شکستگی های دیستال رادیوس: توضیحی جامع از آناتومی تا جراحی

شکستگی های رادیوس دیستال 75 درصد از شکستگی های ساعد را تشکیل می دهند و به ویژه در کلینیک شایع هستند. در این مقاله، فهرستی از آناتومی، طبقه‌بندی، استراتژی‌های درمانی و رویکردهای جراحی شکستگی‌های رادیوس دیستال را برای مرجع شما گردآوری کرده‌ایم.

خلاصه کنید

شکستگی های دیستال رادیوس بخشی از شکستگی های مچ دست است. می 'نظریه سه ستونی' تواند مکانیسم پاتولوژیک شکستگی های مچ دست را بهتر توضیح دهد، که در آن ستون شعاعی، متشکل از حفره شعاعی و حفره ناویکولار، برای حفظ ثبات مفصل مچ دست مهم است.

همه شکستگی‌های رادیوس دیستال، به استثنای شکستگی‌های بیرون زدگی حاشیه پشتی رادیوس، در واقع ناشی از خشونت بیش از حد اکستنشن هستند. هنگامی که نیروهای خارجی بر روی آن اثر می گذارند، دست به طور متفاوتی قرار می گیرد و تأثیر نیروهای خارجی متفاوت است.

1. خشونت خم شدن می تواند منجر به شکستگی های داخل یا خارج مفصلی با جابجایی پشتی در آسیب های کم انرژی مانند زمین خوردن شود.

2. تنش برشی می تواند منجر به جابجایی جزئی سطوح مفصلی در سمت کف دست شود و در نتیجه منجر به ناپایداری شود.

3. در صدمات پرانرژی، خشونت فشاری غالب است و بارگذاری محوری بیش از حد منجر به فشرده شدن استخوان سطح مفصلی می شود.

4. مکانیسم اولیه دررفتگی شکستگی یک آسیب ناشی از کنده شدن است که در آن توده استخوانی خارج شده معمولاً نقطه اتصال استخوانی یک رباط است.

آناتومی رادیولوژیک رادیوس دیستال

1. فیلم های قدامی خلفی (ارتفاع شعاعی، انحراف اولنار، واروس اولنار)

2. فیلم های جانبی (مایل کف دست)

طبقه بندی فرناندز

نوع اول شکستگی متافیزال فلکشن

شکستگی مفصلی و برشی نوع دوم

نوع سوم شکستگی فشاری سطح مفصلی

نوع IV شکستگی ناشی از برداشتن مچ رادیال، دررفتگی

شکستگی‌های مختلط نوع V (شکستگی‌های پر انرژی)

اندیکاسیون های جراحی

اکثر شکستگی‌های رادیوس دیستال با ترمز پس از جااندازی بسته درمان می‌شوند، متأسفانه بسیاری از این شکستگی‌ها جابه‌جا می‌شوند یا کاهش با نتیجه ضعیف قابل قبول نخواهد بود.

پنج عامل بی ثبات کننده توسط لافونتین و همکاران شناسایی شد:

① زاویه اولیه پشتی > 20 درجه (شیب کف دست).

② شکستگی منقطع اپی فیز پشتی.

③ شکستگی در مفصل.

④ شکستگی اولنار همراه؛

⑤ سن بیمار > 60 سال.

هیچ استاندارد یا دستورالعمل قطعی برای هدایت درمان وجود ندارد و برنامه‌های درمانی با در نظر گرفتن تعداد زیادی از عوامل از جمله ویژگی‌های آسیب اولیه، کالیبراسیون پس از جابجایی، سن بیمار، کیفیت استخوان، نیازهای بیمار و نتایج مورد نظر تهیه می‌شوند.

برای کاهش بسته شکستگی ها با ثبات مشکوک، پیگیری دقیق توصیه می شود. توجه به این نکته ضروری است که اگر مجموعه ای از اشعه ایکس پس از کاهش نشان دهنده بی ثباتی یا جابجایی باشد، ممکن است تغییر در درمان ضروری باشد. اگر شکستگی به طور بالقوه ناپایدار باشد، باید رادیوگرافی گرفته شود و تا بهبود و تثبیت شکستگی بررسی شود.

درمان محافظه کارانه

شکستگی‌های پایدار را می‌توان با موفقیت جابه‌جا کرد و با ترمز، ابتدا با آتل و سپس با گچ‌گیری لوله‌ای، با رادیوگرافی هفتگی تا 3 هفته درمان کرد.

اگر تغییرات قابل توجهی در طول شعاعی، تمایل کف دست یا انحراف اولنار رخ دهد، باید درمان جراحی در نظر گرفته شود.

در بیماران ضعیف و کم تقاضا، درمان بسته اغلب مناسب است، حتی زمانی که جراحی اندیکاسیون دارد.

تنظیم مجدد بسته تثبیت سوزن از راه پوست

جااندازی بسته و به دنبال آن پینینگ و فیکساسیون از راه پوست در شکستگی های رادیوس دیستال با ناپایداری متافیزال یا شکستگی های ساده داخل مفصلی مفید است.

مرحله اول تغییر موقعیت آناتومیک است، سپس تثبیت با پین های گرم ارائه می شود. معمولاً اولین پین از استیلوئید شعاعی به متافیز شعاعی میانی به دیافیز منتقل می شود.

حداقل از 2 پین برای ایجاد تغییر موقعیت مناسب و پایدار در موقعیت‌های متعامد و جانبی استفاده می‌شود، و در صورت تمایل می‌توان صفحه lunate را پین کرد.

پینینگ داخل شکستگی (تکنیک کاپانجی) حمایت پشتی را فراهم می کند. بیحرکتی بعد از عمل در اسپلینت به مدت 2 هفته برای کنترل چرخش و به حداقل رساندن تحریک پین اعمال می شود و پس از آن می توان آن را با گچ نرم ساعد جایگزین کرد.

تثبیت براکت ثابت خارجی با جایگزینی بسته

بریس های ثابت خارجی برای درمان اولیه یا کمکی در شکستگی های دیستال رادیوس خاص مفید هستند.

فیکساتور خارجی، تنش های محوری را که بر روی شعاع دیستال در حین انقباض گروه های عضلانی ساعد اعمال می شود، خنثی می کند. تثبیت ممکن است در سراسر مچ باشد یا نباشد، یا ممکن است تثبیت اضافی اضافه شود.

کشش موازی شیب کف دست را به طور کامل باز نمی‌گرداند، اما موقعیت خنثی قابل قبول است. پس از عمل، مچ دست به مدت 10 روز در یک گچ لوله‌ای در وضعیت چرخشی خلفی مهار می‌شود تا درد و ادم کاهش یابد.

تثبیت صفحه با برش و جابجایی

1- تثبیت داخلی صفحه پشتی شکستگی دیستال رادیوس

یک برش مستقیم در امتداد گره لیستر ایجاد می‌شود که انتهای دیستال آن از خط مفصل کارپ شعاعی عبور می‌کند و به فاصله 1 سانتی‌متری نزدیک به پایه مفصل متاکارپ دوم مچ دست ختم می‌شود. انتهای پروگزیمال در امتداد ساقه شعاعی به مدت 3 تا 4 سانتی متر امتداد می یابد و ستون میانی را از طریق قاعده بازکننده سوم نمایان می کند.

2- تثبیت داخلی صفحه کف شکستگی رادیوس دیستال

یک برش طولی در امتداد تاندون خم کننده کارپ شعاعی ایجاد می شود، با تاندون خم کننده بونیون در سطح عمیق تاندون خم کننده کارپ رادیال قرار دارد، که به صورت زیرین جمع می شود تا عضله چرخاننده قدامی نمایان شود، و عضله روتاتور آنی قدامی در ابتدای سمت رادیال سمت شعاعی جدا می شود تا انتهای رادیال به عقب باز شود.

مورد ①

مورد ②

مورد ③

3. تثبیت صفحه کششی شکستگی دیستال رادیوس

- یک برش طولی 4 سانتی متری در پشت ساقه متاکارپ سوم ایجاد می شود و تاندون بازکننده انگشت میانی منقبض می شود تا متاکارپ سوم نمایان شود.

- برش دوم 4 سانتی متری حداقل 4 سانتی متر از پشت به شعاع خرد شده ایجاد می شود.

- سومین برش پشتی 2 سانتی متری در گره لیستر ایجاد می شود تا تاندون گشاد کننده هالوسیس لونگوس نمایان شود.

از برش دیستال، صفحه کشش به صورت پروگزیمال در امتداد صفحه بین تاندون اکستانسور (بخش چهارم پشتی)، کپسول مفصلی و پریوستوم قرار می گیرد. در صورت لزوم می توان تاندون اکستانسور را حرکت داد.

4. تثبیت فردی شکستگی های خرد شده رادیوس دیستال بر اساس سیستم TriMed