Fracturas do radio distal: unha explicación completa da anatomía á cirurxía

As fracturas de radio distal representan o 75% das fracturas de antebrazo e son particularmente comúns na clínica. Neste artigo, compilamos unha lista de anatomía, clasificación, estratexias de tratamento e enfoques cirúrxicos para as fracturas de radio distal para a súa referencia.

Resume

As fracturas do radio distal forman parte das fracturas do pulso. A 'teoría das tres columnas' pode explicar mellor o mecanismo patolóxico das fracturas do pulso, na que a columna radial, composta pola tuberosidade radial e a fosa navicular, é importante para manter a estabilidade da articulación do pulso.

Todas as fracturas do radio distal, con excepción das fracturas por avulsión da marxe dorsal do radio, son de feito causadas pola violencia de sobreextensión. A man sitúase de forma diferente cando actúa sobre elas forzas externas, e os efectos das forzas externas son diferentes.

1.A violencia de flexión pode producir fracturas intra ou extraarticulares desprazadas dorsalmente en lesións de baixa enerxía como caídas.

2. O esforzo de cizallamento pode provocar un desprazamento parcial das superficies articulares do lado palmar, provocando así inestabilidade.

3.Nas lesións de alta enerxía, predomina a violencia de compresión e unha carga axial excesiva leva á compresión do óso da superficie articular.

4.O mecanismo principal da luxación da fractura é unha lesión por avulsión onde a masa ósea avulsionada adoita ser o punto de unión ósea dun ligamento.

Anatomía radiolóxica do radio distal

1. Películas anteroposteriores (altura radial, desviación cubital, varo cubital)

2. Películas laterais (inclinación palmar)

Clasificación Fernández

Fractura por flexión metafisaria tipo I

Fractura articular e de cizallamento tipo II

Fractura por compresión tipo III da superficie articular

Fractura por avulsión tipo IV do pulso radial, luxación

Fracturas mixtas tipo V (fracturas por avulsión de alta enerxía)

Indicacións para a cirurxía

A maioría das fracturas de radio distal trátanse con freada despois da redución pechada, por desgraza moitas destas fracturas serán desprazadas ou a redución non será aceptable cun mal resultado.

LaFontaine et al identificaron cinco factores desestabilizadores:

① Angulación dorsal inicial > 20° (inclinación palmar);

② Fractura conminutada da epífise dorsal;

③ fractura na articulación;

④ Fractura cubital asociada;

⑤ Idade do paciente > 60 anos.

Non hai estándares ou directrices definitivas para guiar o tratamento, e os plans de tratamento realízanse tendo en conta unha gran cantidade de factores, incluíndo as características iniciais da lesión, a calibración despois do reposicionamento, a idade do paciente, a calidade ósea, os requisitos do paciente e os resultados desexados.

Para a redución pechada das fracturas con sospeita de estabilidade, recoméndase un seguimento estreito. É importante ter en conta que se unha serie de radiografías despois da redución suxiren inestabilidade ou desprazamento, entón pode ser necesario un cambio no tratamento. Se a fractura é potencialmente inestable, débense tomar radiografías e avaliarse ata que a fractura se cura e se estabilice.

Tratamento conservador

As fracturas estables pódense pechar-desprazar con éxito e tratarse con freada, inicialmente con férula e posteriormente cun yeso tubular, con radiografías semanais de ata 3 semanas.

Se se producen cambios significativos na lonxitude radial, inclinación palmar ou desviación cubital, debe considerarse o tratamento cirúrxico.

En pacientes fráxiles e de baixa demanda, o tratamento pechado adoita ser apropiado, mesmo cando está indicada a cirurxía.

Fixación de agulla percutánea de reinicio pechado

A redución pechada seguida de fixación e fixación percutáneas é útil en fracturas de radio distal con inestabilidade metafisaria ou fracturas intraarticulares simples.

O primeiro paso é o reposicionamento anatómico, despois a estabilización é proporcionada con alfinetes de gramo. Normalmente, o primeiro perno pásase dende o estiloide radial ata a metáfise radial medial á diáfise.

Utilízanse un mínimo de 2 pinos para proporcionar un reposicionamento estable adecuado nas posicións ortogonais e laterais, e a faceta lunar pódese fixar se o desexa.

O pinning intrafractura (técnica Kapanji) proporciona soporte dorsal. A inmobilización postoperatoria nunha férula aplícase durante 2 semanas para controlar a rotación e minimizar a irritación dos pernos, despois de que se pode substituír por un molde suave para o antebrazo.

Fixación de soporte de fixación externa de substitución pechada

Os brackets de fixación externa son útiles para o tratamento inicial ou complementario en fracturas específicas do radio distal.

O fixador externo neutraliza as tensións axiais que actúan sobre o radio distal durante a contracción dos grupos musculares do antebrazo. A fixación pode estar ou non a través do pulso, ou pode engadirse fixación adicional.

A tracción paralela non restablece completamente a inclinación palmar, pero é aceptable unha posición neutral. No postoperatorio, o pulso é arriostrado nun molde tubular en posición posterior rotada durante 10 días ata que a dor e o edema desaparezan.

Fixación de placas con incisión e reposicionamento

1, fixación interna da placa dorsal da fractura do radio distal

Realízase unha incisión recta ao longo do nó de Lister, co extremo distal cruzando a liña radial da articulación do carpo e rematando 1 cm proximal á base da segunda articulación do pulso metacarpiano. O extremo proximal esténdese ao longo do talo radial de 3 a 4 cm, deixando ao descuberto a columna central a través da base do terceiro intervalo extensor.

2, fixación interna da placa palmeira da fractura do radio distal

Realízase unha incisión lonxitudinal ao longo do tendón do flexor do carpo radial, co tendón do flexor do juanete situado na superficie profunda do tendón do flexor do carpo radial, que se retrae cubitalmente para expor o músculo rotador anterior do ano, e que o músculo rotador anterior do ano é cortado ao comezo do lado radial e retraído cubitalmente para expoñer o extremo distal do radio.

Caso ①

Caso ②

Caso ③

3. Fixación da placa de tracción da fractura do radio distal

- Realízase unha incisión lonxitudinal de 4 cm dorsal ao terceiro talo metacarpiano e contrae o tendón extensor do dedo medio para deixar ao descuberto o terceiro metacarpiano;

- Realízase unha segunda incisión de 4 cm polo menos 4 cm dorsal ao radio triturado;

- Realízase unha terceira incisión dorsal de 2 cm no nó de Lister para expor o tendón extensor longo do hallucis.

Desde a incisión distal, a placa de tracción insírese proximalmente ao longo do plano entre o tendón extensor (cuarto compartimento dorsal), a cápsula articular e o periostio. O tendón extensor pódese mover se é necesario.

4. Fixación individualizada de fracturas conminutas do radio distal baseada no sistema TriMed