Złamania dalszej kości promieniowej: kompleksowe wyjaśnienie od anatomii po operację

Złamania dalszej części kości promieniowej stanowią 75% złamań przedramienia i są szczególnie częste w klinice. W tym artykule przygotowaliśmy w celach informacyjnych listę anatomii, klasyfikacji, strategii leczenia i podejść chirurgicznych w przypadku złamań dalszej części kości promieniowej.

Streszczać

Złamania dalszej części kości promieniowej są częścią złamań nadgarstka. Lepiej wyjaśnić patologiczny mechanizm złamań nadgarstka może lepiej wyjaśnić „ teoria trzech kolumn” , w której kolumna promieniowa, składająca się z guzowatości promieniowej i dołu łódkowatego, odgrywa ważną rolę w utrzymaniu stabilności stawu nadgarstkowego.

Wszystkie złamania dalszej części kości promieniowej, z wyjątkiem złamań awulsyjnych grzbietowego brzegu kości promieniowej, są w rzeczywistości spowodowane nadmiernym wyprostem. Dłoń jest inaczej ułożona pod wpływem sił zewnętrznych i skutki działania sił zewnętrznych są różne.

1. Przemoc zginania może skutkować złamaniami wewnątrz- lub zewnątrzstawowymi z przemieszczeniem grzbietowym w przypadku urazów niskoenergetycznych, takich jak upadki.

2. Naprężenia ścinające mogą powodować częściowe przemieszczenie powierzchni stawowych po stronie dłoniowej, co prowadzi do niestabilności.

3.W urazach wysokoenergetycznych dominuje siła ucisku, a nadmierne obciążenie osiowe prowadzi do ucisku powierzchni stawowej kości.

4. Podstawowym mechanizmem zwichnięcia złamania jest uraz awulsyjny, w którym oderwana masa kostna jest zwykle kostnym punktem przyczepu więzadła.

Anatomia radiologiczna dalszego końca kości promieniowej

1.Filmy przednio-tylne (wysokość promieniowa, odchylenie łokciowe, szpotawość łokciowa)

2. Folie boczne (nachylenie dłoniowe)

Klasyfikacja Fernandeza

Złamanie zgięcia przynasadowego typu I

Złamanie stawowe i ścinające typu II

Złamanie kompresyjne powierzchni stawowej typu III

Złamanie awulsyjne typu IV nadgarstka promieniowego, zwichnięcie

Złamania mieszane typu V (złamania awulsyjne o wysokiej energii)

Wskazania do zabiegu

Większość złamań dalszej części kości promieniowej leczy się hamując po zamkniętej redukcji, niestety wiele z tych złamań ulegnie przemieszczeniu lub nastawienie będzie nie do zaakceptowania ze złym skutkiem.

LaFontaine i in. zidentyfikowali pięć czynników destabilizujących:

① Początkowe kątowanie grzbietu > 20° (nachylenie dłoni);

② Wieloodłamowe złamanie nasady grzbietowej;

③ złamanie stawu;

④ Powiązane złamanie kości łokciowej;

⑤ Wiek pacjenta > 60 lat.

Nie ma ostatecznych standardów ani wytycznych regulujących leczenie, a plany leczenia są opracowywane z uwzględnieniem dużej liczby czynników, w tym początkowej charakterystyki urazu, kalibracji po zmianie pozycji, wieku pacjenta, jakości kości, wymagań pacjenta i pożądanych wyników.

W przypadku zamkniętego nastawienia złamań z podejrzeniem stabilności zaleca się ścisłą obserwację. Należy pamiętać, że jeśli seria zdjęć rentgenowskich po redukcji sugeruje niestabilność lub przemieszczenie, wówczas może być konieczna zmiana leczenia. Jeśli złamanie jest potencjalnie niestabilne, należy wykonać zdjęcia rentgenowskie i ocenić je do czasu zagojenia się i ustabilizowania złamania.

Leczenie zachowawcze

Stabilne złamania można z powodzeniem zamknąć-przemieszczeniem i leczyć hamując, początkowo szynując, a później zakładając opatrunek rurowy, z cotygodniowymi zdjęciami rentgenowskimi do 3 tygodni.

Jeżeli wystąpią istotne zmiany w długości promieniowej, nachyleniu dłoni lub skrzywieniu łokciowym, należy rozważyć leczenie chirurgiczne.

U pacjentów słabych i o małych wymaganiach często właściwe jest leczenie zamknięte, nawet jeśli wskazana jest operacja.

Zamknięte, resetowane mocowanie igły przezskórnej

Zamknięte nastawienie, a następnie przezskórne unieruchomienie i unieruchomienie jest przydatne w przypadku złamań dalszej części kości promieniowej z niestabilnością przynasadową lub prostych złamań śródstawowych.

Pierwszym krokiem jest repozycja anatomiczna, następnie stabilizacja odbywa się za pomocą szpilek gramowych. Zwykle pierwszy sztyft przechodzi od promieniowego styloidu do przynasady promieniowej przyśrodkowej do trzonu.

Aby zapewnić odpowiednią stabilną zmianę położenia w pozycji ortogonalnej i bocznej, stosuje się co najmniej 2 kołki, a w razie potrzeby można przypiąć fasetę księżycową.

Unieruchomienie śródzłamaniowe (technika Kapanji) zapewnia wsparcie grzbietu. W celu kontroli rotacji i zminimalizowania podrażnienia szpilki stosuje się unieruchomienie pooperacyjne w szynie na okres 2 tygodni, po czym można je zastąpić miękkim opatrunkiem przedramienia.

Zamknięty, wymienny zewnętrzny wspornik mocujący

Zewnętrzne aparaty stabilizujące są przydatne do wstępnego lub wspomagającego leczenia określonych złamań dalszej części kości promieniowej.

Stabilizator zewnętrzny neutralizuje naprężenia osiowe działające na dystalny promień podczas skurczu grup mięśni przedramienia. Mocowanie może, ale nie musi, przebiegać przez nadgarstek lub można dodać dodatkowe mocowanie.

Trakcja równoległa nie przywraca w pełni nachylenia dłoni, ale akceptowalna jest pozycja neutralna. Po operacji nadgarstek umieszcza się w opatrunku rurowym w pozycji odwróconej do tyłu na 10 dni, aż do ustąpienia bólu i obrzęku.

Umocowanie płytki poprzez nacięcie i zmianę położenia

1. Wewnętrzne zespolenie grzbietowe złamania dalszego końca kości promieniowej

Wykonuje się proste nacięcie wzdłuż węzła Listera, tak aby jego koniec dystalny przecinał linię stawu promieniowego nadgarstka i kończył się 1 cm proksymalnie od podstawy drugiego stawu nadgarstkowego śródręcza. Bliższy koniec rozciąga się wzdłuż trzpienia promieniowego na długości 3–4 cm, odsłaniając kolumnę środkową przez podstawę trzeciego przedziału prostowników.

2. Wewnętrzne zespolenie złamania dalszej kości promieniowej płytką dłoniową

Wykonuje się nacięcie podłużne wzdłuż ścięgna zginacza promieniowego nadgarstka, przy czym ścięgno zginacza haluksa znajduje się na głębokiej powierzchni ścięgna zginacza promieniowego nadgarstka, które jest cofane łokciowo w celu odsłonięcia mięśnia rotatora przedniego odbytu, a mięsień rotator przedni odbytu zostaje przecięty na początku strony promieniowej i cofnięty łokciowo, aby odsłonić dalszy koniec kości promieniowej.

Przypadek ①

Przypadek ②

Przypadek ③

3. Unieruchomienie płytki trakcyjnej złamania dalszego końca kości promieniowej

- Wykonuje się nacięcie podłużne o długości 4 cm od strony grzbietowej trzeciego pnia śródręcza i napina ścięgno prostownika palca środkowego, odsłaniając trzecią kość śródręcza;

- Drugie 4-centymetrowe nacięcie wykonuje się w odległości co najmniej 4 cm od strony grzbietowej rozdrobnionego promienia;

- Trzecie nacięcie grzbietowe o długości 2 cm wykonuje się w węźle Listera, aby odsłonić ścięgno prostownika długiego palucha.

Od nacięcia dystalnego płytkę trakcyjną wprowadza się proksymalnie, wzdłuż płaszczyzny pomiędzy ścięgnem prostownika (czwarty przedział grzbietowy), torebką stawową i okostną. W razie potrzeby ścięgno prostownika można przesunąć.

4. Indywidualna stabilizacja złamań wieloodłamowych dalszej części kości promieniowej w oparciu o system TriMed