شکستگی ترقوه که معمولاً استخوان ترقوه شکسته نامیده می شود، معمولاً پس از زمین خوردن، آسیب ورزشی، تصادف با دوچرخه یا ضربه مستقیم به شانه رخ می دهد. اکثر شکستگی های ایزوله ترقوه بدون جراحی قابل درمان هستند. با این حال، محل شکستگی، جابجایی، خرد شدن، وضعیت پوست، صدمات مرتبط، سن بیمار و نیاز به فعالیت، همگی می توانند بر برنامه درمانی تأثیر بگذارند.
این بررسی اجمالی مبتنی بر شواهد، علائم، تشخیص، طبقهبندی، درمان غیرجراحی، گزینههای جراحی، عوارض و روند بهبودی شکستگیهای ترقوه را توضیح میدهد. این برای آموزش عمومی در نظر گرفته شده است و جایگزین ارزیابی توسط یک متخصص مراقبت های بهداشتی واجد شرایط نمی شود.
خوراکی های کلیدی
یک سوم میانی یا شفت، شایع ترین محل برای شکستگی ترقوه است.
علائم معمولی شامل درد، تورم، کبودی، حساسیت و مشکل در حرکت بازو است.
اشعه ایکس ساده آزمایش تصویربرداری اولیه است. سی تی ممکن است برای موارد پیچیده، داخلی یا قبل از عمل استفاده شود.
اکثر شکستگیهای با جابجایی حداقلی با اسلینگ، تصویربرداری بعدی و توانبخشی پیشرونده درمان میشوند.
شکستگی های باز، پوست در معرض خطر، آسیب عصبی عروقی، کمربند شانه ای ناپایدار، و شکستگی های جابجا شده یا ناپایدار انتخابی ممکن است نیاز به جراحی داشته باشند.
تثبیت صفحه و تثبیت داخل مدولاری هر دو می توانند نتایج خوبی را در شکستگی های انتخابی شفت بزرگسالان ارائه دهند، اما هر کدام مزایا و خطرات متفاوتی دارند.
بهبودی بر اساس سن، الگوی شکستگی، روش درمان، وضعیت سیگار کشیدن و شواهد بهبود استخوان متفاوت است.
شکستگی ترقوه چیست؟
ترقوه یک استخوان S شکل است که جناغ را در مرکز قفسه سینه به کتف در شانه متصل می کند. این به عنوان یک پیوند ساختاری بین تنه و اندام فوقانی عمل می کند و در عین حال به محافظت از اعصاب و عروق خونی که از زیر آن عبور می کنند کمک می کند.
آناتومی ترقوه و الگوهای جابجایی شکستگی معمولی.
شکستگی ترقوه زمانی اتفاق می افتد که نیرویی از استحکام استخوان بیشتر شود. مکانیسمهای رایج عبارتند از: افتادن مستقیم روی شانه، افتادن روی بازوی دراز، برخورد در حین ورزشهای تماسی، و تروما با دوچرخه یا وسیله نقلیه موتوری با انرژی بالاتر. در بیماران جوان تر، این صدمات اغلب به دنبال حوادث ورزشی یا رانندگی رخ می دهد. در افراد مسن، سقوط انرژی کمتر ممکن است کافی باشد، به ویژه زمانی که کیفیت استخوان کاهش می یابد.
شکستگی ترقوه تقریباً 3 تا 5 درصد از شکستگی های بزرگسالان را تشکیل می دهد. توزیع اغلب به صورت دووجهی توصیف می شود، با یک اوج در میان نوجوانان و بزرگسالان جوان و دیگری در میان بزرگسالان مسن.
علائم شکستگی ترقوه
علائم به محل و شدت آسیب بستگی دارد، اما معمولاً شامل موارد زیر است:
درد فوری روی استخوان ترقوه پس از آسیب دیدگی
تورم، کبودی و حساسیت موضعی
درد هنگام بلند کردن یا حرکت دادن بازوی آسیب دیده
یک برآمدگی قابل مشاهده، گام، یا تغییر در کانتور شانه
احساس ساییدن یا حرکت در محل شکستگی
تمایل به حمایت از بازوی آسیب دیده با دست مخالف
علائم هشدار دهنده که نیاز به ارزیابی فوری دارند
ارزیابی فوری پزشکی زمانی مهم است که پوست بر روی یک قطعه تیز شکسته یا محکم بسته شود. دست یا بازو رنگ پریده، سرد، ضعیف یا بی حس می شود. تنفس دشوار است؛ درد قفسه سینه وجود دارد؛ یا آسیب به دنبال تروما با انرژی بالا. این یافته ها می تواند نشان دهنده یک شکستگی باز یا آسیب مرتبط با ریه ها، دیواره قفسه سینه، اعصاب یا رگ های خونی باشد.
معاینه بالینی باید شامل پوست، کانتور شانه، گردش خون و عملکرد عصبی باشد.
شکستگی ترقوه چگونه تشخیص داده می شود؟
تشخیص با سابقه آسیب و معاینه فیزیکی شروع می شود. پزشک محل حساسیت، تغییر شکل قابل مشاهده، وضعیت پوست، حرکت شانه و گردش خون و عملکرد عصبی بازوی آسیب دیده را ارزیابی می کند. در آسیب های با انرژی بالاتر، قفسه سینه، گردن، کتف و سایر قسمت های کمربند شانه نیز نیاز به ارزیابی دقیق دارند.
اشعه ایکس
رادیوگرافی ساده آزمایش تصویربرداری خط اول استاندارد است. آنها محل شکستگی را تایید می کنند و به نشان دادن جابجایی، زاویه، کوتاه شدن و خرد شدن کمک می کنند. رادیوگرافی قائم ممکن است جابجایی بیشتری را نسبت به تصاویر گرفته شده با بیمار دراز کشیده نشان دهد، به ویژه در شکستگی های ترقوه میانه میل.
سی تی و تصویربرداری دیگر
توموگرافی کامپیوتری ممکن است زمانی مفید باشد که شکستگی استخوان ترقوه داخلی یا مفصل استرنوکلاویکولار را درگیر کند، زمانی که الگوی شکستگی پیچیده است، زمانی که مشکوک به آسیبهای مرتبط با کمربند شانه است، یا زمانی که برنامه ریزی دقیق تری قبل از عمل مورد نیاز است. تصویربرداری اضافی با توجه به آسیب های مشکوک مرتبط به جای استفاده معمول برای هر شکستگی ترقوه انتخاب می شود.
رادیوگرافی به تعیین محل شکستگی، جابجایی، کوتاه شدن و خرد شدن کمک می کند.
انواع و طبقه بندی شکستگی ترقوه
عملی ترین قدم اول طبقه بندی شکستگی ترقوه بر اساس مکان است:
| موقعیت مکانی | شرح | ملاحظات بالینی |
|---|---|---|
| شکستگی میل شفت | یک سوم میانی ترقوه را درگیر می کند و شایع ترین الگو است. | جابجایی، کوتاه شدن، خرد کردن، وضعیت پوست و سطح فعالیت بیمار به راهنمایی درمان کمک می کند. |
| شکستگی دیستال ترقوه | انتهای جانبی نزدیک مفصل آکرومیوکلاویکولار را درگیر می کند. | ثبات تا حدی به رابطه بین شکستگی و کمپلکس رباط کوراکوکلاویکولار بستگی دارد. |
| شکستگی ترقوه داخلی | انتهای کنار مفصل استرنوکلاویکولار را درگیر می کند و نسبتاً نادر است. | جابجایی خلفی نیاز به ارزیابی دقیق دارد زیرا ساختارهای مهمی در پشت ترقوه داخلی قرار دارند. |
سیستم های طبقه بندی رایج
سیستم آلمن شکستگی های ترقوه را به آسیب های میانی-سوم، دیستال-سوم و میانی-سوم دسته بندی می کند. سیستم های دقیق تر شامل طبقه بندی Neer برای شکستگی های دیستال ترقوه، طبقه بندی رابینسون یا ادینبورگ و طبقه بندی AO/OTA است. این سیستم ها عواملی مانند مکان، جابجایی، خرد شدن، درگیری مفصلی و ثبات رباط را توصیف می کنند.
یک نام طبقه بندی به تنهایی درمان را تعیین نمی کند. پزشک باید پوست و بافتهای نرم، وضعیت عصبی عروقی، آسیبهای مرتبط، سن بیمار، وضعیت پزشکی، شغل، سطح فعالیت و اولویتهای درمانی را نیز در نظر بگیرد.
سیستم های طبقه بندی رایج شکستگی ترقوه مکان، ثبات، جابجایی و خرد شدن را توصیف می کنند.
درمان غیر جراحی شکستگی ترقوه
اکثر شکستگیهای ترقوه ایزوله بدون جراحی مدیریت میشوند، بهویژه زمانی که همترازی قابل قبول باشد و انتظار میرود که شکستگی ثابت بماند. یک بند بازوی ساده به طور کلی به یک بریس هشت تایی ترجیح داده می شود زیرا استفاده از آن آسان تر است و اغلب راحت تر است.
مراقبت های غیر جراحی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
بیحرکتی زنجیر برای راحتی و محافظت
مدیریت درد توسط یک متخصص مراقبت های بهداشتی
پیگیری منظم بالینی و رادیوگرافی
حرکت زودهنگام آرنج، مچ دست و دست
حرکت پیشرونده شانه زمانی که درد و ثبات شکستگی اجازه می دهد
تقویت پس از علائم بالینی و رادیوگرافی بهبودی
مزایای درمان غیر جراحی شامل اجتناب از برش، بیهوشی، خطر عفونت و مشکلات مربوط به ایمپلنت است. معایب احتمالی عبارتند از بدشکلی مداوم، دیر جوش خوردن، جوش نخوردن، بد جوشی و بازگشت آهستهتر به کارهای سخت یا ورزش در شکستگیهای منتخب جابجا شده.
یک بند بازوی ساده معمولاً برای راحتی و محافظت در طول مراقبت های اولیه غیر جراحی استفاده می شود.
چه زمانی شکستگی ترقوه نیاز به جراحی دارد؟
برای هر شکستگی جابجا شده ترقوه نیازی به جراحی نیست و نباید از اندازه گیری منفرد به صورت جداگانه استفاده کرد. درمان باید از طریق تصمیم گیری مشترک بین بیمار و جراح معالج فردی باشد.
درمان جراحی ممکن است توصیه شود یا به شدت در نظر گرفته شود در موارد زیر:
شکستگی باز
آسیب دیدگی پوست یا چادر زدن شدید روی قطعه شکستگی
آسیب مرتبط به عروق خونی یا اعصاب
یک کمربند شانه ای ناپایدار یا الگوی چند ضربه ای انتخاب شده
جابجایی مشخص، کوتاه شدن، یا خرد شدن در شکستگی میل میل بزرگسالان
شکستگی ناپایدار جابجایی دیستال ترقوه با اختلال در کمپلکس رباط کوراکوکلاویکولار
جوش نخوردن علامت دار یا بد جوش
نیاز به بازیابی همسویی و ثبات پس از در نظر گرفتن شغل، ورزش، سلامت عمومی و ترجیحات بیمار
در بزرگسالان با شکستگی میل میل جابجا شده، درمان جراحی با نرخ جوش بالاتر و نتایج اولیه بهتر گزارش شده توسط بیمار نسبت به مراقبت های غیر جراحی همراه است. با این حال، نتایج بلندمدت و رضایت میتواند با هر دو رویکرد مشابه باشد. این تعادل در نوجوانانی که پتانسیل بهبودی آنها بیشتر است و برای آنها جراحی معمولی برای شکستگی میانه جابجا شده جدا شده ممکن است هیچ مزیت عملکردی واضحی ارائه ندهد، متفاوت است.
هنگام تصمیم گیری در مورد اینکه آیا جراحی ممکن است مناسب باشد، ویژگی های شکستگی و آسیب های مرتبط با هم در نظر گرفته می شوند.
مراقبت های غیرجراحی در مقابل تثبیت جراحی
| درمان | که معمولاً برای | مزایای بالقوه در نظر گرفته می شود | محدودیت های بالقوه |
|---|---|---|---|
| اسلینگ و توانبخشی | بسیاری از شکستگی های بدون جابجایی، کم جابجایی و پایداری | از جراحی و عوارض مربوط به ایمپلنت جلوگیری می کند | شکستگیهای جابجا شده انتخابی خطر جوشنخوردگی، بد جوشخوردگی یا بهبودی زودرس کمتری دارند. |
| تثبیت صفحه و پیچ | شکستگی های منتخب جابجا شده، کوتاه شده، خرد شده، باز یا ناپایدار | کاهش مستقیم، تثبیت قوی، و نرخ اتحادیه بالا | اسکار، عفونت، بی حسی، برجستگی سخت افزاری و حذف احتمالی ایمپلنت |
| فیکساسیون داخل مدولاری | شکستگی های شفت ترقوه انتخاب شده با الگوی مناسب | برش های کوچکتر و در برخی موارد کمتر قرار گرفتن در معرض بافت نرم | تحریک ایمپلنت، مهاجرت، برداشتن و تناسب کمتر برای برخی از الگوهای خرد شده |
گزینه های درمان جراحی
تثبیت صفحه و پیچ
جااندازی باز و تثبیت داخلی با صفحه یک روش جراحی رایج برای شکستگی ترقوه است. جراح تراز را بازیابی می کند و شکستگی را با یک صفحه و پیچ محکم می کند. مدرن سیستم های صفحه قفل ارتوپدی گزینه هایی با زاویه ثابت برای الگوهای شکستگی انتخاب شده ارائه می دهند. تثبیت صفحه می تواند به ویژه زمانی مفید باشد که شکستگی خرد شده باشد یا زمانی که حفظ طول و چرخش مهم است.
ایمپلنت های پیش کانتور شده مانند یک صفحه قفل ترقوه S شکل برای پیروی از انحنای ترقوه طراحی شده است، اگرچه انتخاب نهایی ایمپلنت و کانتورینگ به آناتومی فردی و پیکربندی شکستگی بستگی دارد. معایب بالقوه شامل بی حسی در اطراف برش، برجستگی ایمپلنت، تحریک بافت نرم، عفونت و امکان انجام یک روش بعدی برای برداشتن سخت افزار علامت دار است. پس از هر شکستگی بهبودیافته نیازی به برداشتن ایمپلنت به صورت خودکار نیست.
فیکساسیون صفحه ترقوه را بازیابی می کند و در حین بهبود شکستگی استخوان ترقوه را تثبیت می کند.
فیکساسیون داخل مدولاری
برای تثبیت شکستگی های شفت انتخاب شده، دستگاه های داخل مدولاری در کانال ترقوه قرار می گیرند. در مقایسه با آبکاری، این روش ممکن است از برشهای کوچکتری استفاده کند و مقداری قرار گرفتن در معرض بافت نرم را کاهش دهد. با این حال، هر شکستگی برای تثبیت داخل مدولاری مناسب نیست، به ویژه هنگامی که خرد کردن طول یا کنترل چرخشی را دشوار می کند. هم صفحات و هم میخ ها بخشی از یک پهن تر را تشکیل می دهند سیستم تثبیت تروما ارتوپدی.
برای شکستگیهای شفت ترقوه بزرگسالان، نیلینگ داخل مدولاری و تثبیت تک صفحهای میتواند نتایج بالینی طولانیمدت و میزان عوارض مشابهی ایجاد کند. تثبیت صفحه ممکن است مزیتی در حضور خرد شدن داشته باشد.
تثبیت داخل مدولاری را می توان برای الگوهای شکستگی شفت ترقوه انتخاب شده در نظر گرفت.
استئوسنتز پلیت کم تهاجمی
استئوسنتز صفحه با حداقل تهاجم از برش های کوچکتر و قرار گرفتن در معرض محدود استفاده می کند در حالی که شکستگی را با یک صفحه تثبیت می کند. هدف این تکنیک حفظ بافت نرم و زیست شناسی شکستگی است، اما کاهش دقیق و محافظت از اعصاب فوق ترقوه همچنان مهم است.
نمونه هایی از تثبیت صفحه با حداقل تهاجم برای شکستگی ترقوه.
تثبیت ترقوه دیستال
شکستگی های دیستال ترقوه نیاز به ارزیابی محل شکستگی، اندازه قطعه، درگیری مفصلی و یکپارچگی کمپلکس رباط کوراکوکلاویکولار دارد. گزینه ها ممکن است شامل الف باشند صفحه قفل دیستال ترقوه ، تثبیت کوراکوکلاویکولار یا سایر تکنیک های تثبیت انتخاب شده برای الگوی خاص. شواهد از یک تکنیک برای هر شکستگی دیستال پشتیبانی نمی کنند.
فیکساسیون دیستال ترقوه با توجه به اندازه قطعه و ثبات رباط انتخاب می شود.
شکستگی ترقوه داخلی
اکثر شکستگیهای ترقوه داخلی با حداقل جابجایی را میتوان بدون جراحی مدیریت کرد. CT اغلب زمانی ارزشمند است که تعریف جابجایی دشوار باشد یا زمانی که به جابجایی خلفی مشکوک است. از آنجایی که نای، مری، رگ های اصلی و سایر ساختارهای مدیاستن در نزدیکی آن قرار دارند، آسیب های داخلی جابجا شده به سمت خلفی نیاز به ارزیابی فوری متخصص دارند.
آسیب های پیچیده ترقوه ممکن است نیاز به یک استراتژی تثبیت متناسب با الگوی شکستگی فردی داشته باشد.
بازیابی و توانبخشی شکستگی ترقوه
برای هر شکستگی ترقوه جدول زمانی واحدی برای بهبودی وجود ندارد. سن، محل شکستگی، جابجایی، روش درمان، وضعیت سیگار کشیدن، صدمات مرتبط، و بهبود رادیوگرافی همگی بر پیشرفت تاثیر می گذارند. بسیاری از بیماران در عرض 6 تا 12 هفته عملکرد مفید خود را به دست می آورند، اما بهبود کامل استخوان، بازیابی قدرت و بازگشت به فعالیت های پرتقاضا ممکن است بیشتر طول بکشد.
مرحله حفاظت: برای راحتی و محافظت از بند استفاده می شود. حرکت دست، مچ و آرنج معمولا تشویق می شود مگر اینکه آسیب دیگری مانع از آن شود.
مرحله اولیه حرکت: تمرینات ملایم شانه ممکن است زمانی شروع شود که درد کاهش یابد و پزشک معالج تأیید کند که حرکت مناسب است.
مرحله تقویت: تمرینات مقاومتی پس از بهبود بالینی و رادیوگرافی کافی معرفی می شوند.
مرحله بازگشت به فعالیت: بلند کردن اجسام سنگین، ورزش های تماسی و فعالیت هایی با خطر بالای افتادن باید تا بهبودی شکستگی و بهبود قدرت و حرکت صبر کنید.
پیگیری مهم است زیرا تغییر شکل فزاینده، درد مداوم یا عدم پیشرفت رادیوگرافی ممکن است نشان دهنده جابجایی، جوش خوردن تاخیری یا عدم جوش خوردن باشد. استعمال دخانیات می تواند در بهبود شکستگی اختلال ایجاد کند و باید به عنوان بخشی از برنامه درمانی مورد توجه قرار گیرد.
عوارض احتمالی
عوارض بعد از درمان غیر جراحی
جوش نخوردن: شکستگی بهبود نمی یابد، که ممکن است باعث درد یا ضعف مداوم شود.
مالونیون: شکستگی در حالت کوتاه، زاویه دار یا جابجا شده بهبود می یابد.
برجستگی قابل مشاهده: ممکن است برآمدگی روی شکستگی بهبود یافته باقی بماند.
سفتی یا ضعف شانه: ممکن است برای بازیابی عملکرد نیاز به توانبخشی باشد.
علائم عصبی عروقی: این علائم غیر معمول هستند اما نیاز به ارزیابی سریع دارند.
عوارض بعد از جراحی
عفونت زخم
بی حسی یا تغییر احساس در اطراف برش
تحریک یا برجستگی سخت افزار
شل شدن، خم شدن یا شکستگی ایمپلنت
پیوند تاخیری، عدم جوش خوردن، یا بد جوش خوردن
شکستگی، از جمله پس از برداشتن ایمپلنت
نیاز به عمل دیگری، اغلب به دلیل سخت افزار علامت دار
خطر عارضه بستگی به شکستگی و بیمار دارد. نرخ پیوند رادیوگرافی بالاتر به این معنی نیست که جراحی بهترین انتخاب برای همه است، همانطور که اجتناب از جراحی امکان مداخله بعدی را از بین نمی برد.
تصویربرداری پیگیری می تواند به شناسایی مشکلات درمانی و عوارض مربوط به ایمپلنت کمک کند.
سوالات متداول
آیا شکستگی ترقوه بدون جراحی بهبود می یابد؟
بله اکثر شکستگیهای ترقوه ایزوله بدون جراحی درمان میشوند و با حمایت از اسلینگ، پیگیری و توانبخشی پیشرونده بهبود مییابند. احتمال موفقیت آمیز بودن مراقبت غیر جراحی بستگی به ثبات شکستگی، جابجایی، خرد شدن، محل، سن بیمار و سایر عوامل بالینی دارد.
شکستگی ترقوه چقدر طول می کشد تا بهبود یابد؟
بسیاری از بیماران در عرض تقریباً 6 تا 12 هفته عملکرد طبیعی یا تقریباً طبیعی را به دست می آورند، اما زمان بهبودی متفاوت است. بزرگسالان، افراد سیگاری، افراد با شکستگیهای جابجا شده یا خرد شده و بیمارانی که سایر بیماریهای پزشکی دارند ممکن است به زمان بیشتری نیاز داشته باشند. بازگشت به ورزش های تماسی نیاز به بهبودی تایید شده و مجوز پزشکی دارد.
شایع ترین نوع شکستگی ترقوه چیست؟
شکستگی ترقوه میانی شفت شایع ترین است. شکستگی های دیستال کمتر اتفاق می افتد و شکستگی ترقوه داخلی نسبتاً نادر است.
آیا برآمدگی قابل مشاهده پس از شکستگی ترقوه طبیعی است؟
برجستگی قابل مشاهده در طول بهبودی شایع است و ممکن است پس از اتحاد استخوان باقی بماند. در کودکان و نوجوانان ممکن است به طور قابل توجهی در طول زمان بازسازی شود. تغییر شکل رو به رشد، پوست در معرض خطر، بدتر شدن درد، بی حسی یا ضعف باید به سرعت ارزیابی شود.
آیا تثبیت صفحه بهتر از فیکساسیون داخل مدولاری است؟
هیچ یک از این دو روش برای هر بیمار بهترین نیست. هر دو می توانند نتایج طولانی مدت خوبی را در شکستگی های شفت انتخاب شده بزرگسالان ارائه دهند. تثبیت صفحه ممکن است برای الگوهای خرد شده ترجیح داده شود، در حالی که تثبیت داخل مدولاری ممکن است اندازه برش را در شکستگی های مناسب کاهش دهد. این تصمیم به مورفولوژی شکستگی، تجربه جراح، اولویت های بیمار و خطرات مربوط به ایمپلنت بستگی دارد.
آیا سخت افزار ترقوه همیشه نیاز به حذف دارد؟
نه. صفحات، پیچها و دستگاههای داخل مدولاری زمانی که بدون علامت هستند و شکستگی بهبود یافته است به طور معمول برداشته نمیشوند. برداشتن ممکن است به دلیل تحریک مداوم، برجسته بودن، درد، مشکلات ایمپلنت یا سایر دلایل بالینی پس از بحث در مورد خطرات یک عمل جراحی دیگر در نظر گرفته شود.
علائم عدم بهبود شکستگی ترقوه چیست؟
درد مداوم در محل شکستگی، حرکت مداوم یا حساسیت، بهبود عملکرد محدود، و عدم پیشرفت در تصویربرداری بعدی ممکن است نشان دهنده جوش خوردن یا عدم جوش خوردن با تاخیر باشد. این یافته ها نیاز به ارزیابی توسط پزشک معالج دارد.
نتیجه گیری
درمان شکستگی ترقوه به چیزی بیش از ظاهر یک عکس اشعه ایکس بستگی دارد. اکثر شکستگی های پایدار یا با حداقل جابجایی را می توان بدون جراحی با موفقیت مدیریت کرد. جراحات منتخب جابجا شده، کوتاه شده، خرد شده، باز یا ناپایدار ممکن است از فیکساسیون جراحی، به ویژه در بزرگسالان سود ببرند. ارزیابی دقیق الگوی شکستگی، وضعیت پوست و عصبی عروقی، آسیبهای مرتبط، سن بیمار، نیازهای فعالیت و اهداف درمانی برای تصمیمگیری مشترک ضروری است.
