شکستگی های دیستال رادیوس: تشخیص، طبقه بندی و درمان

نمای کلی بالینی · راهنمای آموزشی به روز شده

شکستگی دیستال رادیوس شکستگی نزدیک انتهای مچ رادیوس است. درمان ممکن است از آتل یا گچ گیری گرفته تا پین از راه پوست، تثبیت خارجی یا فیکس کردن صفحه باشد. طرح مناسب به تراز و ثبات شکستگی، درگیری مفصل، وضعیت بافت نرم، کیفیت استخوان، سن، نیازهای عملکردی و ترجیحات بیمار بستگی دارد.

تشخیص معاینه بالینی و رادیوگرافی مچ دست الگوی شکستگی، جابجایی و درگیری مفصل را مشخص می کند.

درمان شکستگی های پایدار ممکن است بدون جراحی درمان شوند. شکستگی های ناپایدار یا نامناسب ممکن است نیاز به تثبیت داشته باشند.

نتیجه سن به تنهایی در مورد درمان تصمیم گیری نمی کند. تقاضای عملکردی، رفتار شکستگی و تصمیم گیری مشترک ضروری هستند.

شکستگی دیستال رادیوس چیست؟

شعاع دیستال سطح باربر اصلی در سمت شست مچ دست را تشکیل می دهد. شکستگی معمولاً در چند سانتی متری مفصل رادیوکارپال رخ می دهد و ممکن است خارج از مفصلی باشد، به داخل مفصل کشیده شود یا مفصل رادیوولنار دیستال را درگیر کند. استیلوئید اولنار و رباط های پشتیبان نیز ممکن است آسیب ببینند.

افتادن روی دست دراز یک مکانیسم رایج است. زمین خوردن با انرژی کمتر در افراد مسن با کاهش استحکام استخوان معمول است، در حالی که آسیب های ورزشی، حوادث ترافیکی جاده ای و سقوط از ارتفاع ممکن است الگوهای انرژی بالاتری را در بیماران جوان ایجاد کند.

نمای کلی شکستگی رادیوس دیستال که آناتومی مچ دست و الگوهای شکستگی را نشان می دهد — شکستگی های رادیوس دیستال در جهت، ریزش، جابجایی و درگیری مفصل مچ دست متفاوت است.

چرا آناتومی مهم است

شعاع دیستال دارای سطح مفصلی گسترده ای است و استخوان اسکافوئید و ماهری را پشتیبانی می کند. ساختارهای مجاور شامل عصب مدیان، تاندون های خم کننده و اکستانسور، شریان رادیال، مفصل رادیوولنار دیستال و مجتمع فیبروغضروفی مثلثی است. بازگرداندن تراز مفید در حین محافظت از این ساختارها، هدف اصلی درمان است.

علائم و نشانه هایی که نیاز به ارزیابی فوری دارند

علائم معمولی عبارتند از درد فوری مچ دست، تورم، کبودی، حساسیت، کاهش حرکت و مشکل در گرفتن. شکستگی جابجا شده ممکن است باعث ایجاد تغییر شکل قابل مشاهده شود. یک پزشک وضعیت پوست، گردش انگشت، حس، عملکرد تاندون و آسیب های مرتبط را نیز بررسی می کند.

به دنبال مراقبت های پزشکی فوری باشید . برای زخم باز، استخوان قابل مشاهده از طریق پوست، دست رنگ پریده یا سرد، بدتر شدن بی حسی، ناتوانی در حرکت انگشتان، تورم به سرعت در حال افزایش یا درد شدید که کنترل نمی شود، این یافته ها می تواند نشان دهنده یک شکستگی باز، اختلال عصبی عروقی یا فشار خطرناک درون بافت ها باشد.

تشخیص و ارزیابی رادیوگرافی

رادیوگرافی استاندارد خلفی قدامی و جانبی مچ دست برای شناسایی شکستگی و ارزیابی جابجایی استفاده می شود. نماهای مایل ممکن است در موارد انتخابی کمک کند. توموگرافی کامپیوتری می‌تواند جزئیات بیشتری را در زمانی که شکستگی داخل مفصلی پیچیده است یا زمانی که برنامه‌ریزی عمل نیاز به تعریف واضح‌تری از قطعات دارد، ارائه دهد.

اندازه گیری رادیوگرافی خلفی قدامی مچ دست در شکستگی رادیوس دیستال — از نظر PA، پزشکان ارتفاع شعاعی، شیب شعاعی، واریانس اولنار و تناسب مفصلی را ارزیابی می‌کنند.

رادیوگرافی جانبی مچ دست که اندازه گیری شیب ولار و پشتی را نشان می دهد — در نمای جانبی، شیب ولار یا پشتی و هم ترازی کارپال ارزیابی می شود.

ویژگی رادیوگرافی	آنچه که توضیح می دهد	چرا اهمیت دارد
ارتفاع شعاعی	طول شعاع دیستال نسبت به نقاط مرجع روی سطح مفصل.	از دست دادن ارتفاع می تواند انتقال بار و واریانس اولنار را تغییر دهد.
شیب شعاعی	شیب سطح مفصلی شعاعی دیستال در نمای PA.	کاهش شیب ممکن است منعکس کننده فروپاشی یا جابجایی جانبی باشد.
شیب ولار/ پشتی	جهت ساژیتال سطح مفصلی در نمای جانبی.	شیب بیش از حد پشتی یا ولار می تواند بر مکانیک مچ دست تأثیر بگذارد.
فاصله یا شکاف مفصلی	از دست دادن هم ترازی صاف در سطح مفصل.	به تعریف جابجایی داخل مفصلی و اهداف درمان کمک می کند.
واریانس اولنار	طول نسبی استخوان اولنا و رادیوس دیستال.	ممکن است با کوتاه شدن شعاع تغییر کند و بر بارگذاری اولنوکارپ تأثیر بگذارد.

شکستگی های دیستال رادیوس چگونه طبقه بندی می شوند

واژه‌های توصیفی مانند شکستگی‌های کولز , اسمیت و بارتون ، الگوهای جابجایی مشخصه‌ای را بیان می‌کنند، اما هر آسیبی را در بر نمی‌گیرند. ارزیابی مدرن همچنین ثبت می‌کند که شکستگی باز یا بسته، خارج مفصلی یا داخل مفصلی، جابجا شده یا بدون جابجایی، پایدار یا ناپایدار، و ساده یا خرد شده است.

طبقه بندی فرناندز بر اساس مکانیسم

سیستم فرناندز شکستگی ها را بر اساس مکانیسم آسیب غالب گروه بندی می کند. این می تواند به پزشکان کمک کند تا در مورد آسیب بافت نرم مرتبط و استراتژی تثبیت فکر کنند، اما درمان تنها از طبقه بندی انتخاب نمی شود.

تصویر شکستگی خمشی دیستال شعاع فرناندز نوع I — **نوع I:** شکستگی خمشی، اغلب با نارسایی قشر متافیزال.

تصویر شکستگی برشی شعاع دیستال فرناندز نوع II — **نوع دوم:** آسیب برشی، از جمله شکستگی لبه-دررفتگی.

تصویر شکستگی فشاری دیستال شعاع فرناندز نوع III — **نوع III:** آسیب فشاری همراه با نهفتگی مفصلی.

تصویر شکستگی فرناندز دیستال شعاع IV — **نوع IV:** آسیب ناشی از برداشتن رباط.

تصویر شکستگی ترکیبی شعاع دیستال فرناندز نوع V — **نوع V:** آسیب ترکیبی با انرژی بالا با مکانیسم های متعدد.

نحوه انتخاب درمان

هدف صرفاً طبیعی جلوه دادن عکس اشعه ایکس نیست. درمان به دنبال مچ دستی راحت، باثبات و عملکردی است و در عین حال خطرات بیهوشی، جراحی، بی‌حرکتی، سفتی و از دست دادن کاهش را متعادل می‌کند. یک تصمیم مشترک باید در نظر گرفته شود:

جابجایی شکستگی، خرد کردن، درگیری مفصل و پایداری پس از کاهش.
آسیب باز، علائم عصبی، گردش خون و وضعیت بافت نرم؛
سن بیمار به عنوان یک نماینده – نه جایگزین – برای وضعیت فیزیولوژیکی و تقاضای عملکردی.
کیفیت استخوان، سایر صدمات، شرایط پزشکی، شغل و تسلط دست.
توانایی حضور در پیگیری و مشارکت در توانبخشی؛
اهداف و تحمل بیمار برای مزایا و خطرات هر گزینه.

زمینه راهنما: راهنمایی AAOS/ASSH از تثبیت جراحی در بسیاری از بیماران غیر سالمند پشتیبانی می کند، زمانی که پس از کاهش، کوتاه شدن شعاعی از 3 میلی متر، شیب پشتی بیش از 10 درجه، یا جابجایی/گام برداشتن داخل مفصلی از 2 میلی متر بیشتر شود. برای بیماران سالمند - که معمولاً در مطالعات 65 ساله یا بالاتر نشان داده می شود - جراحی معمولاً نتایج بلندمدت گزارش شده توسط بیمار را در مقایسه با مراقبت های غیرجراحی بهبود نمی بخشد. این آستانه ها قضاوت بالینی فردی را تعیین می کنند، اما جایگزین نمی شوند.

درمان غیر جراحی

شکستگی پایدار بدون جابجایی یا تراز قابل قبولی ممکن است با آتل یا گچ مدیریت شود. یک شکستگی جابجا شده ممکن است ابتدا تحت جااندازی بسته قرار گیرد و سپس بی حرکت شود. معاینه پیگیری و رادیوگرافی با توجه به رفتار شکستگی و قضاوت پزشک برنامه ریزی می شود زیرا برخی از شکستگی ها می توانند با کاهش تورم تراز خود را از دست بدهند.

حفاظت اولیه: یک آتل فضایی را برای تورم اولیه ایجاد می کند. ممکن است بالا بردن و حرکت انگشت توصیه شود.
کاهش در صورت لزوم: شکستگی مجدداً با استفاده از بی‌دردی یا بی‌هوشی مناسب تراز می‌شود.
بی‌حرکتی و بازبینی: تناسب گچ، گردش خون، حس و هم‌ترازی مجدداً ارزیابی می‌شوند.
توانبخشی: حرکت مچ دست و ساعد زمانی که بهبودی و ثبات اجازه می دهد، معرفی می شود.

بی حرکتی غیر جراحی برای شکستگی رادیوس دیستال — بی حرکتی زمانی می تواند مناسب باشد که هم ترازی قابل قبول باشد و شکستگی پایدار بماند.

چه زمانی ممکن است جراحی در نظر گرفته شود؟

زمانی که امکان دستیابی یا حفظ تراز قابل قبولی وجود نداشته باشد، سطح مفصل به طور قابل توجهی جابجا شده باشد، شکستگی باز باشد، کارپوس ناپایدار باشد یا الگوی آسیب در گچ گیری ثابت بماند، ممکن است مورد بحث قرار گیرد. عمل و ایمپلنت برای الگوی قطعه خاص و بیمار انتخاب می شوند - نه صرفاً برای برچسب تشخیصی.

گزینه های جراحی برای شکستگی های دیستال رادیوس

روش	نقش مشترک	محدودیت ها یا خطرات مهم
تثبیت سیم K از راه پوست	شکستگی‌های قابل کاهش انتخابی که می‌توان با پین‌ها و بی‌حرکتی تکمیلی تثبیت کرد.	عفونت دستگاه پین، مهاجرت سیم، از دست دادن کاهش و نیاز به مراقبت از پین.
تثبیت خارجی	صدمات ناپایدار، باز، بسیار خرد شده یا آسیب دیده در بافت نرم انتخاب شده است. ممکن است موقت یا قطعی باشد.	مشکلات دستگاه پین، سفتی، تحریک عصب/تاندون، و از دست دادن تراز.
صفحه قفل ولار	بسیاری از الگوهای خارج مفصلی و درون مفصلی ناپایدار که نیاز به کاهش مستقیم و پشتیبانی با زاویه ثابت دارند.	تحریک یا پارگی تاندون فلکسور، علائم عصبی، نفوذ پیچ، عفونت و علائم سخت افزاری.
صفحه پشتی	لبه پشتی انتخاب شده یا قطعات برشی پشتی به اندازه کافی از سمت ولار کنترل نشده اند.	تحریک تاندون اکستانسور و برجستگی سخت افزاری.
صفحه پل پشتی	شکستگی های بسیار خرد شده در جایی که صفحه روی مچ قرار می گیرد و از رباط تاکسی استفاده می کند.	به طور موقت حرکت مچ را محدود می کند و معمولاً نیاز به برداشتن صفحه بعدی دارد.
تثبیت قطعه خاص	الگوهای پیچیده ای که در آن ستون های مفصلی منفرد یا قطعات لبه نیاز به حمایت هدفمند دارند.	ایمپلنت ها و رویکردهای بیشتر ممکن است پیچیدگی بافت نرم را افزایش دهند.

شواهد AAOS/ASSH نشان می‌دهد که هیچ تفاوت عمده‌ای در درازمدت در میان تکنیک‌های تثبیت برای شکستگی‌های مفصلی ناپایدار یا کامل وجود ندارد، اگرچه صفحات قفل کننده ولار ممکن است بهبود عملکردی زودتر را در سه ماه اول فراهم کنند. انتخاب تکنیک نهایی بستگی به تخصص جراح و شکستگی دارد.

تثبیت پین از راه پوست

پس از کاهش بسته یا باز محدود، سیم های صاف Kirschner می توانند قطعات انتخاب شده را نگه دارند. فلوروسکوپی کاهش و موقعیت سیم را تأیید می کند. ممکن است پین ها در خارج از پوست باقی بمانند یا بسته به تکنیک مدفون شوند و مچ دست معمولاً در یک آتل یا گچ محافظت می شود.

تثبیت سیم کرشنر از راه پوست شکستگی دیستال رادیوس — سیم های از راه پوست می توانند کاهش پایدار در الگوهای شکستگی انتخاب شده را تکمیل کنند.

تثبیت خارجی

فیکساتور خارجی از پین هایی استفاده می کند که در خارج از ناحیه شکستگی قرار گرفته و به یک قاب خارجی متصل می شوند. ساختاری که روی مچ قرار می گیرد می تواند طول و تراز را از طریق لیگامنتوتاکسی حفظ کند. همچنین ممکن است با سیم، صفحات کوچک یا پیوند استخوان در آسیب های پیچیده ترکیب شود. نمونه ای از a را ببینید فیکساتور خارجی مچ دست و نمای کلی از سیستم های تثبیت خارجی ارتوپدی.

رادیوگرافی تثبیت خارجی شکستگی رادیوس دیستال را تثبیت می کند — مانیتورینگ رادیوگرافی تراز شکستگی و موقعیت پین را ارزیابی می کند.

تثبیت صفحه پشتی

یک رویکرد پشتی به قطعات مفصلی پشتی و الگوهای برشی منتخب دسترسی می دهد. ایمپلنت‌های مدرن کم‌حجم حجم را کاهش می‌دهند، اما تاندون‌های اکستانسور نزدیک به سخت‌افزار باقی می‌مانند و باید محافظت شوند. تصاویر زیر مفاهیم تثبیت پشتی را به جای یک توالی جراحی جهانی نشان می دهد.

آناتومی رویکرد پشتی برای تثبیت صفحه دیستال رادیوس — قرار گرفتن در معرض پشتی مستلزم مدیریت دقیق محفظه های اکستانسور است.

قرار دادن صفحه پشتی روی شکستگی رادیوس دیستال — حمایت هدفمند پشتی ممکن است قطعات لبه پشتی را کنترل کند.

رادیوگرافی پس از تثبیت صفحه پشتی شکستگی رادیوس دیستال — تصویربرداری نهایی کاهش، موقعیت صفحه و طول پیچ را بررسی می کند.

تثبیت صفحه قفل ولار

آبکاری ولار به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرد زیرا می تواند استخوان ساب غضروفی را از سمت کف دست پشتیبانی کند و در عین حال از قرار گرفتن مستقیم زیر تاندون های اکستانسور خودداری کند. فاصله فلکسور کارپی رادیالیس یک رویکرد رایج است. موقعیت صفحه، ترمیم سطح مفصل، طول پیچ دیستال و فاصله تاندون فلکسور نیاز به تأیید دقیق دارد.

نمونه های XC Medico عبارتند از a صفحه قفل شعاع دیستال 7 سوراخ ، الف صفحه قفل شعاع دیستال 6 سوراخ و الف صفحه قفل شعاع دیستال DVR . این پیوندهای محصول برای اطلاعات دستگاه است. انتخاب ایمپلنت همچنان بر عهده پزشکان آموزش دیده است.

مورد تثبیت صفحه ولار برای شکستگی رادیوس دیستال — مثال موردی: تثبیت صفحه ولار یک شکستگی ناپایدار.

رادیوگرافی PA پس از عمل تثبیت صفحه رادیوس دیستال ولار — تصویربرداری PA تراز شعاعی و توزیع دیستال پیچ را بررسی می کند.

رادیوگرافی جانبی پس از عمل تثبیت صفحه رادیوس دیستال ولار — تصویربرداری جانبی شیب، کاهش و موقعیت ایمپلنت را ارزیابی می کند.

شکستگی پیچیده دیستال رادیوس قبل از تثبیت صفحه ولار — شکستگی مفصل مفصل قبل از فیکساسیون قطعی.

ساختار صفحه قفل کننده ولار برای شکستگی رادیوس دیستال داخل مفصلی — پشتیبانی با زاویه ثابت می تواند چندین قطعه دیستال را تثبیت کند.

نتیجه رادیوگرافی پس از تثبیت صفحه ولار شکستگی دیستال رادیوس — نماهای بعد از عمل، هماهنگی مفصل و موقعیت سخت افزار را نشان می دهد.

آبکاری پل پشتی (حواس پرتی).

یک صفحه پل از شعاع تا متاکارپ گسترش یافته و به عنوان یک حواس پرتی داخلی عمل می کند. ممکن است برای آسیب های منتخب بسیار خرد شده که نمی توانند به طور قابل اعتماد توسط یک صفحه دیستال معمولی پشتیبانی شوند مفید باشد. از آنجایی که به طور موقت از مچ دست عبور می کند، معمولاً یک روش دوم برنامه ریزی شده برای برداشتن صفحه بعد از بهبودی لازم است.

صفحه پل پشتی که یک شکستگی رادیوس دیستال خرد شده را پوشانده است — یک صفحه پل روی مچ دست قرار می گیرد تا طول و تراز خود را در حین بهبود شکستگی حفظ کند.

تثبیت قطعه خاص

شکستگی های مفصلی پیچیده ممکن است حاوی استیلوئید شعاعی، لبه ولار، لبه پشتی و قطعات نهفته مرکزی باشد. سیستم‌های قطعه‌ای خاص از ایمپلنت‌های کوچک‌تری استفاده می‌کنند که برای تقویت اجزایی که نیاز به کنترل مستقیم دارند، قرار می‌گیرند. آنها ممکن است به تنهایی یا با روش تثبیت دیگری استفاده شوند.

رادیوگرافی تثبیت شکستگی دیستال رادیوس اختصاصی قطعه — چندین نقطه تثبیت می تواند به یک الگوی قطعه پیچیده رسیدگی کند.

بهبودی، توانبخشی و عوارض احتمالی

اگر جراحت و درمان اجازه دهد، اغلب حرکت انگشت در اوایل تشویق می شود. تمرینات مچ دست و ساعد با توجه به ثبات، وضعیت زخم و بهبود رادیوگرافی شروع می شود. قدرت، مهارت و استقامت آهسته تر از حرکات اولیه بهبود می یابند و برخی تورم یا سفتی ممکن است برای ماه ها باقی بماند. توانبخشی بسته به نیازهای بیمار و عمل محلی ممکن است در منزل یا تحت نظارت باشد.

عوارض احتمالی عبارتند از از دست دادن کاهش، جوش بد، عدم جوش، سفتی، آرتریت پس از ضربه، علائم عصب مدیان، سندرم درد منطقه ای پیچیده، تحریک یا پارگی تاندون، عفونت، مشکلات دستگاه پین، و سخت افزار علامت دار. بی حسی جدید، درد فزاینده، تب، درناژ یا از دست دادن قابل توجه حرکت انگشت نیاز به بررسی بالینی دارد.

سلامت استخوان اهمیت دارد: شکستگی مچ دست با انرژی کم در یک فرد مسن ممکن است علامت هشدار دهنده پوکی استخوان باشد. بیماران می توانند از پزشک خود بپرسند که آیا ارزیابی خطر شکستگی، آزمایش تراکم استخوان، پیشگیری از سقوط، ارزیابی ویتامین D یا سایر اقدامات سلامت استخوان مناسب است یا خیر.

سوالات متداول

آیا هر شکستگی دیستال رادیوس جابجا شده نیاز به جراحی دارد؟

خیر. برخی از شکستگی ها را می توان کاهش داد و به طور قابل قبولی در یک گچ قرار گرفت. ثبات، جابجایی مفصل، سن، تقاضای عملکردی، سلامتی و ترجیحات بیمار همگی در تصمیم گیری تأثیر می گذارند.

شکستگی دیستال رادیوس چقدر طول می کشد تا بهبود یابد؟

بهبود زودهنگام استخوان معمولاً در حدود شش هفته ایجاد می شود، اما جدول زمانی متفاوت است. حرکت، قدرت، تورم و اعتماد به نفس ممکن است برای چندین ماه یا بیشتر بهبود یابد.

آیا پلاک ولار همیشه بهترین گزینه جراحی است؟

هیچ ایمپلنت واحدی برای هر شکستگی بهترین نیست. صفحات قفل کننده ولار رایج هستند و ممکن است عملکرد کوتاه مدت اولیه را پشتیبانی کنند، اما پین ها، تثبیت خارجی، تثبیت پشتی، آبکاری پل یا ایمپلنت های خاص ممکن است با الگوهای خاصی مطابقت داشته باشند.

آیا باید بعداً یک صفحه رادیوس دیستال برداشته شود؟

حذف معمول همیشه ضروری نیست. برداشتن ممکن است به دلیل تحریک تاندون، سخت افزار برجسته یا علامت دار، عفونت یا سایر دلایل بالینی در نظر گرفته شود. یک صفحه پل به طور کلی نیاز به برداشتن برنامه ریزی شده دارد زیرا روی مچ قرار می گیرد.

چه زمانی می توان دوباره از دست به طور معمول استفاده کرد؟

استفاده ایمن به پایداری شکستگی، درمان، بهبود رادیوگرافی، درد و فعالیت درگیر بستگی دارد. کارهای سبک روزانه معمولاً قبل از گرفتن محکم، بلند کردن، ورزش های تماسی یا کارهای سنگین برمی گردند. از محدودیت های پزشک معالج پیروی کنید.

منابع مرتبط XC Medico

منابع داخلی زیر مشخصات ایمپلنت ها، ابزارها و سیستم های ترومایی مرتبط ذکر شده در این راهنما را ارائه می دهند.

مجموعه ابزار شعاع دیستال ابزار دقیق و پیکربندی سینی برای سیستم های صفحه شعاع دیستال. صفحه قفل 7-Hole Distal Radius Locking ابعاد محصول، سازگاری پیچ و پیکربندی. صفحه قفل شعاع دیستال 6 سوراخ، پیکربندی سر دیستال جایگزین برای شعاع ولار. DVR Distal Radius Locking Plate مشخصات صفحه دیستال شعاع volar و جزئیات سیستم. مچ خارجی فیکساتور اجزای قاب خارجی در نظر گرفته شده برای برنامه های مچ دست. مجموعه ابزار قطعات کوچک برای تثبیت ضربه با قطعات کوچک انتخاب شده. سیستم تروما صفحات، پیچ ها، ابزارآلات و محصولات تثبیت خارجی را مرور کنید. اطلاعات کنترل کیفیت در مورد بازرسی تولید و فرآیندهای کیفیت.

منابع و مبانی ویراستاری

سلب مسئولیت پزشکی: این مقاله برای اهداف آموزشی عمومی و حرفه ای مرجع محصول است. تشخیصی ارائه نمی دهد، ایمپلنت خاصی را توصیه نمی کند، یا جایگزین ارزیابی و درمان توسط یک متخصص مراقبت های بهداشتی واجد شرایط نمی شود. در دسترس بودن دستگاه، نشانه‌ها و وضعیت نظارتی ممکن است در کشور متفاوت باشد.