوان اسفنجی را افزایش می دهد.

در ناحیه دیافیز، میخ های قفل کننده همگرا و پراکنده و سازه هایی با صفحات قفل کننده بلندتر، قدرت کشش بهتری دارند. 

این نوع ساخت بیشتر برای شکستگی های پری پروتز مناسب است. در استخوان پوکی استخوان، 

تثبیت مارپیچ ساقه دو قشر برتر از تثبیت پیچی تک قشری است. برای شکستگی های پری پروتز، پیچ های تک قشر سر صاف به جلوگیری از تماس با ایمپلنت های داخل مدولاری کمک می کنند.

این شکست های تثبیت با کیفیت ضعیف استخوان همراه است، حتی اگر ساختار از نظر مکانیکی دست نخورده باشد.

(2) برش یا برخورد پیچ ​​های قفل کننده

برش یا برخورد ناخن های قفل شده با نفوذ داخل مفصلی ممکن است در ناحیه اپی فیزیال اسفنجی رخ دهد.

این جابجایی ها جابجایی قطعات اپی فیزیال استخوان با جرم کم هستند که در اطراف ناخن قفل کننده فیکساسیون جابجا شده اند.

 این منجر به از دست دادن کاهش شکستگی اپی فیز می شود. در بهترین حالت، ناخن قفل کننده اپی فیزیال برخورد می کند و

 به استخوان اسفنجی نفوذ می کند. در بدترین حالت، ناخن قفل کننده اپی فیز از اپی فیز خارج شده و به داخل مفصل می رود.

این دو عارضه اغلب در شکستگی های پروگزیمال هومروس و دیستال رادیوس رخ می دهد. 

برای تثبیت صفحه قفلی شکستگی های پروگزیمال هومروس، توصیه می شود که طول آن 

ناخن قفل کننده اپی فیزیال محدود شود تا خطر رشد درونی و نفوذ ثانویه مفصل به حداقل برسد.

این شکست های تثبیت به دلیل کیفیت نامناسب استخوان و جابجایی اولیه بزرگ قطعات شکستگی قبل از کاهش است. 

حتی اگر سازه از نظر مکانیکی دست نخورده باشد.

توانبخشی مفاصل و تحمل وزن فوری

توانبخشی و تحمل وزن تنها پس از تثبیت کامل و تایید در عکسبرداری با اشعه ایکس پس از عمل مجاز است.

مطالعات بیومکانیکی نشان داده است که در استخوان طبیعی اگر فاصله بین قطعات کمتر از 1 میلی متر باشد، 

تحمل وزن بدون خطر امکان پذیر است. پس از 1 میلیون سیکل، سفتی مانند استخوان طبیعی است که برای بهبودی کافی است.

وقتی از نظر ساختاری سالم هستند، صفحات قفل کننده و میخ های قفل کننده با زاویه ثابت امکان بازگشت زودهنگام به 

تحمل وزن به این دلیل که بار مستقیماً از میخ قفل کننده به صفحه قفل منتقل می شود، بدون خطر شکست تثبیت در محل اتصال میخ به صفحه.

با این حال، هنگامی که محور میخ قفل چند محوری عمود بر صفحه قفل نیست، تحمل وزن اولیه مجاز نیست.

برای MIPO، تحمل وزن اولیه برای شکستگی های خارج مفصلی، ساده و/یا ساده خرد شده مجاز است. 

سازه های خاص بسیار طولانی با میخ های قفل کننده دو قشر متناوب و منافذ برای جذب و توزیع بار به اندازه کافی انعطاف پذیر هستند.

نتیجه گیری:

1. مطالعات بیومکانیکی انواع مختلف سازه ها و خواص مکانیکی آنها را ارزیابی کرده است.

ادبیات به اعتبار بخشیدن به امیدهای نظری مرتبط با این نوع تثبیت کمک می کند. 

با این حال، ادبیات اخیر همچنین مشکلات فنی و شکست های مرتبط با صفحات قفل را برجسته می کند.

2. دلیل اصلی شکست برنامه ریزی ناکافی تکنیک جراحی است. 

که بسیار خواستار است، به ویژه هنگام انجام روش های کم تهاجمی.

3. شکستگی باید ابتدا تنظیم مجدد شود، بدون قفل کردن پیچ ها به صفحه،

زیرا تنظیم مجدد غیر مستقیم صفحه با قفل کردن پیچ ها امکان پذیر نیست.

4- سازه باید از طول و استحکام مناسبی برخوردار باشد. 

به این معنی که جراح باید با اصول و قوانینی که استفاده از این پلاک ها را راهنمایی می کند آشنا باشد. 

بنابراین سازه باید الاستیک باشد، با تعداد محدودی از پیچ های قفل کننده با فاصله منظم که با سوراخ های خالی متناوب می شوند.

5. علیرغم پایداری اولیه نظری بهتر صفحات قفل، 

تثبیت ساختار به دلیل پیچیدگی شکستگی، کیفیت کاهش و کیفیت بیولوژیکی استخوان محدود می شود.

6. اگر ساختار از نظر مکانیکی دست نخورده باشد، کیفیت استخوان خوب است و شکستگی خارج مفصلی است. 

ممکن است به بیمار با استقلال کافی اجازه داده شود که روی اندام شکسته وزن تحمل کند. در بسیاری از موارد، تثبیت صفحه قفلی امکان توانبخشی زودهنگام را فراهم می کند.