तालाबन्दी प्लेट-अनुप्रयोगप्रतिबन्धाः सीमाश्च

प्रयोगः तालाबन्दी प्लेट् भङ्गस्य प्लेट् आन्तरिकनिर्धारणस्य अनुप्रयोगस्य व्याप्तिः बहुधा विस्तारितः अस्ति । परन्तु सम्भाव्यजालस्य सीमायाः च कारणेन तेषां उपयोगः युक्तियुक्तः अनुकूलितः च भवितुमर्हति । अस्मिन् लेखे वयं अनुप्रयोगविचाराः, निष्कासनस्य चुनौतीः, सीमाः च, लॉकिंगप्लेट्-अनुप्रयोगस्य ३ पक्षाः पश्यामः ।

01.लॉकिंग् प्लेट् प्रयोक्तुं के विशेषविशेषताः कठिनताश्च द्रष्टव्याः?

लॉकिंग प्लेट् इत्यनेन भङ्गस्य न्यूनीकरणे चरणाः चुनौतयः च

भङ्गस्य पुनःस्थापनार्थं सोपानानि मानकीकृतानि सन्ति । लॉकिंग प्लेट्स् भङ्गं पुनः सेट् न कुर्वन्ति। 

एकदा अस्थिखण्डे स्थापिते अधिकानि पेचकानि योजयित्वा तत् न चालयिष्यति । यदि केवलं तालान् नखान् स्वीकुर्वति इति तालापत्रं प्रयुज्यते । 

अस्य अर्थः अस्ति यत् भङ्गस्य सेट् कृत्वा एव प्लेट् ताडयितुं शक्यते ।

यतो हि तालाबन्दीपटलेषु प्रारम्भिकपुनर्स्थापनस्य हानिः विना अस्थिचिकित्सा भवति, 

तालाबन्दीप्लेटस्य दुर्संयोगस्य प्राथमिककारणं प्रारम्भिकपुनर्स्थापनं अशुद्धम् अस्ति । 

तथा, अपर्याप्तयान्त्रिकस्य कारणेन दुर्बलपुनर्स्थापनं दुर्बलचिकित्सां जनयितुं शक्नोति यतः अस्थिप्लेट् विलम्बितचिकित्सायाः अथवा अचिकित्सायाः कारणेन भग्नः भवति।

न्यूनतम-आक्रामक-कार्यं कुर्वन् लॉकिंग-प्लेट्-प्रयोगं विना पुनःस्थापनं विशेषतया कठिनं भवति

 प्रक्रियाः यतः अस्थिसंपर्कः अतीव सीमितः भवति। अस्य कृते विविधाः कर्षणप्रक्रियाः (कर्षणसारणीः, प्रत्याहारकाः),

 विभिन्नानि चर्मद्वारा पुनः स्थाननिर्धारण संदंशाः, अस्थिखण्डेषु परिवर्तनं कर्तुं अस्थायीनिश्चयं च कर्तुं किर्श्नर्-पिनानि च । 

लॉकिंग प्लेट् तथा लॉकिंग नेल इत्येतयोः प्रयोगात् पूर्वं फ्लोरोस्कोपीद्वारा रीसेट् इत्यस्य जाँचः महत्त्वपूर्णः भवति ।

तद्विपरीतम्, यदा मानक-पेच-छिद्राणि अपि सन्ति, तस्य ताला-प्लेट्-उपयोगे, 

प्लेट् इत्यस्मिन् प्रारम्भिकपुनर्स्थापनार्थं मानकछिद्रेषु मानककर्षणपेचः स्थापयितुं शक्यते ।

 अस्थिखण्डाः प्लेट् इत्यस्य विरुद्धं स्थापिताः भवन्ति । यदि प्लेट् शरीररचनाशास्त्रस्य अनुरूपं भवति तर्हि तस्य उपयोगः रीसेट् मार्गदर्शकरूपेण कर्तुं शक्यते । 

तालाबन्दी नखाः प्रारम्भिकपुनर्स्थापनं परिवर्तनं विना स्थिरपरिणामान् सुनिश्चितयन्ति। एषः सम्मिलनस्य क्रमः (मानकपेचकाः, ततः तालाबन्दीपेचकाः) महत्त्वपूर्णः अस्ति (चित्रम् ४) ।

चित्र 4 प्रथमं मानकपेचकानि प्रविष्ट्वा तान् कठिनं कुर्वन्तु।

तालाबन्दी खूंटं कसने स्पर्शप्रतिक्रियायाः अभावः

तालाबन्दीशिरः पेचकान् कठिनं कुर्वन् स्पर्शप्रतिक्रिया न भवति । वस्तुतः, 

तालाबन्दीनखस्य कठिनीकरणं युगपत् प्रकोष्ठे अथवा कंसल् अस्थिषु तालापट्टिकायाः ​​धातुषु च भवति । अतएव कारणात्, २.

 चिकित्सकस्य कृते भ्रान्त्या कल्पयितुं सुलभं यत् तालाबद्धनखः प्रकोष्ठे अथवा कैन्सेलोस् अस्थिषु सम्यक् धारयति (चित्रम् ३) ।

चित्र 3 अस्थिप्रकारस्य तथा प्रकोष्ठसङ्ख्यायाः आधारेण तालाबन्दीपेचकानां कार्यदीर्घता।

स्व-टैपिंग लॉकिंग स्क्रू

स्वयमेव टैपिंग् लॉकिंग स्क्रू इत्यस्य उपयोगस्य अर्थः अस्ति यत् ड्रिलिंग् अथवा टाइटनिङ्ग् इत्यस्य समये स्पर्शप्रतिक्रिया न भवति यतः ते युगपत् भवन्ति

तेषां यांत्रिकगुणाः एकप्रकोष्ठप्रयोगेषु एकप्रकोष्ठस्य तालाबन्दीपेचस्य सदृशाः भवन्ति । यदि ते अतिदीर्घाः सन्ति, २. 

ते अखनितद्वितीयप्रकोष्ठस्य सम्पर्कं करिष्यन्ति, यस्य परिणामेण तालाबन्दीप्लेटस्य तालाबन्दीनखस्य अशुद्धस्थापनं भविष्यति ।

द्विकोर्टिकल-अनुप्रयोगस्य समये ते अतीव लघुः भवितुम् अर्हन्ति, येन ते एक-कोर्टिकल-लॉकिंग्-नखानां यंत्रेण समाः भवन्ति । 

यदि ते अतिदीर्घाः सन्ति तर्हि ते प्रकोष्ठात् परं विस्तृताः भविष्यन्ति, प्लेट् इत्यस्य परे पार्श्वे गम्भीरसंरचनानां क्षतिं कर्तुं शक्नुवन्ति ।

खननस्य अनन्तरं इष्टदीर्घतां मापनेन वा फ्लोरोस्कोपीद्वारा सत्यापयित्वा एव सम्यक् तालाबद्धनखदीर्घता प्राप्तुं शक्यते ।

एकअक्षीय लॉकिंग स्क्रू के विशेषताएँ

एकअक्षीय-ताला-नखानां मुख्यः दोषः अस्ति यत् तेषां अभिमुखीकरणं पूर्वनिर्धारितं भवति । 

तेषां मार्गे अन्यत् प्रत्यारोपणं वा कृत्रिमकाण्डं वा भवितुं शक्नोति, येन निवेशः असम्भवः भवति अथवा एककोर्टिकलनिश्चये एव सीमिताः भवन्ति ।

नियत-अभिमुखीकरणयुक्तेषु एकअक्षीय-ताला-नख-युक्तेषु अङ्गेषु प्रयुक्तेषु शारीरिक-ताला-प्लेट्-कृते 

शारीरिक-जैव-यान्त्रिक-कारणानां कृते अनुकूलितं कृत्वा, अन्तर्-आर्टिकुलर-लॉकिंग्-नख-स्थापनस्य जोखिमः भवति । 

एकं विशिष्टं उदाहरणं दूरत्रिज्याभङ्गः अस्ति । यदा तालाबन्दीपटलः सन्धिसमीपे भवति अथवा शरीररचना अमानकः भवति तदा एतत् जोखिमम् अधिकं भवति । 

अन्तर्-आर्टिकुलर-भङ्गस्य अभावस्य पुष्टिः फ्लोरोस्कोपी-द्वारा अवश्यं करणीयम् ।

MIPO टेक्नोलॉजीज

न्यूनतम-आक्रामक-चर्म-अस्थि-संश्लेषण (MIPO) तकनीके चर्म-अधः तथा/वा उप-मांसपेशी सम्मिलितः भवति 

तथा स्खलनस्य अनन्तरं अस्थिपटलस्य लघु उद्घाटनद्वारा अस्थिपटलस्य बाह्यप्रवेशः, न उदघाटितः

 भङ्गस्थलम् । एतेन लघुतराः चीराः, शल्यस्थलस्य रोगः न्यूनः भवति, प्रक्रिया च अधिका 'जैविक' भवति ।

 यतः प्रत्येकं अस्थिखण्डं प्रकाशयितुं आवश्यकता नास्ति तथा च मृदु ऊतकस्य, पेरिओस्टियल-संवहनी-करणस्य, भङ्ग-रक्तरोगस्य वा बाधा नास्ति

तालाबन्दीफलकेन, विशेषरूपेण निर्मितेन यन्त्रेण च साधयितुं शक्यते यत् प्लेटस्य अनुमतिं ददाति 

प्लेट् मध्ये तालाबद्धनखच्छिद्राणि सुलभतया ज्ञातुं त्वक्द्वारा परिवर्तनं कृत्वा गन्तव्यम्। 

प्रगतिसत्यापनार्थं प्रत्येकं पदे फ्लोरोस्कोपिक् चित्राणि अवश्यं ग्रहीतव्यानि। अस्य तन्त्रस्य प्रत्येकं सोपानं चुनौतीपूर्णं भवति । प्रथमं आव्हानं निश्चयात् पूर्वं भङ्गं पुनः सेट् कर्तुं भवति ।

 ततः तालाबन्दीपट्टिका अस्थिदीर्घतायाः सह सम्यक् केन्द्रीकृता भवितुमर्हति, अन्यथा तालापट्टिकायाः ​​संरेखणं असममितं भविष्यति (चित्रम् ५) अतिरिक्ते, 

तालापत्रं तस्य अनुसरणार्थं निर्मितस्य अस्थिस्य प्रकोष्ठस्य सम्यक् समानान्तरं भवितुमर्हति तथा च अस्थिस्य यथा समीपे एव भवितुमर्हति 

संरचनायाः कठोरताम् महतीं न्यूनीकरणं विना सम्भवम्। अन्तिम-लॉकिंग्-पदे तत् सुनिश्चितं कर्तुं कठिनम् अस्ति

 पेचकानां नालिकाः तालापत्रे सम्यक् संरेखिताः भवन्ति तथा च तालाबद्धनखाः सम्यक् नियोजिताः भवन्ति इति ।

चित्र 5 लॉकिंग प्लेटस्य सनकी स्थितिः तथा पेचकठनीकरणस्य समये स्पर्शप्रतिक्रियायाः अभावः।

बाह्यगुल्फस्य तालाबन्दीप्लेट्-प्रयोगे सम्भाव्य-त्वक्-चोटाः

बाह्यगुल्फभङ्गं निवारयितुं तालाबन्दीप्लेट्-प्रयोगः त्वचा-क्षयस्य असामान्यतया अधिक-दरेन सह सम्बद्धः अस्ति । 

एतेषां चर्मान्तरस्य तालाबन्दीनां स्थूलता त्वचायां दबावं जनयति, तस्याः नाडीवितरणं चिकित्सां च बाधते । 

श्येनभङ्गस्य कृते तालाबन्दी-प्लेट्-प्रयोगे अपि तथैव किमपि भवितुम् अर्हति ।

अस्थिसौषिर्यस्य जोखिमः तथा पेंचनिष्कासनम्

अस्थिविकारयुक्ते अस्थिषु तालाबद्धाः नखाः पेचकर्षणस्य अथवा निवृत्तेः जोखिमं न्यूनीकर्तुं साहाय्यं कुर्वन्ति । 

अस्थिप्रकोष्ठस्य कृशतरस्य, त्रेबेकुलसस्य घनत्वस्य न्यूनतायाः च कारणेन निर्माणं पर्याप्तरूपेण कठोरं न भवति ।

अस्मिन् सन्दर्भे, लुप्तप्रायस्य अथवा अभिसरणस्य एकात्मकस्य निर्माणस्य उपयोगे लॉकिंग प्लेट् निश्चयः सर्वदा अधिकं सशक्तः, उत्तमरीत्या च लंगरितः भवति (चित्रम् ३)

संक्षेपः:

1. तालाबन्दीपेचकाः अस्थिप्लेटस्य भङ्गं पुनः सेट् कर्तुं न ददति।

2. लॉकिंग स्क्रू योजयितुं पूर्वं भङ्गं पुनः सेट् कर्तव्यम्।

3. भङ्गनिवृत्त्यर्थं चर्मद्वारा निश्चयः करणं तालाबन्दीप्लेटयन्त्रीकरणस्य आवश्यकता भवति। MIPO-प्रविधिः अधिकं आग्रही अस्ति ।

02. लॉकिंग प्लेट् निष्कासनस्य चुनौतीः

भङ्गः स्वस्थः जातः चेत् तालाबन्दी प्लेट् निष्कासयितुं चुनौतीपूर्णं अप्रत्याशितम् च भवति, 

परन्तु स्थितिः समाधानं कर्तुं शक्यते। सर्वाधिकं आव्हानं लॉकिंग स्क्रू शिथिलीकरणम् अस्ति।

केषुचित् सन्दर्भेषु तालनखस्य शिरसि सूत्राणि निवेशने क्षतिग्रस्ताः भवन्ति 

(बहुवारं कसनं शिथिलीकरणं च, पेचकशस्य प्रतिमानं क्षतिग्रस्तं भवति तथा च सम्यक् षट्कोणीयम् नास्ति, पेचप्रवेशः शक्ति-अभ्यासेन क्रियते), 

यस्य अर्थः अस्ति यत् तस्य विमोचनं कर्तुं न शक्यते। अतः कस्यापि पेचस्य स्थाने तत्क्षणमेव क 

प्रत्यारोपणस्य समये क्षतिग्रस्तः शिरःप्रतिमानः, सम्पूर्णस्य पेचकशस्य उपयोगेन तथा च हस्तेन पेचकं पूर्णतया कसने (विद्युत्-अभ्यासेन न)।

 दृढतरसामग्रीभिः निर्मितानाम् पेचकानां उपयोगेन एतस्याः समस्यायाः न्यूनीकरणे साहाय्यं कर्तुं शक्यते ।

अधिकतया तालाबद्धनखसूत्राणां तालापत्रे सूत्रितच्छिद्रस्य च मध्ये यांत्रिकं तालीकरणं वा जामीकरणं वा भवति । 

इदं सर्वाधिकं ३.५ मि.मी.व्यासस्य टाइटेनियम हेक्स पैटर्न् एकशाफ्ट् लॉकिंग स्क्रू इत्यनेन सह दृश्यते । एकमेव तन्त्रं नास्ति

 व्यवधानार्थम् । प्रायः यन्त्रपुटे प्रदत्तस्य टोर्क्-कुंजी-प्रयोगस्य विफलतायाः कारणात् प्रारम्भे पेचकाः अति-कठिनताः भवन्ति, 

यत् तालाबन्दी-खटके, ताला-प्लेट्-इत्येतयोः सूत्रेषु परिवर्तनं कर्तुं शक्नोति । अन्येषु सति . 

अशुद्धस्य ड्रिलमार्गदर्शकस्य उपयोगे अथवा उपयोगे विफलतायाः परिणामः अभवत् यत् कठिनीकरणे पेचकाः संरेखिताः न भवन्ति स्म, 

येन पेचकानि जामानि अभवन् । प्रारम्भिकनिर्धारणप्रक्रियायां जामस्य जोखिमं न्यूनीकर्तुं

 सर्वेषां उपलब्धानां यन्त्राणां उपयोगः अत्यावश्यकः अस्ति: ड्रिलमार्गदर्शकाः सॉकेट् च, लॉकिंगनखानां कसने पूर्णाखण्डताविधाने टोर्क् रिञ्चाः।

MIPO-प्रविधिः संरेखणमार्गदर्शिकायाः ​​अशुद्धस्थापनस्य उच्चं जोखिमं वहति, 

यथा तालपट्टिकायाः ​​प्रत्यक्षं दृश्यं नास्ति। अभ्यासमार्गदर्शकस्य अशुद्धसंरेखणस्य अर्थः अस्ति यत् छिद्रस्य कृते खननं कृतम् 

तालाबद्धनखः, तालानखस्य निवेशः च अशुद्धः भविष्यति। तत्र शिरःप्रतिमानस्य क्षतिः अपि भवति

 यदा पेचकशः पेचकेन सह सम्यक् न संलग्नः भवति तदा नखं ताडयति।

एतेषां कारणानां कारणात् तालापत्रं हर्तुं पूर्वं शल्यचिकित्सकः अवश्यमेव अवगतः भवेत् यत् एतत् न भवेत् 

तालाबन्दीनखं शिथिलं कर्तुं शक्यते, अतः उच्चगुणवत्तायुक्तस्य षट्कोणीयस्य पेचकशस्य उपयोगः अतिरिक्तयन्त्राणां च आवश्यकता भवति ।

यदा कुण्डलनखं शिथिलं कर्तुं न शक्यते, शिरस्य प्रतिमानं वा क्षतिग्रस्तं भवति । 

प्रथमं सोपानं पेचस्य शिरसि पेचनिष्कासकं (उल्टासूत्रयुक्तं पतला पेचकशकं) स्थापयितव्यम्;

 एतत् पेचस्य शिथिलीकरणाय पर्याप्तं भवेत् । अन्यः विकल्पः अस्ति यत् तालाबद्धनखस्य उभयतः तालापत्रं छित्त्वा उपयोगः करणीयः

 तत् सम्पूर्णसंरचनायाः शिथिलीकरणाय पेचकशकरूपेण। यदि पेचम् अद्यापि शिथिलं कर्तुं न शक्यते तर्हि तालापत्रं शिथिलं कर्तुं शक्यते 

खननेन, तालनखस्य शिरः नाशयित्वा, तालनखं शिथिलं कर्तुं प्लेट् परितः छित्त्वा वा तदनन्तरं . 

तालाबन्दीखटकानां स्तम्भान् दूरीकर्तुं वीजस्य उपयोगः कर्तुं शक्यते । यदि अद्यापि शिथिलं कर्तुं न शक्यते (अस्थिसङ्गतत्वात् पर्याप्तं न निर्गतत्वात्) । 

वलय-अभ्यासेन तत् निष्कासयितुं शक्यते (चित्रम् ६) ।

चित्र 6 फलकस्य अन्तः अटन्तं तालान् पेचकं दूरीकर्तुं संकेताः युक्तयः च।

एताः सर्वाः समस्याः शल्यक्रियायाः दीर्घकालं यावत् भवितुं शक्नुवन्ति, मुक्तधातुखण्डानां कारणेन मृदु ऊतकस्य घर्षणं कर्तुं शक्नुवन्ति, संक्रमणस्य जोखिमं च वहन्ति । 

रिंग ड्रिलस्य उपयोगेन शस्त्रक्रियायाः समये भङ्गस्य जोखिमः वर्धते ।

संक्षेपः:

1. तालाबन्दीनखानां निष्कासनस्य चुनौती मुख्यतया 3.5mm हेक्सशिरः तालाबन्दी टाइटेनियमपेचैः सह भवति।

2.एतस्याः समस्यायाः परिहारस्य सर्वोत्तमः उपायः अस्ति यत् पेचम् सम्मिलितं कुर्वन् सर्वेषां प्रदत्तानां यन्त्राणां उपयोगः करणीयः। एतानि कष्टानि समुचितसाधनानाम् उपयोगेन निराकरणं कर्तुं शक्यन्ते ।

03. लॉकिंग प्लेट् इत्यस्य अनुप्रयोगसीमाः काः सन्ति?

हंसली प्लेट भंग तथा अस्थि असंयोग

तालाबन्दीप्लेटस्य अपर्याप्तकार्यदीर्घतायाः अथवा तालाबद्धनखानां अत्यधिकसंख्यायाः कारणेन संरचना अतिकठिनता न भवति इति सुनिश्चित्य (चित्रम् ७) पेचछिद्राणां अधः अथवा पेच/अस्थिप्लेटसन्धिस्थाने तालापत्रस्य भङ्गस्य जोखिमः न्यूनीकर्तुं शक्यते

चित्र 7 तालाबन्दीपेचस्य संख्यायां स्थाने च परिवर्तनं कृत्वा अत्यधिककठोरसंरचनानां लोचं वर्धयित्वा 60 दिवसेभ्यः अनन्तरं अस्थिचिकित्सा प्राप्ता

अस्थि-असंयोगस्य निदानं प्रायः प्लेट्-भङ्गेन पुष्टिः भवति । 

तालाबन्दीप्लेटस्य वा तालाबद्धनखस्य वा विलम्बेन भङ्गः समये एव भवति यतः सूक्ष्मगतिः अस्थिचिकित्सां कर्तुं शक्नोति ।

संपीडनस्य आवश्यकतायुक्तेषु सरलभङ्गेषु, यत् तत्र प्रवृत्तस्य अस्थिस्य अपेक्षया भङ्गस्य प्रकारेण निर्भरं भवति, 

कठोरसंरचना यस्मिन् द्वौ खण्डौ न स्पृशतः, तत् प्लेटस्य अचिकित्सा, श्रान्तविफलतां च जनयितुं शक्नोति । 

भङ्गस्थाने कठोरपट्टिका + तालाबद्धनखः + कर्षणस्य संयोजनेन अस्थि-असंयोगः भवति ।

अस्य एकः विविधता अस्ति यत् प्लेट्-सङ्गति-अधः ताल-नखस्य युगपत् भङ्गः, 

यत् अतिकठोरसंरचनायाः कारणेन अपि भवति । अनेन प्लेट् इत्यस्य एकः अन्तः 'एकखण्डे' बहिः आकर्षयति, चिकित्सा न प्राप्यते (चित्रम् ८) ।

चित्र 8 अतिकठोरस्य असन्तुलितस्य च संरचनायाः गौणविफलता: दूरस्थरूपेण अत्यधिकं तालाबन्दीपेचकं प्रयुक्तम् आसीत् तथा च समीपस्थं स्प्लिसप्लेट् पर्याप्तं दीर्घं नासीत्।

अतः नितम्बस्य अन्तःकॅप्सुलरभङ्गानाम् तालाबन्दीप्लेटैः निश्चयः अस्थि-असंयोगं जनयितुं शक्नोति यतोहि संरचना भङ्गस्थले आघातं कर्तुं अतिकठिनं भवति 

चिकित्सायाः कृते आवश्यकं सूक्ष्मगतिं विना सर्वं भारं प्रत्यारोपणेन वह्यते, अन्ते च विफलं भवति ।

असममित चिकित्सा ऊतक

पेरिओस्टियल अस्थि-स्कन्धाः असममिताः भवेयुः, २. 

विशेषतः फीमरस्य दूरस्थस्य १/३ भागस्य भङ्गेषु । लोचस्य कारणेन सूक्ष्मगतिः अनुमन्यते यत्... 

भङ्गचिकित्सा ऊतकस्य एकरूपविकासः यः केवलं तालाबन्दीप्लेट/नखनिर्माणस्य तदनुरूपपृष्ठेषु भवति।

 एतत् जोखिमं नियन्त्रयितुं तालाबन्दीप्लेटस्य कार्यदीर्घता वर्धनीया, अधिकलचीलानां टाइटेनियमप्लेटानां उपयोगेन वा नूतनानां तालाबन्दनखविन्यासानां उपयोगेन वा 

तद्विपरीतम् अतिलचीलानि निर्माणानि अतिवृद्धियुक्तानि अस्थि-असंयोगं जनयितुं शक्नुवन्ति ।

इस्पातप्लेटस्य प्लास्टिकविकृतिः

प्लेट् यथासम्भवं प्रकोष्ठस्य समीपे स्थापयित्वा प्लेट् मध्ये प्लास्टिकविकृतिः न्यूनीकरोति;

 यदा प्लेट्-प्रकोष्ठयोः मध्ये ५ मि.मी.

 संरचनात्मकबलं बहु न्यूनीभवति तथा च प्लेट् इत्यस्य प्लास्टिकविकृतिः टाइटेनियमप्लेटस्य विफलतायाः च जोखिमः अधिकः भवति ।

तालाबन्दीफलकस्य अन्ते डायफिसिसस्य अथवा मेटाफिसिसस्य विलम्बेन भङ्गः

लॉकिंग प्लेट डायफिसिस अथवा मेटाफिसिस इत्यस्य अन्ते विलम्बेन भङ्गस्य जोखिमः, 

विशेषतः अस्थिविकारयुक्ते अस्थिषु, अस्मिन् प्रदेशे तनावान् न्यूनीकर्तुं प्लेट्-अन्ते एकं कोर्टिकल-लॉकिंग्-नखं वा मानक-द्विकोर्टिकल-पेचम् वा प्रविश्य न्यूनीकर्तुं शक्यते

यांत्रिक विफलता

निम्नलिखितस्थितयः तालाबन्दीप्लेटस्य यांत्रिकविफलतायाः जोखिमं वर्धयन्ति : १.

1. ह्युमरल डायफिसिस फ्रैक्चरस्य निश्चयार्थं भङ्गस्थलस्य उभयतः चतुर्णां लॉकिंगनखानां उपयोगः आवश्यकः भवति यत् मरोड़स्य प्रतिरोधं कर्तुं यांत्रिकविफलतां वर्धयितुं च शक्नोति ;तथा च

2. एपिफिजियलभङ्गस्य निश्चयः कठिनः भवति यतः ते प्रायः अस्थिराः भवन्ति, 

विशेषतः यतोहि भङ्गस्थानं तालाबद्धनखैः संपीडितुं न शक्यते तथा च अस्थि अस्थिविकारयुक्ता भवति;

3. एपिफिसिसस्य क्षुण्णाः अन्तर्-आर्टिकुलर-अति-आर्टिकुलर-कटिकुलर-भङ्गाः अस्थिराः भवन्ति

 (उदाहरणार्थं, दूरस्थ-फीमर-भङ्गः, द्विकोण्डिल-टिबिया-पठार-भङ्गः, दूरस्थ-त्रिज्या-भङ्गः);

4. व्यावृत्तिं प्रति विस्थापनं प्रति प्रवृत्तानां मेटाफिजियलभङ्गानाम् मध्यवर्ती क्षतिः (उदाहरणार्थं, समीपस्थह्यूमरसः, समीपस्थफीमरः, समीपस्थं टिबियाभङ्गः च)।

 अस्थिस्य पार्श्वपक्षे लंगरिताः तालाबद्धाः प्लेटाः दृढसंरचनां प्रदान्ति यत् प्रायः पर्याप्तं भवति 

एतेषां भङ्गानाम् स्थिरीकरणाय मध्यभागे कन्सोल्-प्रकारस्य प्लेट्-योजनानां आवश्यकतां विना अथवा जैविक-भङ्ग-वातावरणं निर्वाहयन् अस्थि-योजनं कर्तुं वा। 

स्थिरता केवलं तालाबन्दी प्लेट्/लॉकिंग नखान्तरफलकस्य उपरि निर्भरं भवति, 

यत् रीसेट्-पश्चात् यदा एपिफिसिस् विपर्यस्तं तिष्ठति अथवा यदा मध्य-कन्सोल् पुनर्निर्माणं न भवति तदा सर्वाधिकं तनावग्रस्तं भवति । ततः तालाबन्दी प्लेट् श्रान्ततायाः गौणरूपेण विफलतां प्राप्नुयात् ।

अतः केवलं पार्श्वभागे एव लॉकिंग प्लेट् इत्यस्य उपयोगेन द्विकोण्डिलर टिबिया पठारभङ्गस्य निश्चयः प्रकारानुसारं विचारणीयः

 समीपस्थहृदयभङ्गस्य कृते भङ्गखण्डानां संख्या, मध्यसमर्थनस्य हानिः,

 तथा निश्चयार्थं एपिफिसिसस्य व्यावृत्तिः ज्ञाताः जोखिमकारकाः सन्ति । निर्माणस्य विफलतायाः जोखिमं न्यूनीकर्तुं, 

बाह्यरूपेण अनुवादितभङ्गस्य न्यूनीकरणे मध्यसमर्थनस्य अभावस्य क्षतिपूर्तिं कर्तुं कतिपयानि तालाबद्धनखानि यंत्रवत् समर्थितानि भविष्यन्ति

तालाबन्दी प्लेटों की जैविक विफलता

तालाबन्दीप्लेटस्य जैविकविफलतागुणाः पेचकटितः तालाबन्दीनखस्य भङ्गः वा आघातः वा भवति । 

अस्थि-अस्थि-विकारः यदा कङ्कालस्य मध्ये भवति तदा एते जोखिमाः अधिकाः भवन्ति, 

यस्य अर्थः अस्ति यत् अस्थिचिकित्सायाः पूर्वं शीघ्रं पुनर्वासः, भारवाहने पुनरागमनं च सावधानीपूर्वकं कर्तव्यम् ।

(1) लॉकिंग स्क्रू के निष्कासन

पेचनिष्कासनं 'कुल' तथा च प्लेटस्य एकस्मिन् वा द्वयोः वा अन्तयोः अस्थितः तालाबन्दीनखस्य युगपत् निष्कासनस्य अनुरूपं भवति । केषुचित् सति . 

कुण्डलनखं परितः अस्थिखण्डेन निष्कासितम् अस्ति।

एपिफिसियल प्रदेशे एकखण्डीय-ताला-प्लेट-संरचना प्रायः विकीर्णस्य अथवा अभिसरणस्य तालाबन्दी-नख-लंगरस्य कारणेन पर्याप्तं स्थिरतां प्रदाति, 

तथा त्रिविमसंरचना कैन्सल अस्थितः पेचनिष्कासनस्य प्रतिरोधं वर्धयति।

डायफिसीयल् प्रदेशे अभिसरणीयविकीर्णानां तालाबन्दीनखानां तथा दीर्घतलाकारप्लेटयुक्तानां निर्माणानां च उत्तमं पुलआउटबलं भवति 

एषः प्रकारः निर्माणं पेरिप्रोस्थेटिकभङ्गस्य कृते अधिकं उपयुक्तः भवति । अस्थिविकारयुक्ते अस्थिषु, २. 

द्विकोर्टिकल स्टेम स्क्रू निश्चयः एककोर्टिकल स्क्रू निश्चयात् श्रेष्ठः भवति । परिकृषिभङ्गस्य कृते सपाटशिरः एककर्णिकापेचः अन्तर्मज्जाप्रत्यारोपणैः सह सम्पर्कं परिहरितुं साहाय्यं करोति ।

एते निश्चयविफलताः अस्थिगुणवत्तायाः दुर्बलतायाः सह सम्बद्धाः सन्ति, यद्यपि संरचना यांत्रिकरूपेण अक्षुण्णा अस्ति ।

(2) तालाबन्दीपेचस्य कटनं वा आघातः वा

अन्तर्-आर्टिकुलर-प्रवेशयुक्तानां ताला-नखानां कट-आउट् अथवा इम्पिंगमेण्ट् कैन्सल-एपिफिसियल-प्रदेशे भवितुम् अर्हति ।

एते विस्थापनाः निश्चयतालाकारनखस्य परितः विस्थापितानां न्यूनद्रव्यमानस्य अस्थिस्य एपिफिजियलखण्डानां विस्थापनाः सन्ति ।

 एतेन एपिफिजियलभङ्गनिवृत्तेः हानिः भवति । उत्तम सति एपिफिसियल लॉकिंग नखः इम्पिंग्स् च...

 कॅन्सल-अस्थिम् प्रविशति । दुर्गते एपिफिजियल-लॉकिंग् नखः एपिफिसिस्-तः निर्गत्य सन्धि-मध्ये गच्छति ।

एतौ जटिलताद्वयं अधिकतया समीपस्थह्यूमरस-दूरत्रिज्याभङ्गयोः भवति । 

समीपस्थस्य ह्युमरसभङ्गस्य तालाबन्दीप्लेटनिर्धारणाय अनुशंसितं यत् दीर्घतायाः... 

epiphyseal locking nail सीमितं भवतु यत् अन्तःवृद्धेः द्वितीयकसन्धिप्रवेशस्य च जोखिमं न्यूनीकर्तुं शक्यते।

एतानि निश्चयविफलताः अपर्याप्तस्य अस्थिगुणवत्तायाः, न्यूनीकरणात् पूर्वं भङ्गखण्डानां बृहत् प्रारम्भिकविस्थापनस्य च कारणेन भवन्ति, 

यद्यपि संरचना यांत्रिकरूपेण अक्षुण्णा अस्ति।

संयुक्त पुनर्वास एवं तत्काल भार वहन

पुनर्वासस्य भारधारणस्य च अनुमतिः केवलं सम्यक् निश्चयः प्राप्तस्य अनन्तरं शल्यक्रियापश्चात् एक्स-रेषु सत्यापितस्य च भवति ।

जैवयान्त्रिक अध्ययनेन ज्ञातं यत् सामान्य अस्थिषु यदि खण्डानां मध्ये अन्तरं १ मि.मी.तः न्यूनं भवति तर्हि 

भारधारणं जोखिमं विना सम्भवति। १० लक्षचक्रस्य अनन्तरं सामान्यास्थिस्य काठिन्यं समानं भवति, यत् चिकित्सां कर्तुं पर्याप्तं भवति ।

यदा संरचनात्मकरूपेण ध्वनिः भवति तदा तालाबन्दीप्लेट्, नियतकोणतालाकरणनखाः च शीघ्रं पुनरागमनस्य अनुमतिं ददति 

भारवहनं यतोहि भारः प्रत्यक्षतया तालाबद्धनखात् तालापत्रे स्थानान्तरितः भवति, नख-प्लेटसङ्गमे निश्चयविफलतायाः कोऽपि जोखिमः नास्ति

परन्तु यदा बहुअक्षीय-ताला-खटके अक्षः ताला-पट्टिकायाः ​​लम्बः न भवति तदा प्रारम्भिक-भार-धारणस्य अनुमतिः नास्ति ।

MIPO कृते अतिरिक्त-आर्टिकुलर, सरलं तथा/वा सरलं खण्डितं भङ्गं कृते प्रारम्भिकं भारवाहनस्य अनुमतिः अस्ति । 

अत्यन्तं दीर्घाः विशिष्टाः संरचनाः भारशोषणाय वितरणाय च क्रमेण द्विकोर्टिकललॉकिंगनखैः उद्घाटनैः च पर्याप्तरूपेण लचीलाः भवन्ति ।

निगमन:

1.जैव यांत्रिक अध्ययनेन विभिन्नप्रकारस्य निर्माणस्य मूल्याङ्कनं कृतम् अस्ति तथा च तेषां यांत्रिकगुणानां मूल्याङ्कनं कृतम् अस्ति।

एतादृशेन निश्चयेन सह सम्बद्धानां सैद्धान्तिकानाम् आशानां प्रमाणीकरणे साहित्यं साहाय्यं करोति । 

परन्तु अद्यतनसाहित्येषु प्लेट्-पट्टिकानां तालाबन्दी-सम्बद्धाः तान्त्रिक-कठिनताः, विफलताः च प्रकाशिताः सन्ति ।

2.विफलतायाः मुख्यकारणं शल्यक्रियाविधिस्य अपर्याप्तनियोजनं भवति, 

यत् अतीव आग्रही भवति, विशेषतः न्यूनतम-आक्रामक-प्रक्रियाः कुर्वन् ।

3.भङ्गं प्रथमं पुनः सेट् कर्तव्यं, प्लेट् प्रति पेचकान् ताडयित्वा विना,

यथा पेचकान् ताडयित्वा प्लेट् इत्यस्य परोक्षं पुनःस्थापनं न सम्भवति।

4.संरचना सम्यक् लम्बता, बलं च भवितुमर्हति, 

यस्य अर्थः अस्ति यत् शल्यचिकित्सकः एतेषां प्लेट्-प्रयोगस्य मार्गदर्शनं कुर्वन्ति सिद्धान्तैः नियमैः च परिचितः भवितुमर्हति । 

अतः संरचना लोचना भवितुमर्हति, यत्र नियमितरूपेण अन्तरालयुक्तानां तालाबन्दीनां सीमितसंख्या भवति, ये रिक्तछिद्रैः सह क्रमेण भवन्ति ।

5.लॉकिंग प्लेट् इत्यस्य उत्तमसैद्धान्तिकप्रारम्भिकस्थिरतायाः अभावेऽपि, 

संरचनायाः निश्चयः भङ्गस्य जटिलतायाः, न्यूनीकरणस्य गुणवत्तायाः, अस्थिस्य जैविकगुणस्य च कारणेन सीमितः भवति ।

6.यदि संरचना यांत्रिकरूपेण अक्षुण्णा भवति तर्हि अस्थिस्य गुणवत्ता उत्तमः भवति तथा च भङ्गः अतिरिक्त-आर्टिकुलरः भवति, 

पर्याप्तस्वायत्ततायुक्तस्य रोगी भग्नस्य अङ्गस्य भारं वहितुं शक्नोति । अनेकप्रसङ्गेषु तालाबन्दीप्लेटनिर्धारणेन शीघ्रं पुनर्वासः भवति ।