تشخیص و درمان شکستگی ترقوه

مقدمه

شکستگی ترقوه نسبتاً شایع است و معمولاً ناشی از ضربه مستقیم یا غیرمستقیم به ناحیه شانه است. مطالعات در اوایل دهه 1960 گزارش کردند که میزان جوش نخوردن شکستگی‌های ترقوه کمتر از 1% بود و درمان محافظه‌کارانه منجر به رضایت بالای بیماران شد. با پیشرفت اخیر پزشکی، درمان جراحی اثربخشی قابل توجهی به دست آورده است. بنابراین، پزشکان شاغل در بخش اورژانس یا کلینیک سرپایی عمومی باید با تظاهرات و عوارض شایع این آسیب و مدیریت اساسی آن آشنا باشند.

اپیدمیولوژی

شکستگی ترقوه 2.6 تا 5 درصد از کل شکستگی های بزرگسالان را تشکیل می دهد [1،2]. یک مطالعه اروپایی که شامل 1000 مورد شکستگی متوالی ترقوه بود نشان داد که بیش از 66 درصد از شکستگی‌های ترقوه در 1/3 میانی ترقوه، تقریباً 25 درصد شکستگی‌های جانبی 1/3 و 3 درصد شکستگی‌های داخلی 1/3 رخ داده است. بروز شکستگی ترقوه یک توزیع دووجهی را نشان داد که عمدتاً در مردان زیر 30 سال و به دنبال آن افراد بالای 70 سال رخ می دهد.

آناتومی بالینی

اولین اسکلت انسان که شروع به استخوان سازی می کند، ترقوه است، تنها اتصال استخوانی بین بازو و تنه، که به صورت دیستال با آکرومیون، مفصل آکرومیوکلاویکولار (AC) و در نزدیکی جناغ، مفصل استرنوکلاویکولار (SC) مفصل می شود. این مفاصل را مفاصل سینوویال آتیپیک می نامند زیرا به جای غضروف هیالین با غضروف فیبرو پوشیده شده اند. ترقوه توسط رباط های آکرومیوکلاویکولار و روستروکلاویکولار به استخوان کتف متصل شده و توسط رباط استرنوکلاویکولار به جناغ جناغ متصل می شود.

ترقوه به شکل 'S' است. نیم قوس پروگزیمال از جلو بیرون می زند و فضایی را برای بسته عصبی عروقی اندام فوقانی باقی می گذارد. نیمه دیستال قوس به سمت عقب (مقعر) پیش می رود و سپس به کتف (فرآیند منقاری و آکرومیون) می پیوندد. شکستگی ترقوه معمولاً در محل اتصال دو قوس (وسط قوس) رخ می دهد که به احتمال زیاد به دلیل عدم اتصال رباط به استخوان های همسایه در این ناحیه و به دلیل اینکه ضعیف ترین قسمت ترقوه است. هنگامی که یک شکستگی ترقوه جابجا می شود، بخش پروگزیمال تقریباً همیشه توسط عضله استرنوکلئیدوماستوئید (که به انتهای پروگزیمال ترقوه متصل است) به سمت بالا کشیده می شود (سرفالاد) و بخش دیستال به دلیل وزن بازو به سمت پایین (دم) جابجا می شود و ترقوه به سمت انتهای دیگر ترقوه متمایل می شود. در درجه اول به دلیل انقباض زیر کتف و سینه ماژور (که در داخل بازو را می چرخاند). این عمدتا به دلیل انقباض عضلات زیر کتفی و سینه ای ماژور است (که به صورت داخلی بازو را می چرخانند و آن را به سمت قفسه سینه می کشند).

ویژگی ها

هدف از درمان شکستگی ترقوه به حداقل رساندن درد و بازیابی عملکرد مفصل است. اکثر شکستگی های ترقوه هنوز عمدتاً به صورت محافظه کارانه درمان می شوند (معمولاً بیش از 15 میلی متر کوتاه نمی شوند). درمان‌های محافظه‌کارانه مانند بانداژهای هشت تایی، بند بازو، باند سایر، لباس‌های بی‌حرکتی Velpeau و بی‌حرکتی. بیحرکتی تعلیق در مرحله حاد انجام می شود و تمرینات اولیه دامنه حرکتی و تمرینات قدرتی معمولاً 2-6 هفته پس از شکستگی که درد برطرف می شود انجام می شود. استفاده از بانداژ شکل 8 توصیه نمی شود زیرا می تواند منجر به زخم فشاری زیر بغل و عدم چسبندگی بیشتر شکستگی شود [5،6].

تاریخچه و معاینه فیزیکی

شکستگی ترقوه در اثر برخورد مستقیم به شانه به دنبال زمین خوردن ایجاد می شود و معمولاً در ورزش های فضای باز در جوانان و در افتادن های سهوی در افراد مسن دیده می شود. مهم است که مکانیسم آسیب را تعریف کنیم. آسیب‌های پرانرژی ممکن است با آسیب‌های سر و قفسه سینه ترکیب شوند، در حالی که شکستگی‌های ناشی از ترومای جزئی ممکن است پاتولوژیک باشند. آسیب های حواس پرتی نیاز به شروع زودهنگام و حذف دقیق جداسازی دیواره قفسه سینه کتف، آسیب های عصبی و عروقی دارند. از نظر بالینی، تورم و اکیموز در محل شکستگی همراه با تغییر شکل و حساسیت وجود دارد. برای بالا آمدن جک باید به بافت های نرم توجه شود که ممکن است باعث نکروز و زخم پوست شود.

تصویربرداری

اکثر شکستگی ها را می توان با رادیوگرافی ساده قدامی خلفی تشخیص داد. رادیوگرافی با شیب سر 20 درجه اثر همپوشانی حفره های قفسه سینه را از بین می برد. برای تجسم بهتر جابجایی شکستگی، بیماران باید در موقعیت خود نگهدارنده رادیوگرافی شوند. تحمل وزن برای رادیوگرافی در ارزیابی یکپارچگی رباط ترقوه منقاری در آسیب‌های دیستال ترقوه یا مفصل آکرومیوکلاویکولار مفید است. CT به تجسم آسیب‌های پیچیده کمربند کتف کمک می‌کند و تجسم بهتر آسیب‌های احتمالی ترقوه پروگزیمال در مفصل استرنوکلاویکولار را فراهم می‌کند. گرفتن رادیوگرافی قفسه سینه به رد آسیب قفسه سینه کمک می کند و کوتاه شدن آن را می توان با مقایسه آن با ترقوه طرف مقابل و همچنین رد جدا شدن دیواره اسکاپولوتوراسیک ارزیابی کرد.

انواع

نوع دررفتگی شکستگی AO/OTA: کد 15 شکستگی ترقوه از سه محل تشکیل شده است: 15.1 پروگزیمال (مدیال)، 15.2 دیافیز و 15.3 دیستال (جانبی). شکستگی های پروگزیمال (مدیال) و دیستال (لترال) به نوع A (خارج مفصلی)، نوع B (تا حدی داخل مفصلی) و نوع C (کاملاً داخل مفصلی) طبقه بندی می شوند. شکستگی‌های تنه به‌عنوان نوع A (ساده)، نوع B (گوه‌ای) و نوع C (کوچک‌شده) طبقه‌بندی می‌شوند. طبقه‌بندی AO/OTA شکستگی‌ها و دررفتگی‌ها درجه جابجایی شکستگی را در نظر نمی‌گیرد و در حال حاضر در درمان شکستگی‌های ترقوه و در تعیین پیش آگهی استفاده محدودی دارد.

تایپ آلمن بر اساس محل شکستگی است (I: داخلی، کادنت 1/3، II: جانبی 1/3، III: داخلی 1/3) (شکل 7.2.1).

کریگ این طبقه بندی را دوباره بر اساس آلمن اصلاح کرد. نوع دوم 1/3 خارجی ترقوه است که سپس بر اساس جابجایی شکستگی و ارتباط با رباط ترقوه منقاری به 5 نوع تقسیم شد. و نوع III شکستگی 1/3 داخلی ترقوه است که بر اساس میزان جابجایی شکستگی و داخل مفصلی بودن یا نبودن شکستگی به 5 نوع تقسیم می شود.

تایپ نیر از شکستگی های جانبی 1/3 بر اهمیت رباط منقاری-ترقوه ای تأکید می کند: نوع I در دیستال رباط منقاری-ترقوه ای رخ می دهد، با بلوک شکستگی داخلی به سمت بالا جابجا می شود. نوع II رباط منقاری-ترقوه را درگیر می کند و منجر به جابجایی بلوک شکستگی داخلی به سمت بالا می شود. و نوع III تا مفصل آکرومیوکلاویکولار گسترش می یابد و رباط منقاری-ترقوه دست نخورده باقی می ماند.

تایپ ادینبورگ یک سیستم طبقه بندی شکستگی های دیافیز بر اساس درجه جابجایی و خرد شدگی است. شکستگی های نوع 1 انتهای داخلی را درگیر می کند، نوع 2 شکستگی دیافیز و نوع 3 شکستگی انتهای جانبی است. شکستگی‌های دیافیز بر اساس وجود یا عدم وجود تماس قشری بین قطعات شکستگی به انواع A و B طبقه‌بندی می‌شوند. شکستگی‌های نوع 2A بیشتر به‌عنوان غیر جابجا شده (نوع 2A1) و زاویه دار (نوع 2A2)، شکستگی‌های 2B به‌عنوان ساده یا گوه‌شکل (2B1) (type3) طبقه‌بندی می‌شوند. 1 شکستگی انتهای داخلی دیافیز را درگیر می کند و نوع 3 انتهای جانبی دیافیز است. شکستگی های انتهای داخلی و جانبی بر اساس درگیر بودن مفصل مجاور به زیر گروه های 1 و 2 تقسیم می شوند.

به طور مشابه، تایپ راک‌وود، تایپ جاگر و تایپ بریتنر وجود دارد.

اندیکاسیون های جراحی

شکستگی های خاص

1، شکستگی باز. 

2، جابجایی > 2 سانتی متر؛ 

3، کوتاه کردن > 2 سانتی متر؛ 

4، خرد کردن قطعات شکستگی (> 3). 

5، شکستگی چند بخش. 

6، شکستگی باز زمینه ای با آسیب بافت نرم. 

7، تغییر شکل قابل توجه (جابجایی و کوتاه شدن)؛ 

8، آسیب اسکافوئید.

صدمات مرکب

1، آسیب ترکیبی همان طرف اندام فوقانی.

2، آسیب شانه شناور.

3، صدمات متعدد.

4، شکستگی همراه با آسیب عصبی عروقی.

5، شکستگی های متعدد دنده همان طرف همراه با تغییر شکل دیواره قفسه سینه.

6، کوتاه شدن ترقوه به شکل یک شانه بالدار.

7 شکستگی دو طرفه ترقوه.

عوامل بیمار

1، بیماران با صدمات متعدد نیاز به تحمل وزن اولیه اندام فوقانی دارند.

2، بیمارانی که نیاز به بازگشت سریع به عملکرد دارند (به عنوان مثال، ورزش های نخبه و رقابتی).

زمان انجام جراحی

در صورت وجود اندیکاسیون مطلق جراحی باید بدون تاخیر انجام شود.

تاخیر در جراحی بیش از 2-3 هفته در اندیکاسیون های نسبی ممکن است دشواری کاهش شکستگی را افزایش دهد، به ویژه در هنگام آماده شدن برای تثبیت داخلی کاهش بسته توسط تکنیک های پوستی.

دسترسی جراحی

بیمار در وضعیت صندلی ساحلی یا وضعیت نیمه نشسته قرار می گیرد. شانه آسیب‌دیده زیر آن قرار داده می‌شود تا ترقوه را برای سهولت جراحی بالا بیاورد و بازو را حوله می‌کنند تا حرکت حین عمل انجام شود. ممکن است یک برش عرضی در امتداد محور بلند ترقوه یا یک برش سابر موازی با الگوی لانگر انتخاب شود.

توجه: برش عرضی امتداد بیشتری را ایجاد می کند، در حالی که برش طولی خطر آسیب عصب فوق ترقوه را کاهش می دهد و از نظر زیبایی بیشتر دلپذیر است.

تثبیت داخلی

3.5 از صفحات فشرده سازی سیستماتیک، صفحات بازسازی یا LCPهای پلاستیکی می توان برای رفع شکستگی های ترقوه استفاده کرد. صفحات به آرامی در بالا یا قدامی ترقوه قرار می گیرند. صفحات در صدمات بیومکانیکی زمانی که در بالا قرار می گیرند قوی تر هستند، به خصوص اگر شکستگی خرد شده در زیر وجود داشته باشد، و تجسم آنها ساده تر است. تثبیت دو قشر پیچ ها ضروری است و سوراخ ها باید با احتیاط زیاد سوراخ شوند، زیرا خطر آسیب به اعصاب و رگ های خونی زیر وجود دارد. مزایا: سوراخ کردن ایمن کانال پیچ صفحه قدامی، قرار گرفتن صفحه، کانتورینگ آسان.

توجه: معمولاً برای عمل اولیه نیازی به پیوند استخوان نیست. پس از تثبیت داخلی، بخیه زدن لایه میوفاشیال به اندازه کافی برای پوشاندن صفحه و جلوگیری از عفونت بسیار مهم است.

فیکساسیون داخل مدولاری

دستگاه‌های ثابت کننده درون مدولاری فعلی شامل پین‌های Kirschner، پین‌های Rockwood، پین‌های Hagie، پین‌های داخل مدولاری الاستیک تیتانیومی، پیچ‌های توخالی، و میخ‌های قفل‌کننده الاستیک داخل مدولاری هستند. به عنوان مثال، میخ های الاستیک تیتانیومی اجازه قفل شدن ایستا را نمی دهند، اجازه کنترل طول و چرخش را نمی دهند و ممکن است در هنگام استفاده برای شکستگی های خرد شده منجر به کوتاه شدن ثانویه شوند. تکنیک نیلینگ داخل مدولاری را فقط می توان برای شکستگی های ساده، عرضی یا مورب ترقوه اعمال کرد.

مزایا

برش کوچکتر، زیبایی بیشتر، کنده شدن بافت نرم کمتر، خطر کمتر بیرون زدگی اندوفیت و ثبات مرتبط با تشکیل دلمه.

معایب

تحریک یا نقص پوست در نقطه ورود.

توجه: کاهش بسته شکستگی ترقوه گاهی دشوار است و از قرار گرفتن بیش از حد دست اپراتور در معرض تشعشعات در طول مانورهای جراحی اجتناب می شود.

تثبیت صفحه با حداقل تهاجم

تصور می شود که استئوسنتز صفحه با حداقل تهاجم ترقوه استحکام بیومکانیکی بیشتری را ارائه می دهد و در عین حال از مضرات تثبیت صفحه باز یا تثبیت داخل مدولاری جلوگیری می کند.

قرار دادن LCP سیستم 3.5 حین عمل در جلوی ترقوه، ترجیحاً در قدامی زیر ترقوه، امکان ارجاع به ترقوه سالم را فراهم می‌کند و شکل دادن به صفحه را از قبل آسان‌تر می‌کند و دیافراگم پیچ طولانی‌تری به‌دست می‌آورد.

استفاده زودهنگام از استئوسنتز صفحه با حداقل تهاجم ممکن است با آسیب عصب فوق ترقوه، تراز ضعیف یا کوتاه شدن جفت سیم هایی که بر عملکرد تأثیر می گذارند و خم شدن یا شکستگی صفحه همراه باشد.

تثبیت صفحه شکستگی انتهای جانبی ترقوه

انتخاب ایمپلنت پلیت به اندازه بلوک استخوانی جانبی بستگی دارد. حداقل 3 پیچ دو قشر برای بلوک استخوان جانبی مورد نیاز است. در حالت ایده آل، پیچ های کششی باید برای شکستگی های مورب استفاده شود. اگر بلوک استخوانی برای تثبیت خیلی کوچک باشد، ممکن است از صفحه قلاب ترقوه استفاده شود.

درمان دررفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولار

آسیب های مفصل آکرومیوکلاویکولار 12 درصد از آسیب های کمربند کتف را تشکیل می دهد و اغلب در ورزشکاران تماس پر شده رخ می دهد.

متداول ترین سیستم صحنه سازی مورد استفاده، مرحله بندی راک وود است. نوع I رگ به رگ شدن رباط آکرومیوکلاویکولار با رباط روستروکلاویکولار دست نخورده است. نوع دوم پارگی رباط آکرومیوکلاویکولار با رباط روستروکلاویکولار دست نخورده است. نوع III پارگی رباط آکرومیوکلاویکولار و رباط روستروکلاویکولار است. نوع IV جابجایی خلفی ترقوه دیستال است که بر روی ذوزنقه قرار می گیرد. نوع V پارگی کامل مفصل آکرومیوکلاویکولار و رباط روستروکلاویکولار با بیش از 100 درصد جابجایی مفصل است. و صدمات نوع VI بسیار نادر است، با ترقوه دیستال به سمت پایین در زیر پروسه منقاری جابجا شده است.

درمان محافظه کارانه با ترمز کوتاه مدت با قلاب بند برای آسیب های نوع I و نوع II توصیه می شود. مدیریت صدمات نوع III بحث برانگیز است، با برخی از متون نشان می دهد که درمان محافظه کارانه برای بزرگسالان جوان فعال اندیکاسیون دارد. بهبود عملکردی خوب است اگرچه ممکن است درجات مختلفی از تغییر شکل ظاهری وجود داشته باشد. صدمات نوع IV - VI شدیدتر است و مداخله جراحی توصیه می شود.

در حال حاضر، روش‌های جراحی متداول عبارتند از: تکنیک پیچ قفل کردن منقاری Bosworth با ترمیم یک مرحله‌ای یا بدون ترمیم رباط؛ تثبیت صفحه قلاب ترقوه، شبیه به انتهای جانبی شکستگی ترقوه. تثبیت صفحه زبانه طناب یا بخیه پینینگ لنگر از طریق آرتروسکوپ یا یک برش کوچک. و بخیه رباط قفل کننده منقاری یا تعلیق تقویت شده، با مواد مصنوعی یا تاندون بین برجستگی منقاری و ترقوه.

مشخص نیست که کدام روش جراحی سودمندتر است، و اگرچه ممکن است مقداری از بین رفتن لایه برداری وجود داشته باشد، اما اثربخشی نهایی همه این تکنیک ها رضایت بخش است.

درمان شکستگی های انتهایی ترقوه داخلی و دررفتگی مفصل استرنوکلاویکولار

این صدمات نسبتاً نادر هستند و مجدداً دستورالعمل‌های درمانی مبتنی بر پزشکی مبتنی بر شواهد وجود ندارد.

شکستگی های ترقوه داخلی اغلب شکستگی های خارج مفصلی با جابجایی ناچیز هستند و می توان آنها را به صورت محافظه کارانه درمان کرد. اپی فیز انتهای داخلی ترقوه معمولاً در 25-23 سالگی بسته می شود و آخرین اپی فیز است که در بدن بسته می شود. بنابراین، بسیاری از آسیب های داخلی در واقع شکستگی های صفحه اپی فیزیال سالتر-هریس نوع I یا II هستند. تشخیص اشعه ایکس معمولی دشوار است، با این مزیت که رادیوگرافی با شیب 40 درجه سر و مقایسه با سمت سالم ممکن است جابجایی انتهای داخلی ترقوه را نشان دهد و CT بهترین تصویربرداری تشخیصی را ارائه می دهد.

شکستگی‌ها یا دررفتگی‌هایی که از جلو جابجا می‌شوند معمولاً می‌توانند بسته شوند و جابجا شوند، اما اغلب ناپایدار هستند و برای جابجایی مجدد لوبوتومی می‌شوند. مراقبت تسکینی برای دررفتگی ها یا جابجایی های مداوم توصیه می شود زیرا اغلب منجر به اختلال عملکردی نمی شوند. دررفتگی انتهای داخلی ترقوه به سمت خلفی به ندرت منجر به آسیب مدیاستن فوقانی، از جمله آسیب عروقی یا حتی انسداد نای و فشرده سازی راه هوایی می شود. برای دررفتگی‌ها و شکستگی‌هایی که قطعه داخلی خیلی کوچک است، می‌توان صفحات را روی مفصل برای تثبیت به جناغ پل زد.

سایر روش های تثبیت

به عنوان مثال تثبیت خارجی با استنت، تثبیت خارجی با صفحه ترقوه و غیره.

مدیریت پس از عمل

بازو باید در بند بی حرکت باشد و تمرین آونگ شانه باید بلافاصله شروع شود. 2 هفته بعد، بیمار باید برای بررسی زخم و بررسی اشعه ایکس پیگیری شود، ضمن اینکه می توان اسلینگ ساعد را برداشت و تمرین حرکتی مفصل بدون محدودیت را شروع کرد، اما باید به بیمار گفت که با اندام آسیب دیده وزنه بلند نکند. تمرینات قدرتی را می توان از 6 هفته بعد از عمل شروع کرد که علائم بهبود استخوان ظاهر شد. از ورزش های تماسی یا ورزش های شدید باید به مدت 3 ماه پس از جراحی تا بهبودی کامل شکستگی اجتناب شود.

عوارض.

عوارض اولیه

عفونت زخم بعد از عمل می تواند در 4.8٪ موارد رخ دهد.

بی حسی در ناحیه ساب ترقوه شایع ترین عارضه است، با مطالعه تاریخچه طبیعی تا 83 درصد از بیماران مبتلا به این علامت، که با گذشت زمان کاهش می یابد و منجر به اختلال عملکرد قابل توجهی نمی شود، اگرچه ممکن است تا 2 سال بعد از عمل باقی بماند.

بیرون زدگی اندوفیت و تحریک پوست، معمول با استفاده از صفحات حجیم یا دم ناخن بدون پوشش خوب بافت نرم.

شکستگی مجدد، که ممکن است پس از درمان جراحی و محافظه کارانه رخ دهد. آسیب مجدد پس از جراحی ممکن است منجر به خم شدن یا شکستن اندو پروتز یا شکستگی در اطراف پروتز شود.

جوش نخوردن، با 15 درصد نرخ جوش نخوردن با درمان محافظه کارانه و 2 درصد عدم جوش خوردن با درمان جراحی برای شکستگی های دیافیز کاملاً جابجا شده. جابجایی کامل شکستگی، کوتاه شدن بیش از 2 سانتی متر، سیگار کشیدن، افزایش سن، صدمات پرانرژی، شکستگی مجدد (بی ثباتی مکانیکی)، دررفتگی های ناخوشایند دیافیز، کیفیت پایین استخوان، و از دست دادن بیش از حد استخوان.

عوارض دیررس

استئوآرتریت مفصل آکرومیوکلاویکولار بیشتر با شکستگی های داخل مفصلی رخ می دهد (ادینبورگ نوع 3B2). هنگامی که درمان علامتی و محافظه کارانه بی اثر باشد، ترقوه دیستال ممکن است با آرتروسکوپی یا جراحی باز برداشته شود.

بهبود ناهنجاری، که به درجات مختلف در تمام شکستگی‌های جابجا شده با درمان محافظه‌کارانه رخ می‌دهد. کوتاه شدن کمربند کتف همراه با چرخش بلوک شکستگی دیستال ممکن است منجر به کاهش قدرت و استقامت نهایی شانه، به ویژه در ابداکشن شانه شود. باریک شدن خروجی قفسه سینه ممکن است منجر به علائم فشرده سازی شبکه بازویی شود. و ناهماهنگی مفاصل دیواره کتف می تواند باعث کج شدن قدامی کتف و ایجاد درد شانه و میالژی شود، اگر مشخص باشد که علائم ناشی از بدشکلی است وقتی بهبودی اتفاق می افتد، اصلاح استئوتومی و فیکس کردن صفحه بسته به نیاز بیمار امکان پذیر است.

پیش آگهی و نتیجه

یک مطالعه مرتبط در اروپا گزارش داد که درمان جراحی شکستگی‌های جابجا شده میانی ترقوه مؤثر بود و متاآنالیز آن نشان داد که در مقایسه با جراحی محافظه‌کارانه، بروز جوش‌خوردگی منجر به جوش‌نخوردگی شکستگی و بد جوشی ایجاد کننده علائم در گروه جراحی به طور قابل‌توجهی کمتر از گروه تحت درمان محافظه‌کارانه بود. علاوه بر این، گروه جراحی درد را در اوایل کاهش داده بود و بهبود در نمرات عملکردی Constant و DASH بارزتر بود.

خلاصه کنید

بیشتر شکستگی‌های ترقوه در اثر خشونت مستقیم یا غیرمستقیم ایجاد می‌شوند و درمان را می‌توان به عنوان درمان محافظه‌کارانه یا جراحی طبقه‌بندی کرد. از نظر درمان، اگرچه اکثر شکستگی های ترقوه بدون جابجایی قابل توجه را می توان به صورت محافظه کارانه درمان کرد، گزینه درمان جراحی برای شکستگی های با جابجایی قابل توجه بحث برانگیز است. برای شکستگی های جابجا شده ترقوه، درمان جراحی در مقایسه با درمان محافظه کارانه، میزان بهبود استخوان و نتایج اولیه عملکردی بالاتری دارد.

مراجع

[1] Postacchini F، Gumina S، De Santis P، Albo F. اپیدمیولوژی شکستگی های ترقوه. J Shoulder Elbow Surg 2002; 11:452.

[2] Eiff، MP، Hatch، و همکاران. شکستگی ترقوه و کتف. در: مدیریت شکستگی برای مراقبت های اولیه، ویرایش دوم، WB Saunders، فیلادلفیا 2002. p.198.

[3] رابینسون سی ام. شکستگی استخوان ترقوه در بزرگسالان. اپیدمیولوژی و طبقه بندی. J Bone Joint Surg Br 1998; 80:476.

[4] Neer CS 2nd. شکستگی یک سوم انتهایی ترقوه. Clin Orthop Relat Res 1968; 58:43.

[5] Andersen K، Jensen PO، Lauritzen J. درمان شکستگی های ترقوه. بانداژ شکل هشت در مقابل یک زنجیر ساده. Acta Orthop Scand 1987; 58:71.

[6] Ersen A، Atalar AC، Birisik F، و همکاران. مقایسه زنجیر بازوی ساده و بانداژ هشت ترقوه برای شکستگی های ترقوه میانه شفت: یک مطالعه تصادفی کنترل شده. Bone Joint J 2015; 97-B:1562.